Goştê me wekî goştê canê birayên me ye. Kurên me, wekî kurên wan in, ne wisa ye? Lê niha em kur û keçên xwe dikin kole û hinek keçên me bûne carî! Tu tişt ji destê me nayê, zevî û rezên me yên kesên din in.”
û ji wan re got: “Heta ji destê me hat me birayên xwe yên Cihû kirîn ku ji bo miletên din hatibûn firotin. Hûn birayên xwe difiroşin ku em careke din wan bikirin?” Ew bêdeng man, gotineke ku bêjin nedîtin.
Îro rabin zevî, rez, bexçeyên zeytûnan û malên wan bidin wan. Bi ser de jî, ji sedî yekê faîza ku hûn ji bo zîv, dexil, şeraba nû û zeytê distînin, li wan vegerînin.”
Gotin: “Emê li wan vegerînin û tiştekî ji wan nexwazin. Çawa tu dixwazî, emê wisa bikin.” Min gazî kahinan kir û min ew dan sondê ku li gorî vê sozê tevbigerin.
Min dawa xwe weşand û got: “Her kesê ku vê sozê neyîne cih, bila Xwedê wî jî wisa daweşîne û bavêje, mal û milkê wî jî, ji destê wî bistîne.” Tevahiya civakê got: “Amîn” û pesnê Xudan da. Bi vî awayî gel li gorî vê sozê kir.
Herwiha ji roja ku ferman dane min ku ez bibim waliyê welatê Cihûda, ji bîst saliya Artahşastayê Padîşah heta sî û du saliya wî, ne min, ne jî hevalên min duwanzdeh salan xwarina walîtiyê nexwar.
Waliyên beriya min li ser gel bûn bar û ji wan, ji bilî nan û şerabê, 40 şekel zîv jî distandin. Xulamên wan jî bûbûn bela serê gel. Lê ji tirsa Xwedê, min wisa nekir.
Ji bo min her roj gayek, şeş pezên bijare û mirîşk dihatin serjêkirin. Ji deh rojan carek, bi têra xwe şerab dihate amadekirin. Lê dîsa jî, ji ber ku barê koletiyê li ser gel giran bû, min dest neda xwarina walîtiyê.