|
| 1 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ထာဝရဘုရားသည္ နာသန္ကို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးထံေစလႊတ္၏။ နာသန္သည္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးထံသို႔ေရာက္လွ်င္ “ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕တြင္ လူႏွစ္ဦးရွိ၏။ တစ္ဦးမွာ ခ်မ္းသာ၍ တစ္ဦးမွာ ဆင္းရဲ၏။ |
|
| 2 |
|
| ခ်မ္းသာေသာသူ၌ သိုးအုပ္၊ ႏြားအုပ္ အမ်ားအျပားရွိ၏။ |
|
| 3 |
|
| ဆင္းရဲေသာသူ၌မူကား သူဝယ္ယူထားေသာ သိုးသငယ္မေလးတစ္ေကာင္မွလြဲ၍ မည္သည့္အရာမွ်မရွိ။ သူသည္ ထိုသိုးသငယ္မေလးကို ေကြၽးေမြးျပဳစုခဲ့၏။ သူႏွင့္အတူေန၍ သူ႔သားသမီးႏွင့္အတူႀကီးျပင္းလာ၏။ သူႏွင့္အတူ စား၏။ သူ႔ခြက္တြင္ပင္ ေသာက္၏။ သူ႔သမီးကဲ့သို႔ သူ႔ရင္ခြင္တြင္ အိပ္၏။ |
|
| 4 |
|
| တစ္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာေသာသူထံသို႔ ခရီးသြားဧည့္သည္တစ္ဦးေရာက္လာ၏။ သူ႔ထံေရာက္လာေသာဧည့္သည္ကို သူ၏သိုးအုပ္၊ ႏြားအုပ္ထဲမွ သိုးႏြားကိုယူ၍ ခ်က္ေကြၽးရမည္ကို ႏွေျမာသျဖင့္ ဆင္းရဲေသာသူ၏သိုးသငယ္မေလးကို ယူၿပီးလွ်င္ သူ႔ထံေရာက္လာေသာဧည့္သည္ကို ခ်က္ေကြၽး၏”ဟု ေျပာျပေလ၏။ |
|
| 5 |
|
| ထိုအခါ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ ခ်မ္းသာေသာသူကို အလြန္အမ်က္ထြက္ၿပီး နာသန္အား “ထာဝရဘုရား အသက္ရွင္သည္ႏွင့္အညီ ထိုသို႔ျပဳေသာသူသည္ အမွန္ပင္ ေသရမည္။ |
|
| 6 |
|
| ဤသို႔သနားညႇာတာစိတ္ကင္းမဲ့စြာျပဳေသာသူသည္ သိုးသငယ္မေလးအတြက္ ေလးဆျပန္ေလွ်ာ္ရမည္”ဟု မိန႔္ဆို၏။ |
|
| 7 |
|
| ထိုအခါ နာသန္က ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးအား “ထိုသူသည္ အရွင္မင္းႀကီးပင္ျဖစ္၏။ အစၥေရးလူမ်ိဳး၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားက ‘ငါသည္ သင့္ကို ေရွာလုမင္းႀကီးလက္မွ ကယ္ႏုတ္ၿပီး အစၥေရးလူမ်ိဳး၏ဘုရင္အျဖစ္ ဘိသိက္ေပးခဲ့၏။ |
|
| 8 |
|
| သင့္သခင္၏နန္းေတာ္၊ သင့္သခင္၏မိဖုရားတို႔ကို သင့္ရင္ခြင္၌ ေပးအပ္ခဲ့ၿပီ။ အစၥေရးအမ်ိဳးအႏြယ္၊ ယုဒလူမ်ိဳးတို႔ကိုလည္း သင့္ကို ေပးအပ္ထားၿပီ။ ထိုသို႔ေပးအပ္သည္ကိုပင္ နည္းေသးသည္ဟု သင္ထင္လွ်င္ ဤမွ်၊ ထိုမွ်မက သင့္ကို ထပ္၍ေပးႏိုင္ေသး၏။ |
|
| 9 |
|
| ယခုမွာ သင္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ထာဝရဘုရား၏စကားေတာ္ကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳၿပီး မ်က္ေမွာက္ေတာ္၌ မေကာင္းမႈကို ျပဳရသနည္း။ သင္သည္ ဟိတၱိလူမ်ိဳး ဥရိယကို ဓားႏွင့္သတ္ၿပီး သူ႔မယားကို သင့္မိဖုရားအျဖစ္ သိမ္းယူၿပီ။ သင္သည္ သူ႔ကို အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔၏ဓားျဖင့္ သတ္ေလၿပီတကား။ |
|
| 10 |
|
| သင္သည္ ငါ့ကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳၿပီး ဟိတၱိလူမ်ိဳး ဥရိယ၏မယားကို သင့္မိဖုရားအျဖစ္ သိမ္းယူေသာေၾကာင့္ သင့္အမ်ိဳးအႏြယ္သည္ ဓားေဘးႏွင့္ အၿမဲတေစႀကဳံရလိမ့္မည္’ဟု ဆို၏။ |
|
| 11 |
|
| ထာဝရဘုရားက ‘ငါသည္ သင့္ကို ေဘးအႏၲရာယ္ေပးမည့္သူအား သင့္မိသားစုထဲက ေပၚထြက္ေစမည္။ သင့္မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ သင့္မိဖုရားတို႔ကို ယူၿပီး သင့္အိမ္နီးခ်င္းအား ေပးမည္။ သူသည္ ေန႔အခ်ိန္တြင္ပင္ သင့္မိဖုရားတို႔ႏွင့္အတူ အိပ္လိမ့္မည္။ |
|
| 12 |
|
| စင္စစ္ သင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ၌ ဤအမႈကို ျပဳခဲ့၏။ ဤအမႈကို အစၥေရးတစ္မ်ိဳးလုံးေရွ႕၊ ေန႔အခ်ိန္တြင္ပင္ ငါေဖာ္ျပမည္’ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူၿပီ”ဟု ဆင့္ဆိုေလ၏။ |
|
| 13 |
|
| ထိုအခါ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးက နာသန္အား “ထာဝရဘုရားကို ငါျပစ္မွားမိပါၿပီ”ဟု ဆိုလွ်င္ နာသန္က ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးအား “ထာဝရဘုရားသည္ မင္းႀကီးအျပစ္ကို ေျဖလႊတ္ေတာ္မူၿပီျဖစ္၍ မင္းႀကီး မေသရပါ။ |
|
| 14 |
|
| သို႔ေသာ္ အရွင္မင္းႀကီးသည္ ဤအမႈအားျဖင့္ စင္စစ္ ထာဝရဘုရား၏ရန္သူတို႔ မထီေလးစားျပဳစရာ ျဖစ္ေစေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုေမြးဖြားမည့္ မင္းႀကီး၏သားေတာ္သည္ မုခ်ေသရလိမ့္မည္”ဟု ဆိုၿပီးလွ်င္ |
|
| 15 |
|
| နာသန္သည္ မိမိအိမ္သို႔ ျပန္သြား၏။ ထာဝရဘုရားသည္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးအဖို႔ ဥရိယမယားေမြးေသာသားကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူသျဖင့္ ထိုသားသည္ နာမက်န္းျဖစ္ေလ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ သူငယ္အတြက္ ဘုရားသခင္ထံ ေတာင္းပန္၏။ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ အစာေရွာင္လ်က္ တစ္ညလုံးေျမျပင္ေပၚတြင္ သြား၍လွဲေန၏။ |
|
| 17 |
|
| နန္းတြင္းသက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔သည္ သူ႔အနားတြင္လာရပ္၍ သူ႔ကို ေျမျပင္မွထူမေပးလိုေသာ္လည္း ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးကား အလိုမရွိ။ သူတို႔ႏွင့္လည္း အစာမစားဘဲ ေန၏။ |
|
| 18 |
|
| ခုနစ္ရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ သူငယ္ေသဆုံးသြား၏။ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီး၏အမႈထမ္းတို႔ကလည္း “သူငယ္အသက္ရွင္စဥ္ကပင္ ငါတို႔ေျပာေသာစကားကို သူနားမေထာင္လို။ ယခု သူငယ္ေသပါၿပီဟု သူ႔အားမည္သို႔ေျပာထြက္မည္နည္း။ သူသိလွ်င္ ဆိုးဝါးေသာအမႈျပဳမည္ကို စိုးရပါသည္”ဟု ဆိုလ်က္ သူငယ္ေသဆုံးသြားေၾကာင္းကို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးအား ေျပာျပရန္ စိုး႐ြံ႕ေနၾက၏။ |
|
| 19 |
|
| မိမိအမႈထမ္းတို႔ တီးတိုးေျပာဆိုေနၾကသည္ကို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးျမင္လွ်င္ သူငယ္ေသဆုံးေၾကာင္းကို ရိပ္မိသျဖင့္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးက အမႈထမ္းတို႔အား “သူငယ္ဆုံးသြားၿပီေလာ”ဟု ေမးလိုက္ရာ သူတို႔က “သူငယ္ဆုံးသြားပါၿပီ”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 20 |
|
| ထိုအခါ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ ေျမမွထ၍ ေရခ်ိဳးဆီလိမ္း အဝတ္အစားလဲၿပီးလွ်င္ ထာဝရဘုရား၏အိမ္ေတာ္သို႔သြား၍ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ နန္းေတာ္သို႔ျပန္လာ၍ အစားအစာျပင္ဆင္ခိုင္းၿပီး စားေတာ္ေခၚေလ၏။ |
|
| 21 |
|
| ထိုအခါ သူ၏အမႈထမ္းတို႔က သူ႔အား “မင္းႀကီးသည္ သူငယ္အသက္ရွင္ေသးစဥ္က အစာေရွာင္လ်က္၊ ငိုေႂကြးလ်က္ေန၏။ သူငယ္ဆုံးသြားေသာအခါမူကား ထ၍စားေသာက္၏။ မင္းႀကီး ဤသို႔ ျပဳသည္မွာ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္နည္း”ဟု ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။ |
|
| 22 |
|
| ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးက “သူငယ္အသက္ရွင္ေသးစဥ္က အစာေရွာင္ငိုေႂကြးသည္မွာ ‘ထာဝရဘုရားသည္ ငါ့ကို သနားေသာအားျဖင့္ သူငယ္ကို အသက္ရွင္ခြင့္ေပးမည္ မေပးမည္ကို မည္သူသိႏိုင္မည္နည္း’ဟု ငါေတြးမိသျဖင့္ ဤသို႔ျပဳျခင္း ျဖစ္၏။ |
|
| 23 |
|
| သို႔ေသာ္ ယခုမွာ သူငယ္ ေသၿပီျဖစ္၍ ငါ အဘယ္ေၾကာင့္ အစာေရွာင္ရေတာ့မည္နည္း။ သူ႔ကို ငါျပန္ေခၚလာႏိုင္သေလာ။ သူရွိရာသို႔ ငါသြားရမည္။ ငါ့ဆီ သူျပန္လာႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္”ဟု မိန႔္ဆို၏။ |
|
| 24 |
|
| ထို႔ေနာက္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ မိဖုရားဗာသေရွဘအား ႏွစ္သိမ့္ေပး၍ သူ႔ထံသို႔ဝင္ၿပီး သူႏွင့္အိပ္ေလ၏။ သူသည္လည္း သားကို ေမြးဖြားၿပီး ေရွာလမုန္ ဟုအမည္မွည့္ေခၚ၏။ ထာဝရဘုရားသည္ ေရွာလမုန္ကို ခ်စ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 25 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ပေရာဖက္နာသန္ကို ေစလႊတ္ေတာ္မူ၍ ထာဝရဘုရားကို အစြဲျပဳၿပီး သူ႔ကို ေယဒိဒိ ဟုအမည္မွည့္ေခၚေစ၏။ |
|
| 26 |
|
| ထိုကာလတြင္ ယြာဘသည္ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔၏ရဗၺာၿမိဳ႕ကို တိုက္ခိုက္၍ နန္းၿမိဳ႕ေတာ္ကိုသိမ္းယူၿပီးလွ်င္ |
|
| 27 |
|
| ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးထံသို႔ တမန္ကို ေစလႊတ္၍ “အကြၽႏ္ုပ္သည္ ရဗၺာၿမိဳ႕ကို တိုက္ခိုက္၍ ေရသိုေလွာင္ရာၿမိဳ႕ကိုလည္း သိမ္းယူထားပါၿပီ။ |
|
| 28 |
|
| ယခု က်န္ရွိေသာစစ္သည္မ်ားကိုစု၍ ၿမိဳ႕အနီး၌တပ္ခ်ၿပီး ၿမိဳ႕ကိုသိမ္းပိုက္ပါ။ ထိုသို႔မျပဳလွ်င္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ၿမိဳ႕ကိုသိမ္းပိုက္ၿပီး ထိုၿမိဳ႕ကို အကြၽႏ္ုပ္နာမည္ျဖင့္ ေခၚေဝၚၾကပါလိမ့္မည္”ဟု ေလွ်ာက္ေစ၏။ |
|
| 29 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ စစ္သည္အားလုံးကို စုၿပီး ရဗၺာၿမိဳ႕သို႔ ခ်ီတက္၍ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ေလ၏။ |
|
| 30 |
|
| ထို႔ေနာက္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ သူတို႔ဘုရင္၏ဦးေခါင္းမွ အဖိုးတန္ေက်ာက္မ်ားႏွင့္တကြ ေ႐ႊတစ္တာလန္ အေလးခ်ိန္ရွိေသာသရဖူကို ယူေလ၏။ ထိုသရဖူကို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီး၏ဦးေခါင္းတြင္ ေဆာင္းေပးၾက၏။ ထိုၿမိဳ႕မွတိုက္ရာပါပစၥည္းအေျမာက္အျမားကိုလည္း သိမ္းယူရရွိေလ၏။ |
|
| 31 |
|
| ၿမိဳ႕သားတို႔ကိုလည္းေခၚေဆာင္သြားၿပီး လႊတိုက္၊ သံထြန္၊ သံပုဆိန္ေပါက္အလုပ္၊ အုတ္ဖုတ္ရေသာအလုပ္တို႔ကို လုပ္ေစ၏။ အမၼဳန္အမ်ိဳးသားတို႔၏ၿမိဳ႕႐ြာတိုင္း၌ ထိုသို႔ျပဳ၏။ ထို႔ေနာက္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးႏွင့္စစ္သည္အေပါင္းတို႔သည္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လာၾက၏။ |
|
|
|
|