Sanballat, Toviya, Geşemê Ereb û dijminên me yên din bihîst ku min sûr ava kiriye û cihekî qelişî jî tê de nemaye. Lê heta wê demê min derî bi dergehan ve nekiribûn.
Tê de wiha hatibû nivîsandin: “Di nav gelan de tê gotin –Geşem jî dibêje– ku tu û Cihû difikirin serî hildin û ji bo vê yekê ye ku tu sûran lê dikî. Li gorî van gotinan tu dixwazî bibî padîşahê wan.
Ji bo ku bêjin: ‘Li Cihûdayê padîşah heye’ û li Orşelîmê bidin bihîstin, te pêxember jî tayîn kirine. Niha wê ev yek ji padîşah re bê gotin. Loma were em bi hev bişêwirin.”
Çimkî tevahiya wan gotin ku divê ew dev ji kar berdin û kar nekin. Bi vî awayî xwestin me bitirsînin. Lê min ev dua kir û got: “Xwedêyo, destê min hêzdar bike!”
Rojekê ez çûm mala Şemayayê kurê Delayayê kurê Mehêtavêl ku xwe li malê veşartibû. Wî ji min re got: “Li Mala Xwedê, li hundirê Perestgehê em hev bibînin, lê em deriyê Perestgehê bigirin. Çimkî wê ji bo kuştina te werin! Belê wê bi şev ji bo kuştina te werin.”
Gava tevahiya dijminên me bihîst, hemû miletên li derdora me tirsiyan. Bi vî awayî bi tevahî baweriya xwe winda kirin. Çimkî pê hesiyan ku ev kar ji aliyê Xwedayê me ve hatiye kirin.
Li Cihûdayê gelek mirov ji bo wî sond xwaribûn. Çimkî ew zavayê Şexanyayê kurê Arah bû. Yehohananê kurê wî jî, keça Meşûllamê kurê Berekya ji xwe re anîbû.