|
| 1 |
|
| ဆီးရီးယားဘုရင္၏ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနမန္သည္ မိမိအရွင္၏ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္းကို ခံရေသာသူျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမူကား ထာဝရဘုရားသည္ သူ႔အားျဖင့္ ဆီးရီးယားျပည္ကို ေအာင္ပြဲရေစေတာ္မူ၏။ သူသည္ ရဲစြမ္းသတၱိရွိေသာစစ္သူရဲျဖစ္ေသာ္လည္း အနာႀကီးေရာဂါစြဲေန၏။ |
|
| 2 |
|
| အစၥေရးျပည္ကို ဆီးရီးယားလူမ်ိဳးတို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္စဥ္က ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာခဲ့ေသာမိန္းမငယ္ေလးတစ္ေယာက္သည္ ေနမန္၏ဇနီးထံ၌ အေစခံရ၏။ |
|
| 3 |
|
| သူက မိမိသခင္မအား “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္သည္ ရွမာရိၿမိဳ႕ရွိပေရာဖက္ထံသို႔သြားလွ်င္ မည္မွ်ေလာက္ေကာင္းလိမ့္မည္နည္း။ သူသည္ သခင္၌စြဲေသာအနာႀကီးေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းေစလိမ့္မည္”ဟု ေလွ်ာက္ဆို၏။ |
|
| 4 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေနမန္သည္ မိမိအရွင္ထံသို႔သြား၍ “အစၥေရးျပည္မွေခၚလာေသာမိန္းမငယ္ေလးက ဤသို႔ဤႏွယ္ဆိုပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္တင္လွ်င္ |
|
| 5 |
|
| ဆီးရီးယားဘုရင္ကလည္း “ယခုပင္ သြားပါ။ အစၥေရးဘုရင္ထံ စာပါးလိုက္မည္”ဟု ဆိုသျဖင့္ သူသည္ ေငြတာလန္တစ္ဆယ္ ၊ ေ႐ႊရွယ္ကယ္ေျခာက္ေထာင္ ႏွင့္ အဝတ္ဆယ္စုံကိုယူ၍ ခရီးထြက္သြားေလ၏။ |
|
| 6 |
|
| ေနမန္သည္ အစၥေရးဘုရင္ထံ စာကိုယူသြားေပး၏။ စာထဲတြင္ “ယခု ဤစာႏွင့္အတူ အကြၽႏ္ုပ္၏အမႈထမ္းေနမန္ကို သင့္ထံေစလႊတ္ပါ၏။ သူ၏အနာႀကီးေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသေပးပါ”ဟု ပါရွိ၏။ |
|
| 7 |
|
| အစၥေရးဘုရင္သည္ ထိုစာကိုဖတ္ၿပီးလွ်င္ မိမိအဝတ္ကိုဆုတ္ၿဖဲလ်က္ “ငါသည္ အသက္ကို ေသေစႏိုင္ ရွင္ေစႏိုင္ေသာဘုရားေလာ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤဘုရင္သည္ အနာႀကီးေရာဂါစြဲေနေသာသူကို ငါ့ထံပို႔ၿပီးေပ်ာက္ေအာင္ကုသေစသနည္း။ ယခု ၾကည့္ပါ။ သူသည္ ငါ့ကိုရန္ရွာျခင္းသာျဖစ္သည္မွာသိသာ၏”ဟု မိန႔္ဆို၏။ |
|
| 8 |
|
| ထိုသို႔ အစၥေရးဘုရင္သည္ မိမိအဝတ္ကိုဆုတ္ၿဖဲေၾကာင္း ဘုရားသခင္၏လူဧလိရွဲၾကားလွ်င္ ရွင္ဘုရင္ထံလူလႊတ္၍ “အဘယ္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အဝတ္ကိုဆုတ္ၿဖဲရသနည္း။ ထိုသူကို အကြၽႏ္ုပ္ထံသို႔ လႊတ္လိုက္ပါ။ အစၥေရးျပည္တြင္ ပေရာဖက္ရွိေၾကာင္းကို သူသိရလိမ့္မည္”ဟု မွာလိုက္၏။ |
|
| 9 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေနမန္သည္ မိမိျမင္းရထားကိုစီးသြား၍ ဧလိရွဲ၏အိမ္တံခါးဝတြင္ ရပ္ေန၏။ |
|
| 10 |
|
| ဧလိရွဲက သူ႔ထံလူလႊတ္၍ “ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္သို႔သြားၿပီး ခုနစ္ႀကိမ္ေရခ်ိဳးပါ။ သို႔ျပဳလွ်င္ သင့္အသားအေရသည္ ျပန္ေကာင္းလာၿပီး စင္ၾကယ္သြားလိမ့္မည္”ဟု မွာလိုက္၏။ |
|
| 11 |
|
| ေနမန္သည္ အမ်က္ထြက္လ်က္ “သူကိုယ္တိုင္ထြက္လာၿပီး မတ္တပ္ရပ္လ်က္ သူ၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရား၏နာမေတာ္ျဖင့္ဆုေတာင္းေပးလိမ့္မည္၊ အနာကိုလက္ႏွင့္သပ္ေပးမည္၊ ငါ့အနာႀကီးေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းေစမည္ဟု ငါထင္ခဲ့၏။ |
|
| 12 |
|
| ဒမတ္စကပ္ၿမိဳ႕ရွိအာဗနျမစ္ေရ၊ ဖာဖာျမစ္ေရသည္ အစၥေရးျပည္ရွိေရအားလုံးတို႔ထက္ ပိုေကာင္းသည္မဟုတ္ေလာ။ ငါသည္ ထိုျမစ္ေရတို႔ကို ခ်ိဳးၿပီးမစင္ၾကယ္ႏိုင္သေလာ”ဟု ဆိုကာ ေဒါသတႀကီးႏွင့္ လွည့္ျပန္သြားေလ၏။ |
|
| 13 |
|
| ထိုအခါ သူ႔ငယ္သားတို႔က သူ႔ထံသို႔လာၿပီး “အကြၽႏ္ုပ္၏အဖ၊ ပေရာဖက္က ခက္ခဲေသာအရာကို လုပ္ေစလွ်င္ လုပ္မည္မဟုတ္ေလာ။ ယခု ‘ေရခ်ိဳးလွ်င္ သန႔္ရွင္းသြားမည္’ဟု ဆိုသည္မွာ ပို၍ပင္လုပ္သင့္သည္မဟုတ္ပါေလာ”ဟု ေလွ်ာက္တင္၏။ |
|
| 14 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေနမန္သည္ ထာဝရဘုရား၏လူေျပာေသာစကားအတိုင္း ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္သို႔ဆင္းသြားၿပီး ခုနစ္ႀကိမ္ေရႏွစ္လိုက္ေသာအခါ သူ႔အသားအေရသည္ သူငယ္အသားအေရကဲ့သို႔ျဖစ္ၿပီး စင္ၾကယ္သြားေလ၏။ |
|
| 15 |
|
| သူသည္ ေနာက္လိုက္ဗိုလ္ပါအေပါင္းတို႔ႏွင့္တကြ ဘုရားသခင္၏လူထံျပန္လာၿပီး သူ႔ေရွ႕တြင္ သြားရပ္လ်က္ “အစၥေရးျပည္မွလြဲ၍ ေျမတစ္ျပင္လုံးတြင္ ဘုရားသခင္ မရွိေၾကာင္းကို အကြၽႏ္ုပ္သိပါၿပီ။ ယခု အရွင့္အေစအပါး၏လက္ေဆာင္ကို လက္ခံပါေလာ့”ဟု ဆို၏။ |
|
| 16 |
|
| ဧလိရွဲက “ငါကိုးကြယ္ေသာထာဝရဘုရား အသက္ရွင္ေတာ္မူသည္ႏွင့္အညီ သင့္လက္ေဆာင္ကို ငါလက္မခံ”ဟု ဆို၏။ လက္ေဆာင္ကိုလက္ခံရန္ ေနမန္တိုက္တြန္းေသာ္လည္း သူျငင္းဆို၏။ |
|
| 17 |
|
| ထိုအခါ ေနမန္က “သို႔ျပဳလွ်င္ အရွင့္အေစအပါးအား လားႏွစ္စီးတင္ႏိုင္ေသာေျမကို ေပးပါ။ အရွင့္အေစအပါးသည္ ထာဝရဘုရားမွတစ္ပါး အျခားေသာဘုရားမ်ားထံ မီးရႈိ႕ရာယဇ္ႏွင့္ပူေဇာ္သကၠာကို ပူေဇာ္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ |
|
| 18 |
|
| ထာဝရဘုရား၏အေစအပါးျပဳေသာ ဤအမႈအတြက္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ။ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္သည္ ရိမၼဳန္ဝတ္ေက်ာင္းသို႔သြား၍ ပ်ပ္ဝပ္ကိုးကြယ္ေသာအခါ သူသည္ အကြၽႏ္ုပ္၏လက္ကိုမွီသျဖင့္ အကြၽႏ္ုပ္သည္လည္း ရိမၼဳန္ဝတ္ေက်ာင္း၌ ပ်ပ္ဝပ္ရပါ၏။ ရိမၼဳန္ဝတ္ေက်ာင္း၌ အကြၽႏ္ုပ္ပ်ပ္ဝပ္ေသာအမႈအတြက္ ထာဝရဘုရားသည္ အရွင့္အေစအပါးကို ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါေစေသာ”ဟု ဆို၏။ |
|
| 19 |
|
| ဧလိရွဲကလည္း “ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျပန္ပါေလာ့”ဟုဆိုသျဖင့္ သူသည္ျပန္သြား၍ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ေရာက္သြားေသာအခါ |
|
| 20 |
|
| ဘုရားသခင္၏လူဧလိရွဲ၏ငယ္သား ေဂဟာဇိက “ငါ့သခင္သည္ ဤဆီးရီးယားလူမ်ိဳးေနမန္ ယူေဆာင္လာေသာလက္ေဆာင္တို႔ကို မယူဘဲ လက္လႊတ္လိုက္ၿပီ။ ထာဝရဘုရားအသက္ရွင္ေတာ္မူသည္ႏွင့္အညီ ငါသည္ သူ႔ေနာက္သို႔ေျပးလိုက္ၿပီး သူ႔ထံမွတစ္စုံတစ္ခုကိုေတာင္းယူမည္”ဟု ေတြး၏။ |
|
| 21 |
|
| ထို႔ေၾကာင့္ ေဂဟာဇိသည္ ေနမန္ေနာက္သို႔ လိုက္ေလ၏။ ေနမန္ကလည္း သူ႔ေနာက္သို႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေျပးလာေနသည္ကို ျမင္လွ်င္ ရထားေပၚမွဆင္းလာၿပီး သူႏွင့္ေတြ႕၍ “အဆင္ေျပပါ၏ေလာ”ဟု ေမး၏။ |
|
| 22 |
|
| သူကလည္း “အဆင္ေျပပါ၏။ အကြၽႏ္ုပ္သခင္က ‘ယခုေလးပင္ ဧဖရိမ္ေတာင္ေပၚေဒသမွ ပေရာဖက္အဖြဲ႕သားလူငယ္ႏွစ္ဦး ငါ့ထံသို႔ေရာက္လာသျဖင့္ သူ႔တို႔အဖို႔ ေငြတစ္တာလန္ ႏွင့္ အဝတ္ႏွစ္စုံ ေပးပါေလာ့’ဟု မွာလိုက္ပါ၏”ဟု ဆို၏။ |
|
| 23 |
|
| ေနမန္ကလည္း “ေငြကိုမူ ႏွစ္တာလန္ ယူပါ။ မျငင္းပါႏွင့္”ဟု တိုက္တြန္း၍ ေငြႏွစ္တာလန္ႏွင့္ အဝတ္ႏွစ္စုံကို အိတ္ႏွစ္လုံးထဲထည့္ခ်ည္ၿပီး ငယ္သားႏွစ္ဦးထံသို႔အပ္၍ ေဂဟာဇိေရွ႕မွ ထမ္းသြားေစ၏။ |
|
| 24 |
|
| ေတာင္ကုန္းေပၚသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေဂဟာဇိက ငယ္သားတို႔ထံမွပစၥည္းတို႔ကိုယူၿပီး အိမ္ထဲတြင္သိမ္းထားကာ သူတို႔ကို ျပန္လႊတ္လိုက္သျဖင့္ သူတို႔လည္း ျပန္သြားၾက၏။ |
|
| 25 |
|
| ထို႔ေနာက္ သူသည္ မိမိသခင္ထံဝင္၍ေရွ႕တြင္ ရပ္ေန၏။ ဧလိရွဲက သူ႔အား “ေဂဟာဇိ၊ အဘယ္အရပ္က ျပန္လာသနည္း”ဟု ေမးလွ်င္ သူက “အရွင့္အေစအပါးသည္ မည္သည့္ေနရာမွ မသြားပါ”ဟု ျပန္ေျဖ၏။ |
|
| 26 |
|
| ဧလိရွဲက သူ႔အား “ထိုလူသည္ ရထားေပၚမွဆင္းလာၿပီး သင္ႏွင့္ေတြ႕သည့္ေနရာသို႔ ငါ့ဝိညာဥ္သည္ ေရာက္ေနသည္ကို သင္မသိသေလာ။ ယခုအခ်ိန္သည္ ေငြကိုလက္ခံရမည့္အခ်ိန္ေလာ။ အဝတ္အစား၊ သံလြင္ၿခံ၊ စပ်စ္ၿခံ၊ သိုးႏြား၊ ကြၽန္ေယာက္်ားကြၽန္မိန္းမတို႔ကို လက္ခံရမည့္အခ်ိန္ေလာ။ |
|
| 27 |
|
| သို႔ျဖစ္၍ ေနမန္၌စြဲေသာအနာႀကီးေရာဂါသည္ သင္ႏွင့္ သင့္သားစဥ္ေျမးဆက္တို႔၌ အၿမဲစြဲကပ္ေနလိမ့္မည္”ဟု ဆို၏။ ေဂဟာဇိလည္း အနာႀကီးေရာဂါစြဲကပ္ၿပီး ႏွင္းပြင့္ကဲ့သို႔ျဖစ္၍ ဧလိရွဲထံမွ ထြက္သြားေလ၏။ |
|
|
|
|