Di hijdehsaliya padîşahiya Yehoşafatê Padîşahê Cihûdayê de Yoramê kurê Ahav li Sameryayê li ser gelê Îsraêl bû padîşah. Wî duwanzdeh salan padîşahî kir.
Wî tiştên di çavê Xudan de xerab in kirin. Lê dîsa jî wekî dê û bavê xwe ne xerab bû. Çimkî kevirbelê Baal ya ku bavê wî daçikandibû, wî ji holê rakiribû û avêtibû.
Wî ev peyam ji Yehoşafatê Padîşahê Cihûdayê re şand: “Padîşahê Moavê li dijî min serî hilda. Ma tê li dijî Moav bi min re neyî şer?” Yehoşafat got: “Ezê bêm. Min wekî xwe, gelê min wekî gelê xwe, hespên min wekî hespên xwe bihesibîne.”
Yehoşafat got: “Li vir pêxemberekî Xudan tuneye ku em ji wî şîreta Xudan bixwazin?” Xulamekî Padîşahê Îsraêlê bersiv da û got: “Êlîşayê kurê Şafat li vir e, wî av li destê Êlyas dikir.”
Êlîşa ji Padîşahê Îsraêlê re got: “Tu çima hatî ba min? Here ba pêxemberên dê û bavê xwe.” Padîşahê Îsraêlê jê re got: “Nexêr! Wisa xuya ye, Xudan gazî me kiriye ku me her sê padîşahan jî bixe destê Moav.”
Êlîşa got: “Bi navê Xudanê Jîndar ê Karîndar ku li ber sekinî me, ne ji bo xatirê Yehoşafatê Padîşahê Cihûdayê bûya, minê li te mêze nekira û te nedîta.
Çimkî Xudan wiha dibêje: ‘Hûnê bayê nebînin, hûnê baranê nebînin. Lê wê ev gelî bi avê bê dagirtin û hûn û keriyên we, heywanên we, wê ji vê avê vexwin.’
Tevahiya Moavê bihîst ku padîşah ji bo li dijî wan şer bikin hatine. Gazî tevahiya zilamên bi kêrî çekan tên û navsereyan kirin. Hemû hatin û li ber sînor sekinîn.
Wan bajar hilweşandin. Her erdê baş bi keviran dagirtin, hemû kaniyên avê xitimandin. Hemû darên baş birîn. Tenê kevirên Qîr-Herasetê man. Lê berkanîvanan bajar dorpêç kir û lê xistin.
Wî kurê xwe yê mezin yê ku piştî wî li ser textê padîşahiyê rûne anî ba xwe û li ser sûrê wekî qurbana şewitandinê, pêşkêş kir. Li ser vê yekê di nav Îsraêlê de hêrseke mezin çêbû. Ji ba wî koç kirin û vegeriyan welatê xwe.