Sa tapos sini, si Abram may isa ka palanan-awon kag nabatian niya ang Ginoo nga nagahambal sa iya, “Indi ka mahadlok, Abram. Apinan ko ikaw sa katalagman, kag hatagan ko ikaw sing daku nga balos.”
Pero si Abram nagsiling, “O Ginoo nga Gamhanan, ano bala ang pulos sang imo balos kay wala man ako sing mga kabataan? Ang akon manunubli amo gid lang si Eliezer nga taga-Damasco.
Dayon nabatian niya ang Ginoo nga nagahambal sa iya liwat: “Ini nga ulipon indi makapanubli sang imo pagkabutang, kundi ang imo gid kaugalingon nga anak amo ang imo manunubli.”
Gindala sia sang Ginoo sa gwa sang iya tolda kag ginsingganan, “Tangla ka bala sa langit kag isipa ang mga bituon, kon maisipan mo. Ang imo mga kaliwat manginsubong sa ila kadamo.”
Dayon ang Ginoo nagsiling sa iya, “Ako ang Ginoo nga nagtuytoy sa imo halin sa Ur sang Babilonia agod mahatag ko sa imo ining duta nga mangin-imo kaugalingon.”
Nagsabat sia, “Dalhi ako diri sing isa ka tinday nga baka, isa ka kanding nga babayi, kag isa ka karnero nga lalaki nga tagtatlo ka tuig ang edad, kag isa man ka pating kag isa ka tukmo.”
Si Abram nagdala sa Dios sini nga mga hayop, ginpamihak niya sila, kag ginbutang niya ang mga pinihak sa duha ka kubay nga nagaatubangay, pero ang mga pispis wala niya pagpamihaka.
Ang Ginoo nagsiling sa iya, “Ang imo mga kaliwat mangindumoluong sa iban nga duta. Mangin-ulipon sila didto sa sulod sang 400 ka tuig kag pagapintasan sila.
Ang ikap-at nga kaliwatan amo lang ang magabalik diri, kay pagatabugon ko lamang ang mga Amornon halin sa sini nga duta kon magmalaut na gid sila kag kinahanglan nga pagasilutan.”
Sang nagtunod na ang adlaw kag madulom na, sa hinali may isa ka nagaaso nga kolon kag isa ka sulo nga nagadabdab nga nagpakita kag nag-agi sa tunga sang mga pinihak nga mga sapat.
Sa sadto gid nga tion kag lugar ang Ginoo naghimo sing kasugtanan kay Abram, nga nagasiling, “Nagasaad ako nga ihatag ko ini tanan nga duta sa imo mga kaliwat, ining duta halin sa suba sa dulonan sang Ehipto pakadto sa daku nga Suba sang Eufrates,