|
| 1 |
|
| Ο Ιώβ απάντησε: |
|
| 2 |
|
| Είσαστε, αλήθεια, πολύ έξυπνοι! Όταν εσείς πεθάνετε θα λείψει κι η σοφία. |
|
| 3 |
|
| Αλλά κι εγώ έχω σύνεση όπως κι εσείς, δεν είμαι διόλου κατώτερός σας· ετούτα όλα που είπατε ποιος τάχα δεν τα ξέρει; |
|
| 4 |
|
| Έγινα ο περίγελως των φίλων μου, εγώ που άλλοτε παρακαλούσα το Θεό κι εκείνος μου απαντούσε. Περίγελως ο δίκαιος κι ο άμεμπτος! |
|
| 5 |
|
| Ο ευτυχισμένος σκέφτεται πως στο δυστυχισμένο ταιριάζει η περιφρόνηση. Να σπρώξει δεν διστάζει εκείνον που τα πόδια του δεν τον βαστούν! |
|
| 6 |
|
| Αλλά στα σπίτια των ληστών καλά περνούν, κι είναι ασφαλείς αυτοί, που το Θεό εξοργίζουν· κατάφεραν στη διάθεσή τους να ’χουν το Θεό! |
|
| 7 |
|
| Ωστόσο ρώτησε τα ζώα, θα σε διδάξουν· ρώτησε τα πουλιά και θα σου πουν· |
|
| 8 |
|
| μίλα στη γη και θα σου δώσει μάθημα· της θάλασσας τα ψάρια θα σου διηγηθούνε. |
|
| 9 |
|
| Ποιο απ’ όλα αυτά δεν ξέρει πως το ’πλασε το χέρι του Θεού; |
|
| 10 |
|
| Στο χέρι του είναι η ζωή κάθε πλάσματος ζωντανού, και κάθε ανθρώπου η πνοή προέρχεται απ’ αυτόν. |
|
| 11 |
|
| Το αυτί διακρίνει τις κουβέντες, όπως καταλαβαίνει ο ουρανίσκος τη γεύση της τροφής. |
|
| 12 |
|
| Λένε πως βρίσκεις στους γερόντους τη σοφία, στους ηλικιωμένους σύνεση. |
|
| 13 |
|
| Μα στο Θεό ανήκει όλη η σοφία κι όλη η σύνεση, κι ακόμα έχει τη δύναμη και ξέρει να ενεργεί. |
|
| 14 |
|
| Ό,τι αυτός γκρεμίζει δεν ξαναχτίζεται· κι όποιον κλείσει στη φυλακή δε θα ελευθερωθεί. |
|
| 15 |
|
| Κρατάει τη βροχή, κι όλα ξεραίνονται· ελευθερώνει τα νερά και πλημμυρίζει η γη. |
|
| 16 |
|
| Δική του είν’ η δύναμη και η σοφία· δικός του είναι κι εκείνος που πλανιέται κι εκείνος που πλανά. |
|
| 17 |
|
| Αυτός κάνει τους πρόκριτους να περπατούν ξυπόλητοι, και τους κριτές απομωραίνει. |
|
| 18 |
|
| Την εξουσία των βασιλιάδων καταλύει και στην αιχμαλωσία τούς οδηγεί. |
|
| 19 |
|
| Κάνει τους ιερείς να περπατούν ξυπόλητοι, και προκαλεί των ισχυρών την πτώση. |
|
| 20 |
|
| Παίρνει το λόγο απ’ τους ρήτορες τους ικανούς κι από τους γέροντες τη σύνεση. |
|
| 21 |
|
| Ρίχνει την καταφρόνια πάνω στους άρχοντες και παίρνει από τους ισχυρούς την εξουσία. |
|
| 22 |
|
| Γυμνώνει τις αβύσσους απ’ τα σκότη τους κι ό,τι βρισκόταν στη σκιά στο φως το φέρνει. |
|
| 23 |
|
| Λαούς τούς ανυψώνει ή τους καταστρέφει· κάνει ένα έθνος ν’ απλωθεί κι έπειτα να χαθεί. |
|
| 24 |
|
| Παίρνει τη φρόνηση από τους ηγεμόνες των λαών της γης, και τους αφήνει να περιπλανιούνται σε δίχως μονοπάτια ερημιές, |
|
| 25 |
|
| να ψηλαφούνε δίχως φως μες στο σκοτάδι, και σαν τους μεθυσμένους να παραπατούν. |
|
|
|
|