उपवास राखेको तेस्रो दिन एस्तरले आफ्ना राजसी वस्त्र लगाइन् र गएर महलको भित्री चोकमा सिंहासन राखेको कोठातिर हेरेर उभिइन्। राजा कोठाभित्र ढोकातिर फर्केर सिंहासनमा बसेका थिए।
राजाले जब एस्तर रानीलाई बाहिर उभिरहेकी देखे, तिनले राजाको निगाह पाइन्। राजाले तिनीतर्फ सुनको राजदण्ड पसारे। तिनी अघि सरिन् र राजदण्डको टुप्पो छोइन्।
“राजाले मेरो बिन्ती ग्रहण गर्नुहुन्छ भने भोलि फेरि हजुरको निम्ति मैले तयार गरेको भोजमा हामानसित हजुरको सवारी होस्। त्यही बेला म के चाहन्छु, हजुरलाई बिन्ती गर्नेछु।”
हामान भोजबाट निस्कँदा उनको मन खुसी थियो। हामानले मोर्दकैलाई महलको ढोकामा देखे। उनी जाँदा मोर्दकैले केही सम्मान देखाएनन्, खडा भएनन्। हामान रिसले चुर भए।
आफ्ना कति धन-सम्पत्ति र छोराहरू थिए, राजाले कसरी आफूलाई उच्च पदमा नियुक्त गरेका थिए र राजाका भारदारहरूमध्ये आफू कति माननीय थिए, ती कुरामा उनले तिनीहरूको अघि धाक लगाए।
उनका स्वास्नी र साथीहरूले भने, “एउटा बाईस मिटर अग्लो फाँसीको काठ बनाउन लगाउनुहोस्। भोलि बिहान त्यसमा मोर्दकैलाई झुन्ड्याउने आदेशको निम्ति राजासित बिन्ती गर्नुहोस्। तब भोजमा खुसी भई जान सक्नुहुनेछ।” यो कुरो हामानलाई असल लाग्यो र उनले फाँसीको काठ बनाउन लगाए।