هر نئين سال جي پهرئين مهيني ۾ عيد فصح ملهائڻي هوندي هئي. پر هن سال اها مقرر وقت تي نہ ملهائي ويئي هئي، ڇاڪاڻ تہ انهيءَ ڪم لاءِ گھربل تعداد جيترن ڪاهنن پاڻ کي پاڪ نہ ڪيو هو ۽ نہ وري ماڻهو ئي يروشلم ۾ گڏ ٿيا هئا. سو بادشاهہ پنهنجي سڀني عملدارن ۽ ماڻهن سان گڏجي اهو فيصلو ڪيو تہ سال جي ٻئي مهيني ۾ عيد فصح ملهائي وڃي. اهو فيصلو بادشاهہ ۽ سڄيءَ عوام کي چڱو لڳو. سو حزقياہ بادشاهہ سڄي اسرائيل ۽ يهوداہ وارن ڏانهن چورائي موڪليو ۽ خاص طور افرائيم ۽ منسي قبيلي وارن ڏانهن بہ خط لکي موڪليائين تہ سال جي ٻئي مهيني ۾ سڀيئي ماڻهو اچي خداوند جي گھر وٽ عيد فصح ملهائين.
يهوداہ ملڪ جي ڏکڻ طرف بيرسبع شهر کان وٺي اسرائيل جي اتر طرف دان شهر تائين سڄي بني اسرائيل ۾ پڙهو گھمرايو ويو تہ سڀيئي ماڻهو خداوند ، بني اسرائيل جي خدا لاءِ عيد فصح ملهائڻ خاطر يروشلم ۾ اچي گڏ ٿين. انهيءَ سبب جو گھڻي عرصي کان ڪيترن ئي ماڻهن شريعت موجب عيد فصح ڪونہ ملهائي هئي.
بادشاهہ ۽ سندس عملدارن جا جيڪي خط بادشاهہ جي حڪم تي قاصد سڄي اسرائيل ۽ يهوداہ وارن ڏانهن کڻي ويا، تن ۾ لکيل هو تہ ”اي بني اسرائيل وارؤ! جيئن تہ اوهين اشور جي شهنشاهن جي هٿن کان بچي ويا آهيو، سو خداوند ، اسان جي وڏن ابراهيم ، اسحاق ۽ يعقوب جي خدا آڏو توبهہتائب ٿيو، تہ من هو اوهان تي وري مهربان ٿئي.
سو جيڪي بني اسرائيل يروشلم ۾ اچي حاضر ٿيا هئا تن ڏاڍي خوشيءَ سان ستن ڏينهن تائين بيخميري مانيءَ جي عيد ملهائي، جڏهن تہ لاوين ۽ ڪاهنن روزانو پوري جوش ۽ جذبي سان خداوند جي تعريف جا گيت پئي ڳايا.
حزقياہ انهن سڀني لاوين جي ڏاڍي تعريف ڪئي، جن خداوند جي عبادت ۾ مهارت سان اڳواڻي پئي ڪئي. سڀني ماڻهن عيد جا ست ئي ڏينهن پنهنجو پنهنجو مقرر حصو پئي کاڌو، سلامتيءَ جون قربانيون پئي پيش ڪيائون ۽ خداوند پنهنجي ابن ڏاڏن جي خدا جي واکاڻ پئي ڪيائون.
يهوداہ جي بادشاهہ حزقياہ سڀني ماڻهن لاءِ هڪ هزار ڍڳا ۽ ست هزار رڍون ٻڪريون مهيا ڪري ڏنيون ۽ اميرن کين هڪ هزار ڍڳا ۽ ڏهہ هزار رڍون ٻڪريون ڏنيون. تنهنڪري انهن هيترين قربانين پيش ڪرڻ لاءِ ڪاهنن جي وڏي تعداد پاڻ کي پاڪ ڪيو.