|
| 1 |
|
| ထိုသို႔ ေကာင္းကင္ေျမႀကီးႏွင့္တကြ၊ ခပ္သိမ္းေသာတန္ဆာတို႔သည္ ၿပီးစီးလ်က္ရွိၾက၏။ |
|
| 2 |
|
| သတၱမေန႔ရက္ေရာက္လၽွင္၊ ဘုရားသခင္သည္ ဖန္ဆင္းေသာအမွုကို လက္စသတ္ေတာ္မူခဲ့ၿပီးသည္ျဖစ္၍၊ ဖန္ဆင္းသမၽွေသာ အမူအရာတို႔သည္ ၿပီးစီးၿပီးမွ၊ ထိုသတၱမေန႔၌ ၿငိမ္ဝပ္စြာေနေတာ္မူ၏။ |
|
| 3 |
|
| ထိုသတၱမေန႔ကို ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းခ်ီးေပး၍ သန္႔ရွင္းေစေတာ္မူ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ဖန္ဆင္းျပဳျပင္ေတာ္မူေသာ အမွုအရာအလုံးစုံတို႔သည္ ၿပီးစီးေသာေၾကာင့္၊ ထိုေန႔ရက္၌ ၿငိမ္ဝပ္စြာေနေတာ္မူ၏။ |
|
| 4 |
|
| ဤအေၾကာင္းအရာကား၊ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီးကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာေန႔၊ ဖန္ဆင္းရာကာလ၌ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီး၏ မူလအတၳဳပၸတၱိေပတည္း။ |
|
| 5 |
|
| ေျမ၌ လယ္ယာပ်ိဳးပင္မေပါက္မီ၊ လယ္ယာ၌စပါးပင္မႀကီးပြားမီ၊ အပင္ရွိသမၽွတို႔ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေျမေပၚ၌ မိုးကိုရြာေစေတာ္မမူေသး။ ေျမ၌လုပ္ေသာလူလည္း မရွိေသးသည္ျဖစ္၍၊ |
|
| 6 |
|
| ေျမမွအခိုးအေငြ႕ထြက္သျဖင့္ ေျမတစ္ျပင္လုံးကို စိုေစေလ၏။ |
|
| 7 |
|
| ထိုေနာက္၊ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေျမမွုန္႔ျဖင့္ လူကိုဖန္ဆင္း၍၊ သူ၏ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဇီဝအသက္ကိုမွုတ္ေတာ္မူလၽွင္၊ လူသည္ အသက္ရွင္ေသာ သတၱဝါျဖစ္ေလ၏။ |
|
| 8 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္လည္း အေရွ႕မ်က္ႏွာ၊ ဧဒင္အရပ္၌ဥယ်ာဥ္ကို စိုက္ပ်ိဳးၿပီးလၽွင္၊ ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာလူကို ထိုဥယ်ာဥ္၌ ေနရာခ်ေတာ္မူ၏။ |
|
| 9 |
|
| ထိုေျမထဲက အဆင္းလွ၍၊ စားဖြယ္ေကာင္းေသာ အပင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္ ေပါက္ေစေတာ္မူ၏။ ထိုဥယ်ာဥ္အလယ္၌ အသက္ပင္လည္းရွိ၏။ ေကာင္းမေကာင္းကို သိကၽြမ္းရာအပင္လည္းရွိ၏။ |
|
| 10 |
|
| ထိုဥယ်ာဥ္ကို စိုေစလိုေသာငွာ ျမစ္တစ္ျမစ္သည္ ဧဒင္အရပ္ထဲကစီးထြက္သျဖင့္၊ ဥယ်ာဥ္ျပင္မွာ ေလးျဖာကြဲ၍ ျမစ္မေလးသြယ္ျဖစ္ေလ၏။ |
|
| 11 |
|
| ပထမျမစ္ကား ဖိရွုန္အမည္ရွိ၏။ ထိုျမစ္သည္ ေရႊရွိေသာ ဟာဝိလျပည္နား တစ္ေလၽွာက္လုံးကို စီးသြားေလ၏။ |
|
| 12 |
|
| ထိုျပည္မွျဖစ္ေသာေရႊသည္ ေကာင္းလွ၏။ ဗေဓလသစ္ေစးႏွင့္ ရွဟံေက်ာက္လည္းရွိ၏။ |
|
| 13 |
|
| ဒုတိယျမစ္ကား ဂိဟုန္အမည္ရွိ၏။ ထိုျမစ္သည္ ကုရွျပည္နားတစ္ေလၽွာက္လုံးကို စီးသြားေလ၏။ |
|
| 14 |
|
| တတိယျမစ္ကား ဟိဒေကလအမည္ရွိ၏။ ထိုျမစ္သည္ အာရွုရိတိုင္း အေရွ႕သို႔စီးသြားေလ၏။ စတုတၳျမစ္ကား ဥဖရတ္အမည္ရွိ၏။ |
|
| 15 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူကိုယူ၍ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေစျခင္းငွာ ထားေတာ္မူ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္ကလည္း၊ ေကာင္းမေကာင္းကို သိကၽြမ္းရာအပင္မွတစ္ပါး၊ ထိုဥယ်ာဥ္၌ ရွိသမၽွေသာအပင္တို႔၏အသီးကို သင္သည္စားရေသာအခြင့္ရွိ၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုအပင္၏အသီးကိုကား မစားရ။ စားေသာေန႔တြင္ ဧကန္အမွန္ေသရမည္ဟု လူကိုပညတ္ထားေတာ္မူ၏။ |
|
| 18 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္ကလည္း၊ ေယာက္်ားသည္ တစ္ေယာက္တည္းမေနေကာင္း၊ သူႏွင့္ေတာ္ေသာ အေထာက္အမကို သူ႔ဖို႔ငါလုပ္ဦးမည္ဟု အႀကံရွိေတာ္မူ၏။ |
|
| 19 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေျမတိရစၧာန္တို႔ႏွင့္၊ မိုးေကာင္းကင္ငွက္အေပါင္းတို႔ကို ေျမျဖင့္ဖန္ဆင္းေတာ္မူၿပီးလၽွင္၊ လူသည္ အဘယ္သို႔ေခၚေဝၚသမုတ္မည္ကိုသိျခင္းငွာ၊ လူရွိရာသို႔ေဆာင္ခဲ့ေတာ္မူ၏။ လူသည္လည္း အသက္ရွင္ေသာသတၱဝါအေပါင္းတို႔ကို ေခၚေဝၚသမုတ္သည္အတိုင္း၊ နာမည္အသီးအသီးရွိၾက၏။ |
|
| 20 |
|
| ထိုသို႔လူသည္ သားယဥ္အေပါင္းတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ မိုးေကာင္းကင္ငွက္ အေပါင္းတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ သားရဲအေပါင္းတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ အမည္ေပး၍မွည့္ေလ၏။ သို႔ေသာ္လည္း လူႏွင့္ေတာ္ေသာအေထာက္အမ မေပၚမရွိေသး။ |
|
| 21 |
|
| ထိုအခါ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူကိုႀကီးေသာအိပ္ျခင္းျဖင့္ အိပ္ေစေတာ္မူ၍၊ လူသည္ အိပ္ေပ်ာ္စဥ္၊ နံရိုးတစ္ေခ်ာင္းကို ဘုရားသခင္ထုတ္ၿပီးလၽွင္၊ ထိုအရိုးအစားအသားကို ေစ့စပ္ေစေတာ္မူ၏။ |
|
| 22 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူထဲကထုတ္ေသာနံရိုးျဖင့္ လူမိန္းမကိုဖန္ဆင္း၍ လူရွိရာသို႔ေဆာင္ခဲ့ေတာ္မူ၏။ |
|
| 23 |
|
| လူကလည္း၊ ယခု ဤသူသည္ ငါ့အရိုးထဲကအရိုး၊ ငါ့အသားထဲကအသားျဖစ္၏။ လူထဲကထုတ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကိုလူမိန္းမဟု ေခၚေဝၚအပ္သည္ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 24 |
|
| ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ေယာက္်ားသည္ ကိုယ္မိဘကိုစြန္႔၍၊ ကိုယ္ခင္ပြန္း၌မွီဝဲသျဖင့္၊ ထိုသူတို႔သည္ တစ္သားတစ္ကိုယ္တည္း ျဖစ္ရလိမ့္မည္။ |
|
| 25 |
|
| ထိုသူလင္မယားႏွစ္ဦးတို႔သည္ အဝတ္မဝတ္ဘဲေန၍၊ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းႏွင့္ကင္းလြတ္ၾက၏။ |
|
|
|
|