Gindumdom sang Dios si Noe kag ang tanan nga mga kasapatan nga upod niya sa arka. Ginpahuyop niya ang hangin sa duta, kag ang tubig nagsugod sa paghubas.
pero tungod nga ang bug-os nga duta natabunan pa sang tubig, ang pating wala sing mahapunan. Gani nagbalik ini sa arka kag gindab-ot ni Noe ang pating kag ginpasulod sa arka.
Pagkagab-i nagbalik ini sa iya, kag nakita niya nga sa iya tuktok may dala ini nga dahon sang olivo nga bag-o lang makutol. Gani nahibaluan ni Noe nga ang tubig naghubas na.
Sang nagaedad si Noe sing 601 ka tuig, sa nahauna nga adlaw sang nahauna nga bulan, ang tubig sa duta naghubas na gid. Sang maabrihan ni Noe ang isa ka bahin sang atop sang arka, nagtamwa sia kag nakita niya nga ang duta mamala na.
Dayon si Noe naghimo sing altar sa Ginoo. Nagkuha sia sing isa sa tagsa ka sahi sang matinlo nga mga sapat kag mga pispis kag iya gin-ihaw kag ginhalad ini subong nga sinunog nga mga halad sa altar.
Nahamuot ang Ginoo sang kahamot sang halad, gani nagsiling sia sa iya kaugalingon, “Indi ko na gid pagpakamalauton ang duta tungod sang ginahimo sang tawo. Nahibal-an ko nga sugod sang bataon pa sia ang iya mga panghunahuna malaut. Indi ko na gid paglaglagon ang tanan nga mga butang nga nagakabuhi, subong sang akon ginhimo karon.