بهار سال بعد، داود قشون اسرائيل را به فرماندهی يوآب به جنگ عمونيها فرستاد. (پادشاهان، معمولاً در فصل بهار به دشمنان حملهور میشدند.) آنها عمونیها را شكست داده، شهر ربه را محاصره كردند. اما داود در اورشليم ماند.
اوريا گفت: «صندوق عهد خداوند و سپاه اسرائيل و يهودا و فرماندۀ من يوآب و افسرانش در صحرا اردو زدهاند، آيا رواست كه من به خانه بروم و با زنم به عيش ونوش بپردازم و با او بخوابم؟ به جان شما قسم كه اين كار را نخواهم كرد.»
به قاصد گفت: «وقتی اين گزارش را به عرض پادشاه برسانی ممكن است او عصبانی شود و بپرسد: چرا سربازان تا اين اندازه به شهر محاصره شده نزديک شدند؟ مگر نمیدانستند از بالای حصار بطرفشان تيراندازی خواهد شد؟ مگر فراموش كردهاند كه ابيملک در تاباص به دست زنی كشته شد كه از بالای حصار، يک سنگ آسياب دستی روی سرش انداخت؟ آنوقت بگو: اوريا هم كشته شد.»
پس، آن قاصد به اورشليم رفت و به داود گزارش داده، گفت: «افراد دشمن از ما قویتر بودند و از شهر خارج شده، به ما حمله كردند ولی ما آنها را تا دروازۀ شهر عقب رانديم.
داود گفت: «بسيار خوب، به يوآب بگو كه ناراحت نباشد، چون شمشير فرقی بين اين و آن قايل نمیشود. اين دفعه سختتر بجنگيد و شهر را تسخير كنيد. در ضمن به او بگو از كارش راضیام.»
بعد از تمام شدن ايام سوگواری، داود بتشبع را به كاخ سلطنتی آورد و او نيز يكی از زنان داود شده، از او پسری بدنيا آورد. اما كاری كه داود كرده بود در نظر خداوند ناپسند آمد.