|
| 1 |
|
| Να, λοιπόν, που όλ’ αυτά τα ’δαν τα μάτια μου· τ’ ακούσανε τ’ αυτιά μου και τα κατάλαβα. |
|
| 2 |
|
| Όλα όσα εσείς ξέρετε, όμοια κι εγώ τα ξέρω· κατώτερος δεν είμ’ εγώ από σας. |
|
| 3 |
|
| Εγώ όμως θέλω να μιλήσω στον Παντοδύναμο, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου μπρος στο Θεό. |
|
| 4 |
|
| Αλλά εσείς με ψέματα την άγνοιά σας τη σκεπάζετε κι είσαστε όλοι σας ψευτογιατροί. |
|
| 5 |
|
| Μακάρι να σωπαίνατε! Τότε μπορεί και να σας παίρναν για σοφούς. |
|
| 6 |
|
| Ακούστε λοιπόν τώρα την απολογία μου, στα λόγια μου δώστε την προσοχή σας: |
|
| 7 |
|
| Θαρρείτε πως υπερασπίζεστε το Θεό διαστρέφοντας τα πράγματα, και ψέματα για χάρη του θα πείτε; |
|
| 8 |
|
| Θα ’σαστε μεροληπτικοί γι’ αυτόν, και θα του γίνετε συνήγοροι; |
|
| 9 |
|
| Θα σας έβγαινε σε καλό αν σας διερευνούσε; Θα τον εξαπατούσατε, όπως κανείς εξαπατά έναν άνθρωπο; |
|
| 10 |
|
| Σίγουρα θα σας τιμωρήσει αυστηρά αν έστω και κρυφά μεροληπτείτε. |
|
| 11 |
|
| Δε σας τρομάζει η μεγαλοσύνη του; ο φόβος του δε σας ταράζει; |
|
| 12 |
|
| Τα σοφά λόγια σας είναι καθώς η στάχτη· τα επιχειρήματά σας καταρρέουν σαν σκεύη πήλινα. |
|
| 13 |
|
| Σωπάστε εσείς, λοιπόν, κι αφήστε με να μιλήσω κι εγώ· κι ας πέσουν πάνω μου οι συνέπειες. |
|
| 14 |
|
| Ας γίνει ό,τι θέλει. Πρόθυμος είμ’ εγώ να παίξω τη ζωή μου. |
|
| 15 |
|
| Το μόνο πράγμα που μπορώ να ελπίζω απ’ το Θεό, είναι ο θάνατός μου. Μα πριν πεθάνω, μπρος του θα υπερασπιστώ το δίκιο μου. |
|
| 16 |
|
| Αυτό θα ’ναι για μένα η σωτηρία μου, γιατί κανένας άνομος δε θα τολμούσε μπροστά του να εμφανιστεί. |
|
| 17 |
|
| Και τώρα, ακούστε όσα έχω να σας πω και δώστε προσοχή σ’ αυτά που θα σας εξηγήσω. |
|
| 18 |
|
| Έτοιμος είμαι την υπόθεσή μου να υπερασπιστώ· γιατί καλά το ξέρω πως έχω δίκιο. |
|
| 19 |
|
| Ποιος είναι που θα μ’ αποδείξει ένοχο; Τότ’ εγώ θα σωπάσω και το θάνατο θα δεχτώ. |
|
| 20 |
|
| Μόνο δυο πράγματα παραχώρησέ μου, Θεέ μου, κι εγώ από μπροστά σου δε θα κρυφτώ: |
|
| 21 |
|
| Πάρε το χέρι σου από πάνω μου, ο φόβος σου να μη με τρομάζει. |
|
| 22 |
|
| Έπειτα, πάρε εσύ το λόγο κι εγώ θα σου αποκρίνομαι· ή εγώ να μιλήσω κι απάντησέ μου εσύ. |
|
| 23 |
|
| Πόσες είν’ οι ανομίες κι οι αμαρτίες μου; Τις παραβάσεις δείξε μου και τα κρίματά μου. |
|
| 24 |
|
| Γιατί το πρόσωπό σου κρύβεις κι εχθρό σου με θαρρείς; |
|
| 25 |
|
| Θες να τρομάξεις ένα φύλλο ανεμόδαρτο; θες να τα βάλεις μ’ ένα άχυρο ξερό; |
|
| 26 |
|
| Μου καταμαρτυρείς πικρές κατηγορίες και μου καταλογίζεις τις αμαρτίες της νιότης μου. |
|
| 27 |
|
| Με περιορίζεις, με παρακολουθείς όπου κι αν πάω, σημειώνεις ακόμα και τα ίχνη μου. |
|
| 28 |
|
| Καθώς το σάπιο ξύλο καταστρέφομαι, σαν ρούχο σκοροφαγωμένο. |
|
|
|
|