|
| 1 |
|
| ထို႔ေနာက္ ေယာသပ္သည္ မိမိ၏အိမ္ထိန္းအား “သူတို႔အိတ္မ်ားထဲ၌ သူတို႔သယ္ႏိုင္သမွ်အစားအစာကို အျပည့္ျဖည့္ေလာ့။ သူတို႔အသီးသီး၏ေငြကိုလည္း သူတို႔အိတ္ဝ၌ျပန္ထည့္ေပးေလာ့။ |
|
| 2 |
|
| အငယ္ဆုံး၏အိတ္ဝ၌ စားနပ္ရိကၡာဝယ္ယူသည့္ေငြႏွင့္တကြ ငါ့ေငြခြက္ကို ထည့္လိုက္ေလာ့”ဟု မိန႔္မွာ၏။ အိမ္ထိန္းသည္ ေယာသပ္မိန႔္ဆိုသည့္စကားအတိုင္းျပဳေလ၏။ |
|
| 3 |
|
| နံနက္မိုးလင္းေသာအခါ သူတို႔ကို သူတို႔၏ျမည္းမ်ားႏွင့္တကြ ျပန္လႊတ္လိုက္ေလ၏။ |
|
| 4 |
|
| သူတို႔သည္ ၿမိဳ႕မွထြက္၍ အေဝးသို႔မေရာက္ေသးမီ ေယာသပ္သည္ မိမိ၏အိမ္ထိန္းအား “ထေလာ့။ သူတို႔ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့။ သူတို႔ကိုမီေသာအခါ ‘သင္တို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ အေကာင္းကိုအဆိုးျဖင့္တုံ႔ျပန္ရသနည္း။ |
|
| 5 |
|
| ဤခြက္သည္ ငါ့သခင္ေသာက္ေသာခြက္ျဖစ္သည္သာမက နိမိတ္ဖတ္ေသာခြက္လည္း ျဖစ္သည္မဟုတ္ေလာ။ သင္တို႔ျပဳေသာအမႈသည္ ဆိုးညစ္လွပါတကား’ဟူ၍ သူတို႔အား ေျပာရမည္”ဟု မိန႔္မွာေလ၏။ |
|
| 6 |
|
| အိမ္ထိန္းသည္ သူတို႔ကိုမီေသာအခါ သူတို႔အား ထိုစကားကိုေျပာေလ၏။ |
|
| 7 |
|
| သူတို႔ကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္သခင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားကိုေျပာရပါသနည္း။ ထိုသို႔ျပဳျခင္းအမႈသည္ သခင့္အေစအပါးတို႔ႏွင့္ေဝးပါေစ။ |
|
| 8 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏အိတ္ဝ၌ေတြ႕ရွိခဲ့ေသာေငြကို ခါနာန္ျပည္မွ သခင့္ထံသို႔ျပန္ယူလာခဲ့ပါ၏။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ သခင္၏အရွင္သခင္အိမ္မွ ေ႐ႊ၊ ေငြကိုခိုးယူရမည္နည္း။ |
|
| 9 |
|
| သခင့္အေစအပါးတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္ေယာက္ထံ၌ ထိုခြက္ကိုေတြ႕လွ်င္ သူသည္ ေသဒဏ္သင့္ပါေစ။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္လည္း သခင့္ထံ၌ ကြၽန္ခံပါမည္”ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 10 |
|
| အိမ္ထိန္းက “ေကာင္းၿပီ။ သင္တို႔၏စကားအတိုင္းျဖစ္ေစ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ထံ၌ ထိုခြက္ကို ေတြ႕လွ်င္ ထိုသူသည္ ငါ့ထံ၌ကြၽန္ခံရမည္။ က်န္ေသာသူတို႔မူကား ကင္းလြတ္ေစ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 11 |
|
| ထိုအခါ သူတို႔အသီးသီးသည္ မိမိတို႔အိတ္ကို ေျမေပၚသို႔အလ်င္အျမန္ခ်ၿပီး မိမိတို႔အိတ္ကိုဖြင့္ၾက၏။ |
|
| 12 |
|
| အိမ္ထိန္းသည္လည္း အႀကီးဆုံးမွစ၍ အငယ္ဆုံးတိုင္ေအာင္ရွာေဖြရာ ဗယၤာမိန္၏အိတ္ထဲ၌ ခြက္ကိုေတြ႕ေလ၏။ |
|
| 13 |
|
| ထိုအခါ သူတို႔သည္ မိမိတို႔၏အဝတ္မ်ားကိုဆုတ္ၿဖဲ၍ အသီးသီး မိမိတို႔၏ျမည္းမ်ားေပၚသို႔ ဝန္ကိုျပန္တင္ၿပီးလွ်င္ ၿမိဳ႕သို႔ျပန္လာၾက၏။ |
|
| 14 |
|
| ယုဒႏွင့္သူ၏ညီအစ္ကိုတို႔သည္ ေယာသပ္၏အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေယာသပ္သည္ အိမ္၌ပင္ရွိေနေသး၍ သူတို႔သည္ ေယာသပ္ေရွ႕၌ ၫြတ္တြားပ်ပ္ဝပ္ၾက၏။ |
|
| 15 |
|
| ေယာသပ္က သူတို႔အား “သင္တို႔ျပဳေသာဤအမႈကား မည္သို႔နည္း။ ငါကဲ့သို႔ေသာလူသည္ နိမိတ္ဖတ္တတ္ေၾကာင္းကို သင္တို႔မသိၾကသေလာ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
| 16 |
|
| ယုဒက “အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ သခင့္အား မည္သို႔ျပန္ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ မည္သို႔ဆိုႏိုင္ပါမည္နည္း။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ေျဖာင့္မတ္ေၾကာင္း မည္သို႔သက္ေသျပႏိုင္ပါမည္နည္း။ ဘုရားသခင္သည္ သခင့္အေစအပါးတို႔၏ဒုစ႐ိုက္ကိုေတြ႕ျမင္ေတာ္မူၿပီ။ လက္ဝယ္၌ခြက္ရွိေသာသူမွစ၍ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ သခင့္ကြၽန္မ်ားျဖစ္ၾကပါ၏”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
| 17 |
|
| သို႔ေသာ္ ေယာသပ္က “ထိုသို႔ျပဳျခင္းသည္ ငါႏွင့္ေဝးပါေစ။ လက္ဝယ္၌ ခြက္ရွိေသာသူသည္ ငါ့ထံ၌ ကြၽန္ခံရမည္။ သင္တို႔မူကား သင္တို႔ဖခင္ထံသို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျပန္သြားၾကေလာ့”ဟု ဆို၏။ |
|
| 18 |
|
| ထိုအခါ ယုဒသည္ သူ႔ထံသို႔ခ်ဥ္းကပ္၍ “အို၊ အကြၽႏ္ုပ္သခင္၊ သခင္သည္ ဖာေရာမင္းႀကီးကဲ့သို႔ျဖစ္ပါ၏။ သခင့္အေစအပါးသည္ သခင့္အား စကားတစ္ခြန္းေလွ်ာက္ပါရေစ။ သခင့္အေစအပါးအေပၚ အမ်က္မထြက္ပါႏွင့္။ |
|
| 19 |
|
| သခင္က သခင့္အေစအပါးတို႔အား ‘သင္တို႔၌ ဖခင္ရွိသေလာ၊ ညီရွိသေလာ’ဟု ေမးသျဖင့္ |
|
| 20 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကလည္း သခင့္အား ‘အကြၽႏ္ုပ္တို႔၌ အသက္ႀကီးၿပီျဖစ္ေသာဖခင္ႏွင့္ ဖခင္အသက္ႀကီးမွရေသာသားအငယ္ဆုံးတစ္ေယာက္ရွိပါ၏။ သူ၏အစ္ကိုကား ေသဆုံးသြားပါၿပီ။ သူ႔မိခင္ဖြားေသာသားတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္းက်န္ပါ၏။ သူ႔ဖခင္သည္ သူ႔ကိုခ်စ္ပါ၏’ဟု ေျဖၾကားခဲ့ပါ၏။ |
|
| 21 |
|
| ထိုအခါ သခင္က သခင့္အေစအပါးတို႔အား ‘သူ႔ကို ေတြ႕ျမင္ရဖို႔ ငါ့ထံသို႔ေခၚေဆာင္ခဲ့ေလာ့’ဟု ဆိုပါ၏။ |
|
| 22 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကလည္း သခင္အား ‘သူငယ္သည္ အေဖ့ကိုထားခဲ့၍မရပါ။ အေဖ့ကို ထားခဲ့လွ်င္ အေဖေသပါလိမ့္မည္’ဟု ေလွ်ာက္ၾကပါ၏။ |
|
| 23 |
|
| သို႔ေသာ္ သခင္က သခင့္အေစအပါးတို႔အား ‘သင္တို႔၏အငယ္ဆုံးညီကို သင္တို႔ႏွင့္အတူမေခၚေဆာင္လာခဲ့ပါက ငါ့မ်က္ႏွာကို ေနာက္တစ္ဖန္သင္တို႔ျမင္ရမည္မဟုတ္’ဟု ဆိုပါ၏။ |
|
| 24 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ သခင့္အေစအပါးျဖစ္ေသာ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ဖခင္ထံသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သခင့္စကားကို ဖခင္အားေျပာျပၾကပါ၏။ |
|
| 25 |
|
| ထို႔ေနာက္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ဖခင္က ‘တစ္ဖန္သြား၍ ငါတို႔အတြက္ အစားအစာအနည္းငယ္ကို ဝယ္ယူၾကေလာ့’ဟု ဆို၏။ |
|
| 26 |
|
| သို႔ေသာ္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔က ‘အကြၽႏ္ုပ္တို႔မသြားႏိုင္ပါ။ အငယ္ဆုံးညီသည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူမပါလွ်င္ ထိုသူ၏မ်က္ႏွာကို ျမင္ရမည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အငယ္ဆုံးညီသည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူပါလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သြားပါမည္’ဟု ျပန္ေျပာၾကပါ၏။ |
|
| 27 |
|
| ထိုအခါ သခင့္အေစအပါးျဖစ္ေသာ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ဖခင္က ‘ငါ့မယားသည္ ငါ့အတြက္ သားႏွစ္ေယာက္ေမြးဖြားခဲ့ေၾကာင္း သင္တို႔သိၾက၏။ |
|
| 28 |
|
| တစ္ေယာက္သည္ ငါ့ထံမွ ထြက္သြားေလၿပီ။ “သူသည္ အမွန္ပင္ အပိုင္းပိုင္းကိုက္ျဖတ္ျခင္းကိုခံရေလၿပီ”ဟု ငါညည္းတြားေျပာဆိုခဲ့ရ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူ႔ကိုငါမေတြ႕ရေတာ့ေပ။ |
|
| 29 |
|
| ဤတစ္ေယာက္ကိုလည္း သင္တို႔သည္ ငါ့ထံမွယူသြား၍ သူ႔အေပၚအႏၲရာယ္က်ေရာက္မည္ဆိုလွ်င္ သင္တို႔သည္ ဆံပင္ျဖဴသူငါ့ကို ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ မရဏာႏိုင္ငံသို႔ ဆင္းသြားေစရာေရာက္လိမ့္မည္’ဟု အကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ဆိုပါ၏။ |
|
| 30 |
|
| သို႔ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္သည္ သခင့္အေစအပါးျဖစ္ေသာ အကြၽႏ္ုပ္ဖခင္ထံသို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူ သူငယ္မပါလွ်င္ အေဖ၏အသက္သည္ သူငယ္၏အသက္ႏွင့္ေႏွာင္ဖြဲ႕ရစ္ပတ္လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ |
|
| 31 |
|
| သူငယ္မပါသည္ကိုသိျမင္ေသာအခါ အေဖသည္ ေသပါလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔သည္ သခင့္အေစအပါးျဖစ္ေသာ ဆံပင္ျဖဴသူအကြၽႏ္ုပ္တို႔ဖခင္ကို ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္မရဏာႏိုင္ငံသို႔ ဆင္းသြားေစရာေရာက္လိမ့္မည္။ |
|
| 32 |
|
| သခင့္အေစအပါးအကြၽႏ္ုပ္က ‘သူငယ္ကို အေဖ့ထံသို႔ျပန္မေခၚလာခဲ့လွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အေဖ၏အျပစ္တင္ျခင္းကို အစဥ္အၿမဲခံယူပါမည္’ဟု ဆိုလ်က္ အေဖ့ထံသူငယ္အတြက္အာမခံခဲ့ပါ၏။ |
|
| 33 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ သခင့္အေစအပါးသည္ သူငယ္အစား သခင့္ထံ၌ ကြၽန္အျဖစ္ေနရစ္ခဲ့ပါရေစ။ သူငယ္ကို သူ၏အစ္ကိုတို႔ႏွင့္အတူ ျပန္သြားခြင့္ျပဳပါ။ |
|
| 34 |
|
| အကြၽႏ္ုပ္ႏွင့္အတူ သူငယ္မပါလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဖခင္ထံသို႔ မည္သို႔ျပန္သြားရပါမည္နည္း။ အကြၽႏ္ုပ္ဖခင္ႀကဳံေတြ႕ရမည့္စိတ္ဒုကၡကို အကြၽႏ္ုပ္မျမင္လိုပါ”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။ |
|
|
|
|