|
| 1 |
|
| ယာကုပ္သည္ေမွ်ာ္ၾကည့္ရာ ဧေသာသည္ လူေလးရာႏွင့္အတူလာေနသည္ကို ျမင္ေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ကေလးတို႔ကို ေလအာ၊ ရာေခလႏွင့္ ကြၽန္မႏွစ္ေယာက္တို႔အား အသီးသီးခြဲေပးၿပီးလွ်င္ |
|
| 2 |
|
| ကြၽန္မႏွစ္ေယာက္ႏွင့္သူတို႔၏ကေလးမ်ားကို ေရွ႕ဆုံး၌လည္းေကာင္း၊ ေလအာႏွင့္သူ၏ကေလးမ်ားကို အလယ္၌လည္းေကာင္း၊ ရာေခလႏွင့္ေယာသပ္ကို ေနာက္ဆုံး၌လည္းေကာင္း ထားေလ၏။ |
|
| 3 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္ သူတို႔ေရွ႕မွသြား၍ ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေျမမွာပ်ပ္ဝပ္ရင္း အစ္ကိုထံသို႔ခ်ဥ္းကပ္ေလ၏။ |
|
| 4 |
|
| ဧေသာသည္ ေျပးလာ၍သူႏွင့္ေတြ႕ဆုံၿပီး သူ႔ကိုေပြ႕ဖက္လ်က္၊ လည္ခ်င္းယွက္လ်က္ နမ္းေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ငိုေႂကြးၾက၏။ |
|
| 5 |
|
| ဧေသာသည္ ေမွ်ာ္ၾကည့္၍ မိန္းမမ်ား၊ ကေလးမ်ားကိုျမင္ေသာအခါ “သင္ႏွင့္အတူပါလာေသာ ဤသူတို႔ကား မည္သူတို႔နည္း”ဟု ေမးေသာ္ ယာကုပ္က “သခင္၏အေစအပါးအား ဘုရားသခင္ေပးသနားေတာ္မူေသာကေလးမ်ား ျဖစ္ၾကပါ၏”ဟု ျပန္ေျဖေလ၏။ |
|
| 6 |
|
| ထိုအခါ ကြၽန္မတို႔ႏွင့္သူတို႔၏ကေလးမ်ားသည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ပ်ပ္ဝပ္ၾက၏။ |
|
| 7 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေလအာႏွင့္သူ၏ကေလးမ်ားသည္လည္း ခ်ဥ္းကပ္၍ ပ်ပ္ဝပ္ၾက၏။ ထို႔ေနာက္မွ ေယာသပ္ႏွင့္ရာေခလသည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ ပ်ပ္ဝပ္ၾက၏။ |
|
| 8 |
|
| ဧေသာက “ငါေတြ႕ခဲ့ေသာ ဤတိရစာၦန္အစုစု တို႔ကား အဘယ္နည္း”ဟု ေမးလွ်င္ ယာကုပ္က “အကြၽႏ္ုပ္သခင္၏ေရွ႕၌ မ်က္ႏွာရရန္အတြက္ျဖစ္ပါ၏”ဟု ျပန္ေျဖေလ၏။ |
|
| 9 |
|
| သို႔ေသာ္ ဧေသာက “ငါ့ညီ၊ ငါ၌အလုံအေလာက္ရွိ၏။ သင္ပိုင္ဆိုင္ေသာအရာ သင့္ထံ၌ရွိပါေစ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 10 |
|
| ယာကုပ္ကလည္း “မဟုတ္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ သခင့္ေရွ႕၌ မ်က္ႏွာရပါလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္ေပးေသာလက္ေဆာင္ကို လက္ခံပါေလာ့။ အကယ္စင္စစ္ သခင္၏မ်က္ႏွာကို အကြၽႏ္ုပ္ဖူးျမင္ရသည္မွာ ဘုရားသခင္၏မ်က္ႏွာေတာ္ကိုဖူးျမင္ရသကဲ့သို႔ျဖစ္ပါ၏။ သခင္သည္လည္း အကြၽႏ္ုပ္ကို ၾကည္ျဖဴစြာလက္ခံပါၿပီ။ |
|
| 11 |
|
| သခင့္ထံ အကြၽႏ္ုပ္ယူေဆာင္လာေသာ အကြၽႏ္ုပ္၏ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာကို လက္ခံပါေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား ဘုရားသခင္သည္ အကြၽႏ္ုပ္အားေပးသနားေတာ္မူသည္ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္၌ အလုံးစုံရွိပါ၏”ဟု ဆိုလ်က္ သူ႔ကိုတိုက္တြန္းသျဖင့္ သူသည္လက္ခံေလ၏။ |
|
| 12 |
|
| ထို႔ေနာက္ ဧေသာက “ငါတို႔ဆက္၍ခရီးျပဳၾကစို႔။ သင့္ေရွ႕မွ ငါသြားမည္”ဟု ဆို၏။ |
|
| 13 |
|
| သို႔ေသာ္ ယာကုပ္က “ကေလးမ်ားသည္ႏုနယ္ပါ၏။ ႏို႔စို႔သားငယ္ရွိေသာ သိုးဆိတ္တို႔ႏွင့္ႏြားတို႔သည္လည္း အကြၽႏ္ုပ္၌ရွိေၾကာင္း သခင္သိပါ၏။ ထိုတိရစာၦန္တို႔ကို တစ္ရက္မွ်အျပင္းႏွင္လွ်င္ ၎တို႔အားလုံးသည္ ေသၾကပါလိမ့္မည္။ |
|
| 14 |
|
| သခင္သည္ သခင့္အေစအပါးေရွ႕မွ သြားႏွင့္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္မူကား စိရျပည္ရွိ သခင့္ထံသို႔ ေရာက္သည္အထိ ကေလးသူငယ္တို႔ႏွင့္ အကြၽႏ္ုပ္ေရွ႕၌သြားေသာတိရစာၦန္တို႔ သြားႏိုင္သမွ်အတိုင္း တျဖည္းျဖည္းလိုက္လာပါမည္”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 15 |
|
| ဧေသာကလည္း “ငါ၌ရွိေသာလူအခ်ိဳ႕ကို သင္ႏွင့္ထားခဲ့ပါရေစ”ဟု ဆိုလွ်င္ ယာကုပ္က “အဘယ္အတြက္နည္း။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ သခင့္ေရွ႕၌ ဤမွ်မ်က္ႏွာရပါၿပီ”ဟု ျပန္ေျပာေလ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ဧေသာသည္ ထိုေန႔၌ပင္ စိရျပည္လမ္းအတိုင္းျပန္သြားေလ၏။ |
|
| 17 |
|
| ယာကုပ္မူကား သုကုတ္အရပ္သို႔ခရီးျပဳ၍ ထိုအရပ္၌ အိမ္ကိုေဆာက္ေလ၏။ မိမိတိရစာၦန္မ်ားအတြက္လည္း ယာယီတဲမ်ားကိုေဆာက္ေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအရပ္၏အမည္ကို သုကုတ္ ဟုေခၚ၏။ |
|
| 18 |
|
| ယာကုပ္သည္ ပါဒန္အာရံျပည္မွ ထြက္ခြာၿပီးေနာက္ ခါနာန္ျပည္ရွိ ေရွခင္ၿမိဳ႕သို႔ ေကာင္းမြန္စြာေရာက္ရွိလာၿပီး ထိုၿမိဳ႕၏အေရွ႕ဘက္၌ စခန္းခ်ေလ၏။ |
|
| 19 |
|
| သူသည္ ေရွခင္၏ဖခင္ျဖစ္ေသာ ဟာေမာ္၏သားတို႔ထံမွ ေငြတစ္ရာျဖင့္ေျမကြက္ကိုဝယ္ယူၿပီး ထိုအရပ္၌တဲထိုးေလ၏။ |
|
| 20 |
|
| ထို႔ေနာက္ ထိုအရပ္၌ ယဇ္ပလႅင္ကိုတည္၍ ဧလဧေလာအစၥေရး ဟုေခၚ၏။ |
|
|
|
|