هڪڙي دفعي عُزياہ نڪري وڃي فلستين سان جنگ ڪئي ۽ جات، يبنہ ۽ اشدود شهرن جا ڪوٽ ڪيرايائين. هن پوءِ فلستين جي علائقي ۾ اشدود شهر جي ويجھو ۽ ٻين هنڌن تي بہ ڪوٽن وارا شهر ٻڌرايا.
عُزياہ بادشاهہ وٽ جنگ لاءِ هڪ وڏو لشڪر هوندو هو، جيڪي سندس محرر يعيئيل ۽ ناظم معسياہ جي شمار موجب ٽولين ٽولين جي صورت ۾ بادشاهہ جي هڪڙي سپهہسالار حنانياہ جي نظرداريءَ هيٺ جنگ لاءِ تيار هوندا هئا.
انهن سالارن جي نظرداريءَ هيٺ ٽي لک ساڍا ست هزار جوانن جو سکيا ورتل لشڪر هو، جيڪي بادشاهہ لاءِ سندس دشمنن جي خلاف وڏي بهادريءَ سان وڙهڻ لاءِ تيار هوندا هئا.
هن يروشلم ۾ هنرمندن کان نئين نموني جون مشينون ٺهرايون جيڪي تير ۽ وڏا پٿر وَسائڻ لاءِ ٺُلهن ۽ ڪوٽن جي ڪنڊن تي رکيون ويون. سو هر طرف هن جي هاڪ پئجي ويئي، ڇاڪاڻ تہ خدا جي مدد سان هو ڏاڍو طاقتور بڻجي ويو.
تڏهن عُزياہ کي ڏاڍي ڪاوڙ لڳي. هو ان وقت خداوند جي گھر ۾ لوبان ساڙڻ واري قربانگاهہ جي ڀرسان بيٺو هو ۽ لوبان ساڙڻ وارو ٿانوَ هٿ ۾ هئس. سو جيئن ئي هو ڪاهنن تي ڇوهہ ڇنڊي رهيو هو تيئن اوچتو ڪاهنن جي موجودگيءَ ۾ سندس پيشاني تي ڪوڙهہ جهڙي چمڙيءَ جي بيماري ظاهر ٿي.
سو عُزياہ بادشاهہ کي مرندي گھڙيءَ تائين ڪوڙهہ جهڙي بيماري لڳل رهي. هو ان بيماريءَ سبب ناپاڪ ٿي پيو ۽ وري ڪڏهن خداوند جي گھر ۾ وڃڻ جي لائق نہ رهيو. هو محل بجاءِ هڪڙي ڌار گھر ۾ رهندو هو. سندس پٽ يوتام شاهي محل جو ڪاروبار سنڀاليندو هو ۽ ملڪ جو انتظام هلائيندو هو.