|
| 1 |
|
| ဤသို႔ျဖင့္ ေကာင္းကင္၊ ေျမႀကီးႏွင့္တကြ ၎တို႔၌ရွိေသာတန္ဆာအားလုံးၿပီးစီးေလ၏။ |
|
| 2 |
|
| သတၱမေန႔၌ ဘုရားသခင္လုပ္ေဆာင္ေသာအမႈ ၿပီးဆုံးေလ၏။ ထိုသို႔ မိမိလုပ္ေဆာင္ေသာအမႈအလုံးစုံၿပီးဆုံး၍ သတၱမေန႔၌ ၿငိမ္ဝပ္စြာေနေတာ္မူ၏။ |
|
| 3 |
|
| ထိုသတၱမေန႔ကို ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းခ်ီးေပး၍ သန႔္ရွင္းေစေတာ္မူ၏။ အေၾကာင္းမူကား ထိုေန႔၌ ဘုရားသခင္သည္ မိမိလုပ္ေဆာင္ေသာဖန္ဆင္းျခင္းအမႈ အလုံးစုံၿပီးဆုံး၍ ၿငိမ္ဝပ္စြာေနေတာ္မူ၏။ |
|
| 4 |
|
| ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီးကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူစဥ္အခါက ၎တို႔၏အတၳဳပၸတၱိကား ဤသို႔ျဖစ္၏။ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီးကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူရာကာလတြင္ |
|
| 5 |
|
| ေျမႀကီးေပၚ၌ မည္သည့္ေတာခ်ဳံမွ်မရွိေသး၊ မည္သည့္ေတာျမက္ပင္မွ်လည္းမေပါက္ေသး။ အေၾကာင္းမူကား ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေျမႀကီးေပၚ၌ မိုးကို႐ြာေစေတာ္မမူေသး။ ေျမကိုထြန္ယက္လုပ္ကိုင္ေသာလူလည္း မရွိေသးေခ်။ |
|
| 6 |
|
| သို႔ေသာ္ ေျမႀကီးမွေရခိုးေရေငြ႕ ထြက္၍ ေျမတစ္ျပင္လုံးကို စိုစြတ္ေစ၏။ |
|
| 7 |
|
| ထို႔ေနာက္ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေျမမႈန႔္ျဖင့္ လူကိုပုံေဖာ္ဖန္ဆင္း၍ သူ၏ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဇီဝအသက္ကို မႈတ္သြင္းေတာ္မူရာ လူသည္ သက္ရွိသတၱဝါျဖစ္လာ၏။ |
|
| 8 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ အေရွ႕ဘက္ရွိဧဒင္အရပ္၌ ဥယ်ာဥ္ကိုစိုက္ပ်ိဳးၿပီးလွ်င္ မိမိပုံေဖာ္ဖန္ဆင္းထားေသာလူကို ထိုဥယ်ာဥ္၌ ေနရာခ်ထားေတာ္မူ၏။ |
|
| 9 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ရႈခ်င္စဖြယ္ေကာင္းေသာ၊ စားဖြယ္ေကာင္းေသာအပင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေျမမွေပါက္ေစေတာ္မူ၏။ ဥယ်ာဥ္အလယ္၌ အသက္ပင္ႏွင့္ အေကာင္းအဆိုးသိကြၽမ္းရာအပင္ရွိ၏။ |
|
| 10 |
|
| ဥယ်ာဥ္ကိုစိုစြတ္ေစရန္ ျမစ္တစ္ျမစ္သည္ ဧဒင္အရပ္မွစီးထြက္၍ ထိုေနရာမွေလးျဖာကြဲၿပီး ျမစ္ေလးသြယ္ျဖစ္ေလ၏။ |
|
| 11 |
|
| ပထမျမစ္၏အမည္ကား ဖိရႈန္ျဖစ္၏။ ထိုျမစ္သည္ ေ႐ႊထြက္ေသာ ဟဝိလနယ္ေျမတစ္ေလွ်ာက္ကို ေကြ႕ပတ္စီးဆင္းေလ၏။ |
|
| 12 |
|
| ထိုျပည္မွထြက္ေသာေ႐ႊသည္ ေကာင္းလွ၏။ ပယင္းႏွင့္မဟူရာေၾကာင္ဝင္ေက်ာက္တို႔လည္း ထြက္၏။ |
|
| 13 |
|
| ဒုတိယျမစ္၏အမည္ကား ဂိဟုန္ျဖစ္၏။ ထိုျမစ္သည္ ကုရွျပည္တစ္ေလွ်ာက္ ေကြ႕ပတ္စီးဆင္းေလ၏။ |
|
| 14 |
|
| တတိယျမစ္၏အမည္ကား တိုက္ဂရစ္ျဖစ္၏။ ထိုျမစ္သည္ အဆီးရီးယားျပည္၏အေရွ႕ဘက္သို႔ စီးဆင္းေလ၏။ စတုတၳျမစ္ကား ယူဖေရးတီးျမစ္ျဖစ္၏။ |
|
| 15 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူကိုေခၚေဆာင္၍ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေစရန္ ထိုဥယ်ာဥ္၌ထားေတာ္မူ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္က လူအား “သင္သည္ ဥယ်ာဥ္၌ရွိသမွ်ေသာအပင္၏အသီးကို လြတ္လပ္စြာစားခြင့္ရွိ၏။ |
|
| 17 |
|
| သို႔ေသာ္ အေကာင္းအဆိုးသိကြၽမ္းရာအပင္၏အသီးကို မစားရ။ အေၾကာင္းမူကား ထိုအသီးကိုစားေသာေန႔တြင္ သင္သည္ မုခ်ေသရမည္”ဟု ပညတ္ထားေတာ္မူ၏။ |
|
| 18 |
|
| ထို႔ေနာက္ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္က “လူသည္ တစ္ေယာက္တည္းမေနေကာင္း။ သူႏွင့္သင့္ေတာ္သည့္ ကူညီမစသူကို သူ႔အတြက္ ငါဖန္ဆင္းဦးမည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 19 |
|
| ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ ေတာ႐ိုင္းတိရစာၦန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ မိုးေကာင္းကင္ငွက္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ကို ေျမႀကီးျဖင့္ပုံေဖာ္ဖန္ဆင္းၿပီးလွ်င္ ၎တို႔ကို လူကမည္သို႔မွည့္ေခၚမည္ကို သိရွိရန္ လူထံသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ့၏။ သက္ရွိသတၱဝါတို႔သည္ လူမွည့္ေခၚသည့္အတိုင္း နာမည္အသီးသီးရၾက၏။ |
|
| 20 |
|
| ထိုသို႔ လူသည္ ယဥ္ပါးေသာတိရစာၦန္အေပါင္းတို႔ႏွင့္ မိုးေကာင္းကင္ငွက္တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ေတာ႐ိုင္းတိရစာၦန္အေပါင္းတို႔ကိုလည္းေကာင္း အမည္မွည့္ေခၚေလ၏။ သို႔ေသာ္ အာဒံ ႏွင့္သင့္ေတာ္သည့္ အေထာက္အမ မရွိေသးေခ်။ |
|
| 21 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူကို အိပ္ေမာက်ေစေတာ္မူ၍ သူအိပ္ေပ်ာ္စဥ္ သူ၏နံ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္ယူၿပီးလွ်င္ ထိုေနရာကို အသားျဖင့္ျပန္ပိတ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 22 |
|
| ထို႔ေနာက္ ထာဝရအရွင္ဘုရားသခင္သည္ လူထဲမွထုတ္ယူေသာနံ႐ိုးျဖင့္ မိန္းမကိုဖန္ဆင္း၍ လူထံသို႔ ေခၚေဆာင္လာခဲ့၏။ |
|
| 23 |
|
| ထိုအခါ လူက “ယခု ဤသူသည္ ငါ့အ႐ိုးထဲကအ႐ိုး၊ ငါ့အသားထဲကအသားျဖစ္၏။ သူ႔ကို ေယာက္်ားထဲမွထုတ္ယူေသာေၾကာင့္ မိန္းမ ဟူ၍မွည့္ေခၚမည္”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 24 |
|
| ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ေယာက္်ားသည္ မိဘကိုစြန႔္ခြာ၍ မိမိမယားႏွင့္ေပါင္းဖက္သျဖင့္ ထိုသူတို႔သည္ တစ္သားတစ္ကိုယ္တည္း ျဖစ္ၾကလိမ့္မည္။ |
|
| 25 |
|
| ထိုလူလင္မယားႏွစ္ဦးစလုံးတို႔သည္ အဝတ္မပါအခ်ည္းစည္းေနၾကေသာ္လည္း ရွက္ေၾကာက္ျခင္းမရွိၾကေပ။ |
|
|
|
|