Kiedy jednak okazało się, że wśród potomków Eleazara jest więcej naczelników niż wśród potomków Itamara, podzielono ich tak, że z rodów Eleazara wzięto szesnastu naczelników, a spośród potomków Itamara — ośmiu.
Zadania przydzielono im losem, jednym i drugim, ponieważ książęta mogący służyć w świątyni, jak i książęta mogący służyć w sprawach Bożych, byli zarówno wśród potomków Eleazara, jak i wśród potomków Itamara.
Spisywał ich zaś Szemajasz, syn Netanela, pisarz z rodu Lewiego, wobec króla, książąt, kapłana Sadoka i Achimeleka, syna Abiatara, oraz naczelników rodów kapłańskich i lewickich, biorąc jeden ród z linii Eleazara i jeden ród z Itamara.
Oto kolejność ich stawiania się do służby w świątyni PANA, według prawa przekazanego im przez ich ojca Aarona, zgodnie z tym, co nakazał mu PAN, Bóg Izraela.
Również oni rzucali losy, tak samo jak ich bracia, potomkowie Aarona. Rzucali je w obecności króla Dawida, Sadoka, Achimeleka i naczelników rodów kapłańskich i lewickich — naczelnik rzucał tak samo, jak jego mniej znaczący brat.