|
| 1 |
|
| Σιχάθηκα τη ζωή μου· και το παράπονό μου δε διστάζω να το πω, μέσ’ απ’ την πίκρα της ψυχής μου να μιλήσω. |
|
| 2 |
|
| Λέω στο Θεό: «Μη με καταδικάσεις! Δείξε μου, για ποιο πράγμα με κατηγορείς. |
|
| 3 |
|
| Υπάρχει λόγος να με βασανίζεις; Να ’χεις στην καταφρόνια το έργο που δημιούργησες και να ευνοείς τα σχέδια των ασεβών; |
|
| 4 |
|
| Ανθρώπινα είν’ τα μάτια σου; Βλέπεις κι εσύ καθώς οι ανθρώποι βλέπουν; |
|
| 5 |
|
| Είν’ η ζωή σου σαν του ανθρώπου λιγοστή, τα χρόνια σου σαν τα δικά του χρόνια, |
|
| 6 |
|
| και ψάχνεις συνεχώς να βρεις την ανομία μου, και ερευνάς ν’ ανακαλύψεις κάθε μου αμαρτία; |
|
| 7 |
|
| Αφού καλά το ξέρεις πως δεν είμαι ένοχος και πως κανένας δεν μπορεί από τα χέρια σου να με γλιτώσει. |
|
| 8 |
|
| »Τα χέρια τα δικά σου με σχημάτισαν και μ’ έπλασαν· και τώρα αυτά τα ίδια σου τα χέρια ζητάνε να με καταστρέψουν; |
|
| 9 |
|
| Θυμήσου, σε παρακαλώ, πως από χώμα μ’ έπλασες· και τώρα θέλεις πάλι να με κάνεις χώμα; |
|
| 10 |
|
| Καθώς το γάλα μ’ έχυσες, και με σχημάτισες έτσι όπως πήζουν το τυρί. |
|
| 11 |
|
| Με ύφανες με κόκαλα και τένοντες και μ’ έντυσες με σάρκα και με δέρμα. |
|
| 12 |
|
| Ζωή μού χάρισες και σταθερή αγάπη, και στη ζωή με κράτησε η φροντίδα σου. |
|
| 13 |
|
| Μα τώρα ξέρω τι σχεδίαζες για μένα και τι κρυφά λογάριαζες: |
|
| 14 |
|
| Αν αμαρτήσω, να με πιάσεις και να μη συγχωρήσεις την παρανομία μου. |
|
| 15 |
|
| Αλίμονό μου αν είμαι ένοχος! Κι αν είμαι αθώος πάλι δεν τολμώ να υψώσω το κεφάλι. Ταλαίπωρος εγώ και καταντροπιασμένος! |
|
| 16 |
|
| Αν κάνω να σηκώσω το κεφάλι, σαν το λιοντάρι με κυνηγάς και με συνθλίβεις με την περισσευούμενή σου δύναμη. |
|
| 17 |
|
| Έχεις πάντα εναντίον μου καινούριους μάρτυρες, η οργή σου πάνω μου ολοένα και πληθαίνει· μου επιτίθεσαι με νέες συμφορές. |
|
| 18 |
|
| »Γιατί απ’ τη μήτρα μ’ άφησες να βγω; Θα πέθαινα και δε θα μ’ είχε δει ανθρώπου μάτι. |
|
| 19 |
|
| Θα ’τανε σαν να μην υπήρξα, κι απ’ τη κοιλιά στον τάφο μου θα ’χα μεταφερθεί. |
|
| 20 |
|
| Λίγη μου μένει πια ζωή. Πάρε από μένα τις ταλαιπωρίες κι άσε με λίγη ανάπαυση να βρω, |
|
| 21 |
|
| πριν πάω εκεί απ’ όπου πια δε θα γυρίσω, στου σκοταδιού τη χώρα και της σκιάς, |
|
| 22 |
|
| στη χώρα όπου βαθύτατο σκοτάδι βασιλεύει και σύγχυση, όπου ακόμα και το φως είναι σαν το σκοτάδι!» |
|
|
|
|