rabûn çûn ba Zerûbbabîl û serekên binemalan û ji wan re gotin: “Em bi we re ava bikin. Em jî diperizin Xwedayê we û ji roja Êsar-Haddonê Padîşahê Aşûrê em anîne vir ve, em qurbanan pêşkêşî Xwedayê we dikin.”
Lê Zerûbbabîl, Yêşû û serekên binemalan ên din ji wan re got: “Avakirina Mala Xwedayê me ne karê we ye. Çawa ku Koreşê Padîşahê Parsê li me emir kiriye, tenê emê ji Xwedayê Îsraêl Xudan re wê ava bikin.”
Di rojên Artahşastayê Padîşahê Parsê de, Bîşlam, Mîtredat, Tavêl û hemû hevalbendên wan ên din, nameyek ji Artahşasta re nivîsandin. Name bi zimanê aramî hat nivîsandin û wergerandin.
“Bila padîşah bizanibe ku Cihûyên ji ba te derketin, hatin Orşelîmê ba me, vî bajarê serhildêr û xerab ji nû ve çêdikin. Ew dîwarên wê diqedînin û hîmê wê zexim dikin.
ku ev yek di nivîsên qewimînên bav û kalên te de bê lêkolandin. Tê di nivîsên qewimînan de bibînî ku ev bajar serhildêr e û ji bo padîşahan û waliyan bi zirar e. Wan ji berê ve li vî bajarî bêbextî kir. Ji ber vê sedemê ev bajar hat helakirin.
Padîşah wiha bersiv da û got: “Ji Rehûmê Walî, Şîmşayê Nivîsende û ji hevalbendên xwe yên din ên li Sameryayê û li cihên din ên herêma rojavayê Feratê re, silav û rêz.
Gava nûsxeya nameya Artahşastayê Padîşah, li ber Rehûm, Şîmşayê Nivîsende û hevalbendên wan hat xwendin, bi lez çûn Orşelîmê ba Cihûyan û bi zorê ew dan sekinandin.