تڏهن بني عمون جي اڳواڻن حنون کي چيو تہ ”ڇا اوهين سمجھو ٿا تہ دائود همدرديءَ لاءِ هي ماڻهو موڪلي اوهان جي پيءُ جو مان وڌايو آهي؟ ڇا هن جا هي ماڻهو اوهان وٽ انهيءَ لاءِ نہ آيا آهن تہ هو جاسوسن وانگر هن ملڪ جو حال معلوم ڪن ۽ پوءِ مٿس قبضو ڪن؟“
هنن ٻٽيهہ هزار گھوڙي گاڏيون ۽ گھوڙي سوار ۽ معڪہ جي بادشاهہ کي بہ سندس فوج سميت ڪرايي تي آندو، جن اچي ميدبا جي سامهون پنهنجا خيما کوڙيا، جڏهن تہ بني عمون پنهنجي شهرن مان گڏجي جنگ ڪرڻ لاءِ نڪري پيا.
بني عمون پنهنجي گاديءَ واري شهر ربہ کان ٻاهر نڪري شهر جي دروازي جي لنگھہ وٽ جنگ جي لاءِ صفون ٻڌڻ لڳا، جڏهن تہ بادشاهہ جيڪي اتي آيا هئا، سي کُليل ميدان ۾ جنگ لاءِ تيار ٿي بيهي رهيا.
جڏهن ارامين ڏٺو تہ هو بني اسرائيل جي اڳيان شڪست کائي چڪا آهن، تڏهن هنن قاصد موڪلي فرات نديءَ جي اوڀر طرف وارن ارامي جنگي جوڌن کي هددعزر جي لشڪر جي سپهہسالار سوبڪ جي هٿ هيٺ آڻي گڏ ڪيو.
جڏهن دائود کي انهيءَ ڳالهہ جي خبر پيئي، تڏهن هو بني اسرائيل جا سڀ ماڻهو گڏ ڪري اردن درياءَ جي اوڀر طرف ٽپي ويو. هو انهن ڏانهن اڳتي وڌيو ۽ صفون ٻڌي ساڻن جنگ شروع ڪيائين.
آخرڪار ارامي بني اسرائيل جي اڳيان وٺي ڀڳا. دائود ارامين جا ست هزار جنگي گھوڙي گاڏين جا سوار ۽ چاليهہ هزار پيادا سپاهي ماري وڌا. هن سندن فوج جي سپهہسالار سوبڪ کي پڻ ماري وڌو.
جڏهن هددعزر جي هٿ هيٺ وڙهندڙ بادشاهن ڏٺو تہ هو بني اسرائيل جي اڳيان شڪست کائي چڪا آهن، تڏهن هنن صلح ڪيو ۽ تابعداري قبول ڪيائون. اهڙيءَ طرح ارامي وري ڪڏهن بہ بني عمون کي مدد ڏيڻ لاءِ تيار نہ ٿيا.