سليمان ڪنعان جي انهن بچي ويل ماڻهن جو اهو اولاد بيگر ۾ لڳايو، جن کي سندن ملڪ تي قبضي ڪرڻ وقت بني اسرائيل نہ ماريو هو. انهن ۾ حتي، اموري، فرزي، حوي ۽ يبوسي شامل هئا جن جو اولاد اڄ ڏينهن تائين اتي غلاميءَ ۾ رهندو پيو اچي.
سليمان پنهنجي زال جيڪا فرعون جي ڌيءَ هئي، تنهن کي دائود جي شهر مان ڪڍي انهيءَ محل ۾ آندو جيڪو سندس لاءِ جوڙايو هئائين. هن چيو تہ ”منهنجي زال کي اسرائيل جي بادشاهہ دائود جي محل ۾ نہ رهڻ گھرجي، ڇاڪاڻ تہ اها غير قوم مان آهي ۽ جنهن جنهن جاءِ ۾ خداوند جي عهد واري صندوق آئي آهي سي سڀيئي پاڪ آهن.“
هو اهي ساڙڻ واريون قربانيون موسيٰ جي شريعت موجب مخصوص ڏينهن تي مقرر طريقي مطابق پيش ڪندو هو، جهڙوڪ: سبت جي ڏينهن تي، نئين چنڊ تي، سال ۾ ٽي ڀيرا مقرر عيدن تي يعني بيخميري مانيءَ جي عيد تي، لاباري جي عيد تي ۽ تنبن واري عيد تي.
پنهنجي پيءُ دائود جي قاعدي جي پيروي ڪندي هن ڪاهنن جون ٽوليون واري واري سان هيڪل جي خدمت لاءِ مقرر ڪيون. لاوين کي مقرر ڪيائين تہ هو روزمرہ جي دستور موجب حمد ۾ اڳواڻي ڪن ۽ ڪاهنن جي خدمت چاڪري ڪن. هن دربانن کي بہ ٽولن جي صورت ۾ سڀني درن تي مقرر ڪيو، ڇاڪاڻ تہ خدا جي ٻانهي دائود بادشاهہ ائين ئي ڪرڻ جو حڪم ڏنو هو.
حيرام بادشاهہ پنهنجي سالارن سميت سامونڊي جهازن سان گڏ تجربيڪار ملاح سليمان ڏانهن ڏياري موڪليا. اهي سليمان جي ماڻهن سان گڏجي اوفير جي علائقي ڏانهن ويا ۽ اتان اٽڪل پندرهن هزار ڪلوگرام سون بادشاهہ سليمان وٽ کڻي آيا.