Di roja sisêyan de Esterê cil û bergên şahbanûtiyê li xwe kirin û li hewşa hundir a qesra padîşah, li ber odeya text sekinî. Padîşah jî li ser textê xwe yê ku li pêşberî deriyê ketinê rûniştibû.
Gava şerab vedixwarin, padîşah careke din ji Esterê re got: “De ka bêje, tu çi dixwazî? Wê ji te re bê dayîn. Daxwaza te çi ye? Heke tu bixwazî, wê nîvê padîşahiyê jî, ji te re be.”
heke bi dilê padîşah bi min xweş be, bixwaze daxwazên min bi cih bîne, dîsa bila padîşah û Haman sibê keremkin bên ziyafeta ku ezê ji bo wan bidim. Wî çaxî ezê bersiva pirsa padîşah bidim.”
Haman wê rojê bi şahî û dilgeşî derket. Mordexay li ber dergehê qesrê bû, ji ber ku ew ranabû û rûmet nîşanî wî nade. Li ser vê yekê Haman gelekî hêrs bû.
Wî ji wan re behsa dewlemendiya xwe ya mezin, pirbûna kurên xwe û ji aliyê padîşah ve rûmetdana xwe kir. Behsa wê yekê kir ku çawa di nav serek û karmendan de, di ser hemûyan re tê dîtin.
Paşê Haman wiha berdewam kir: “Bi ser de Estera Şahbanû, ji bo ziyafeta ku dide, bi padîşah re tenê gazî min kir. Sibê jî bi tenê ezê bi padîşah re herim ziyafeta wê.
Jina wî Zereş û hemû dostên wî jê re got: “Bila darekî ku pêncî gaz bilind e bê daçikandin û ji padîşah re bêje ku serê sibê Mordexay li wir bê daleqandin. Paşê bi dilekî rihet bi padîşah re here ziyafetê.” Ev pêşniyar bi dilê Haman bû û wî darê daleqandinê daçikand.