Sukad niadto, gipanalanginan sa Ginoo ang panimalay ni Potifar tungod kang Jose. Gipanalanginan sa Ginoo ang tanan nga diha sa iyang balay ug sa iyang kaumahan.
Managsama kamig gahom niining balaya ug walay bisan unsa dinhi nga gihikaw niya kanako gawas kanimo nga iyang asawa. Busa dili ako makaako paghimo sa ingon kadaotang buhat ug sa pagpakasala batok sa Dios.”
Gigunitan sa asawa ni Potifar ang sapot ni Jose ug miingon, “Tana! Magdulog kita.” Apan miipsot ug midagan si Jose ngadto sa gawas ug nahabilin ang iyang kupo didto sa kamot sa babaye.
gitawag sa asawa ni Potifar ang iyang mga sulugoon ug giingnan, “Tan-awa ninyo kini! Gidala sa akong bana dinhi sa amo kining Hebreohanon ug karon buot niya kaming pakaulawan. Misulod siya sa akong kuwarto kay buot niya akong pahimuslan apan misinggit ako
Unya gisuginlan niya ang iyang bana sa tinumotumo niyang istorya: “Kanang Hebreohanon nga imong gidala nganhi sa ato misulod sa akong kuwarto kay buot niya akong pahimuslan.
ug wala nay kinahanglan nga mabalaka pa siya sa bisan unsa nga iyang gipiyal kang Jose kay nag-uban man kang Jose ang Ginoo ug naghatag ug kalamposan sa tanan niyang gibuhat.