Êlîşa ji jina ku kurê wê ji mirinê rakiribû re gotibû: “Rabe tu bi maliyên xwe re here û li devera tê bikarî lê bibî mêvan, bibe mêvan. Çimkî Xudan heft salan li ser welêt kir xela.”
Gava wî behsa Êlîşa dikir bê çawa miriyekî rakiriye ser piyan, jinika ku kurê wê ji mirinê hişyar kiribû, ji bo mal û zeviyê xwe, lava ji padîşah kir. Gêhazî got: “Xweyê min padîşah, jina ku min behs dikir ev e. Kurikê li ba wê jî, ew kurik e ku Êlîşa ji mirinê rakiribû.”
Li ser pirsa padîşah jinikê jê re got. Padîşah gazî karmendekî kir û ev emir dayê: “Her tiştê wê, ji roja ku wê welatê xwe berdaye heta niha, hemû berê zeviya wê lê vegerînin.”
Padîşah ji Hazaêl re got: “Diyariyekê bide destê xwe û here pêşiya zilamê Xwedê. Ji wî şîreta Xudan bixwaze û bêje: ‘Gelo ezê ji vê nexweşiyê baş bibim an na?’”
Hazaêl çû pêşwaziya wî, wekî diyarî jê re bi barê çil deveyan tiştên herî baş ên Şamê birin, hat li pêşiya wî sekinî û got: “Kurê te, Ben-Hadadê Padîşahê Aramê ez şandim ba te ku bipirsim: ‘Gelo ezê ji vê nexweşiyê baş bibim an na?’”
Hazaêl got: “Ezbenî, tu çima digirî?” Êlîşa got: “Çimkî ez zanim tê çi xerabiyê bînî serê Îsraêliyan. Tê êgir bi sûrên wan bixî û xortên wan ên bijare bi şûran bikujî. Tê zarokên wan li erdê bixî û perçe bikî. Tê zikên jinên bizaro jî biqelişînî.”
Di pênc saliya padîşahiya Yoramê kurê Ahavê Padîşahê Îsraêlê de –wî çaxî Yehoşafatê Padîşahê Cihûdayê bû– Yehoramê kurê Yehoşafat bû Padîşahê Cihûdayê.
Li ser vê yekê Yehoram bi hemû erebeyên şer çû Saîrê. Ew bi şev rabû êrîşî Edomî û siwarên wan kir. Lê ew dor li Yehoram pêça bûn û gel reviya çû konên xwe.
Yoramê Padîşah vegeriya Yîzreyêlê ku ji birînên xwe baş bibin ku gava wî li Ramayê li dijî Hazaêlê Padîşahê Aramê şer dikir, Aramiyan kiribûn. Ahazyayê kurê Yehoramê Padîşahê Cihûdayê jî çû Yîzreyêlê ku Yoramê kurê Ahav bibîne. Çimkî ew birîndar bû.