उनले परमप्रभुलाई अर्पण गरिएका इस्राएलका गुरु लेवीहरूलाई यी आदेश दिए, “दाऊदको छोरो सोलोमन राजाले बनाएका मन्दिरमा करारको पवित्र सन्दुक राख। अब तिमीहरूले त्यो ठाउँ-ठाउँमा लिएर हिंड्नुपर्दैन; तर परमप्रभु आफ्ना परमेश्वर र उहाँका प्रजा इस्राएलको सेवा गर्नू।
निस्तार-चाडका थुमाहरू र बोकाहरू तिमीहरूले मार्नू। अब आफैंलाई विधिअनुसार शुद्ध गर र बलिदानहरू तयार पार र तिम्रा इस्राएली बन्धुहरूले मोशाद्वारा परमप्रभुले दिनुभएका आदेशहरू पालन गर्न सकून्।”
उनका भारदारहरूले पनि मानिसहरू, पूजाहारीहरू र लेवीहरूका निम्ति पशुहरू दिए। मन्दिरको जिम्मा लिएका अधिकारीहरू अथवा मुख्य पूजाहारी हिल्कियाह, जकरिया र यहीएलले पूजाहारीहरूलाई चाडमा बलि चढाउन दुई हजार छ सय भेडा र बाख्राका पाठा र तीन सय साँढेहरू दिए।
त्यो भएपछि लेवीहरूले आफ्नै निम्ति र हारूनका वंशमा जन्म भएका पूजाहारीहरूको निम्ति मासु छुट्ट्याए किनभने पूजाहारीहरू रातीसम्म होमबलि र बलिमा चढाइएका बोसो जलाउनमा व्यस्त थिए।
दाऊद राजाका आदेशमा खटाइएका ठाउँ-ठाउँमा हाजिर रहने आसापका गोत्रका लेवी गवैयाहरू यी नै थिए: आसाप, हेमान र राजाका अगमवक्ता यदूतून। मन्दिरका मूल-ढोकामा रहने पहरेदारहरूले आफ्ना ठाउँ छोड्नुपरेन किनभने अरू लेवीहरूले तिनीहरूको निम्ति निस्तार-बलिहरू तयार गरे।
योशियाह राजाले मन्दिरको लागि यी सबै गरिसकेपछि मिश्रका राजा नेकोले सेना लिएर लडाइँ गर्न यूफ्रेटिस नदीको किनारको कर्कमीश सहरमा आए। योशियाहले तिनलाई रोक्ने चेष्टा गरे,
तर नेकोले उनलाई यस्तो खबर पठाए, “तपाईं यहूदाका राजासित मेरो यस लडाइँको केही सम्बन्ध छैन। म तपाईंसित लडाइँ गर्न आएको होइनँ; तर मेरा शत्रुहरूसित लड्न आएको छु र परमेश्वरले मलाई यो काम छिट्टै गर्न भन्नुभएको छ। परमेश्वर मेरो साथमा हुनुहुन्छ, यसर्थ मेरो सामना नगर्नुहोला, नत्र उहाँले तपाईंलाई नाश गर्नुहुनेछ।”
तर योशियाहले लडाइँ गर्ने सङ्कल्प गरिसकेका थिए। उनले नेको राजाद्वारा परमेश्वरले के भन्दै हुनुहुन्थ्यो, त्यो सुन्न मानेनन् र आफ्नो भेष बदलेर मगिद्दोको मैदानमा लडाइँ गर्न गए।
तिनीहरूले उनलाई रथबाट निकाली अर्को रथमा राखे, जो त्यहाँ तयार थियो र यरूशलेममा लगे। उनी त्यहाँ मरे र राजाहरू गाड्ने चिहानमा गाडिए। यहूदा र यरूशलेमका सबै मानिसहरूले उनको मृत्युमा शोक मनाए।
यर्मिया अगमवक्ताले योशियाह राजाको निम्ति एउटा विलापको गीत रचे। उनको निम्ति विलाप गर्दा इस्राएलका पुरुष र स्त्री गवैयाहरूले यो गीत गाउने एउटा चलन भएको छ। विलापी गीतहरूको संग्रहमा यो गीत पाइन्छ।