Þegar Esaú sá konurnar og börnin spurði hann: „Hvaða fólk er þetta sem með þér er?“ Hann svaraði: „Það eru börnin sem Guð hefur í náð sinni gefið þjóni þínum.“
„Nei,“ sagði Jakob, „hafi ég fundið náð í augum þínum þiggðu þá gjöfina af mér. Þegar ég sá auglit þitt var sem ég sæi auglit Guðs og þú hefur tekið vel á móti mér.
Ég bið þig að þiggja gjöfina sem þér var færð því að Guð hefur verið mér góður og ég hef allt sem ég þarfnast.“ Jakob lagði að honum þar til hann þáði gjöfina.
Hann svaraði: „Herra minn veit að börnin eru lítil og ég verð að taka tillit til þess að með í för eru lambær og kýr með kálfum. Ræki ég þær of hart einn dag mundi öll hjörðin týna lífi.
Þess vegna bið ég þig, herra, að þú farir á undan þjóni þínum. Þá get ég komið á eftir þér til Seír, herra minn, á þeim hraða sem hentar fénaðinum og börnunum.“
Esaú sagði: „Þá vil ég að minnsta kosti skilja nokkra af mönnum mínum eftir hjá þér.“ Jakob svaraði: „Þess gerist engin þörf, finni ég aðeins náð í augum herra míns.“