Sa tapus sini ginsugiran si Jose, “Yari karon, ang imo amay nagamasakit”; gani gindala niya upud sa iya ang duha niya ka anak nga lalaki, si Manases kag si Efraim.
kag nagsiling sa akon, “Yari karon himoon ko ikaw nga mabungahon, kag pabuaron ikaw, kag himoon ko ikaw nga isa ka hut-ong sang mga katawohan, kag ihatag ko ining duta sa imo mga kaliwatan sa olihi nimo nga dayon nga pagkabutang.’
Kag karon ang duha nimo ka anak nga lalaki, si Efraim kag si Manases, nga natawo sa imo sa duta sang Egipto sa wala pa ako mag-abut sa imo sa Egipto, akon; subong nga si Ruben kag si Simeon mangin-akon.
Kay sang naghalin ako sa Padan, napatay si Raquel sa kalisud ko sa duta sang Canaan sa dalanon, sang malayolayo pa sa pag-abut sa Efrata; kag ginlubong ko sia sa dalanon pa Efrata (nga amo, ang Bet-lehem).”
Si Jose nagsiling sa iya amay, “Sila mga anak ko, nga ginhatag sang Dios sa akon diri.” Kag nagsiling sia, “Ginaampo ko sa imo, dalha sila sa akon, agud pakamaayohon ko sila.”
Karon ang mga mata ni Israel madulum na sa katigulangon, sa bagay nga indi sia makakita. Gani ginpapalapit ni Jose sila sa iya; kag ginhalukan niya sila kag ginhakus sila.
Kag si Israel nagsiling kay Jose, “Wala ako maghunahuna nga makakita sang imo nawung; kag yari karon, ang Dios nagpatan-aw man sa akon sang imo kabataan.”
Kag ginkuha sila nga duha ni Jose, si Efraim sa iya too nayon sa wala ni Israel, kag si Manases sa iya wala nayon sa too ni Israel, kag ginpalapit niya sila sa iya.
Kag gin-untay ni Israel ang iya too nga kamut kag ginbutang ini sa olo ni Efraim, nga amo ang manghud, kag ang iya wala nga kamut sa olo ni Manases, nga nagatangday sing hungud sang iya mga kamut, kay si Manases ang panganay.
Kag ginpakamaayo niya si Jose, kag nagsiling, “Ang Dios nga sa iya atubangan naglakat ang akon mga ginikanan nga si Abraham kag si Isaac, ang Dios nga nagapakaon sa akon sa bug-os kong kabuhi tubtub sining adlaw,
ang manugtunda nga nagtubus sa akon gikan sa tanan nga kalaut, magpakamaayo sang mga pamatan-on; kag ang akon ngalan ipangalan sa ila, kag ang ngalan sang akon mga ginikanan nga si Abraham kag si Isaac; kag magtubo sila nga isa ka kadam-an sa tunga sang duta.”
Sang nakita ni Jose nga ginbutang sang iya amay ang kamut niya nga too sa olo ni Efraim, nasaklaw sia; kag ginbayaw niya ang kamut sang iya amay, sa paghalin sini gikan sa olo ni Efraim pakadto sa olo ni Manases.
Apang ang iya amay nagdumili, kag nagsiling, “Nakahibalo ako, anak ko, nakahibalo ako; sia man mangin-isa ka katawohan, kag sia man mangindaku; apang ang iya manghud magadaku pa sa iya, kag ang iya mga kaliwatan manginkadam-an sang mga pungsud.”
Gani ginpakamaayo niya sila sa sadtong adlaw, nga nagasiling, “Sa imo magapakamaayo si Israel, nga nagasiling, ‘Ang Dios maghimo sa imo nga subong kay Efraim kag kay Manases’”; kag sa amo ginbutang niya si Efraim una kay Manases.
Niyan nagsiling si Israel kay Jose, “Yari karon, ako mapatay, apang ang Dios magaupud sa inyo, kag magapapauli sa inyo sa duta sang inyo mga ginikanan.