Wszyscy oni należeli do synów Obed-Edoma — oni, ich synowie i ich bracia, ludzie dzielni, dobrze przygotowani do służby. Było ich u Obed-Edoma sześćdziesięciu dwóch.
Tak więc los na stronę wschodnią padł na Szelemiasza. Gdy następnie rzucano losy dla jego syna Zachariasza, roztropnego doradcy, przypadła mu strona północna.
Ten Szelomit wraz ze swoimi braćmi odpowiadał za wszystkie skarbce poświęconych darów, które złożył król Dawid i naczelnicy rodów, dowódcy tysięcy i setek oraz dowódcy wojsk.
Wszystko, co ofiarował jasnowidz Samuel, Saul, syn Kisza, Abner, syn Nera, i Joab, syn Serui — wszystko, co zostało poświęcone, znajdowało się pod opieką Szelomita i jego braci.
Co do Hebronitów, Chaszabiasz i jego bracia, ludzie dzielni, w liczbie tysiąca siedmiuset, stali na straży Izraela na zachód od Jordanu i odpowiadali za wszystko, co wiązało się z dziełem PANA oraz służbą na rzecz króla.
Jeśli chodzi o Hebronitów, to — zgodnie z rodowodem — Jerijasz był ich naczelnikiem. W czterdziestym roku panowania Dawida doszukano się wśród nich dzielnych ludzi w Jazer Gileadzkim.
Tych dzielnych ludzi, jego braci, było dwa tysiące siedmiuset naczelników rodów. Król Dawid ustanowił ich przełożonymi nad Rubenitami, Gadytami i połową plemienia Manassesa, powierzając im wszystkie sprawy Boże oraz własne.