Odam Ato xotini Momo Havoga yaqinlashgandan keyin, Momo Havo homilador bo‘ldi. Momo Havo o‘g‘il ko‘rdi va: “Xudoning qudrati bilan o‘g‘il topdim”, deb nomini Qobil qo‘ydi.
Hobil ham suruvidagi birinchi tug‘ilgan qo‘zilardan bittasini tanlab olib, so‘ydi va qo‘zining yog‘li joylarini Egamizga nazr qilib olib keldi. Egamiz Hobilni va uning nazrini manzur ko‘rdi,
Agar sen to‘g‘ri ish qilsang, seni qabul qilmasmidim?! Bilginki, yomon ish qilsang, eshigingda gunoh poylab turadi, sherga o‘xshab tashlanib, seni o‘lja qilmoqchi bo‘ladi. Gunoh sening ustingdan hukmron bo‘lishni istaydi. Lekin gunohni sen mag‘lub qilishing kerak.”
Yerga qanchalik jon kuydirib ishlov bermagin, yer sen uchun boshqa mo‘l hosil yetishtirmas. Hozirdan boshlab sen yer yuzida doimo bir joydan boshqa joyga qochib, boshpanasiz, daydib yurasan.
— Bugun Sen meni yerimdan haydading. Endi men Sendan uzoq bo‘lib yashayman, yer yuzida sarson–sargardon bo‘lib, qochib yuraman. Endi meni birortasi uchratib qolib, o‘ldirib qo‘yishi mumkin.
Shunda Egamiz: — Yo‘q, hech kim seni o‘ldirmaydi! — deb javob berdi Qobilga. — Kim seni o‘ldirsa, undan yetti karra o‘ch olaman. Shunday qilib, Egamiz, Qobilni birov urib o‘ldirib qo‘ymasin, deb unga tamg‘a qo‘ydi.
Qobilning xotini homilador bo‘lib, o‘g‘il tug‘di. O‘g‘liga Xano‘x, deb ism qo‘ydilar. Qobil bir shahar qurdi va shaharga o‘g‘lining otini berib, Xano‘x, deb atadi.
Zillo ham bir o‘g‘il ko‘rib, ismini Tuvalqobil qo‘ydi. Tuvalqobil birinchi bo‘lib bronza va temir asboblar yasagan edi. Tuvalqobilning Namax degan singlisi bor edi.
Lamex xotinlariga dedi: “Oida va Zillo, menga quloq solinglar. Ey, xotinlarim! Gapimni eshitinglar! Bir odamni o‘ldirdim meni yaralagani–chun, Yana yosh yigitni o‘ldirdim meni urgani–chun.