|
| 1 |
|
| Dni człowieka zrodzonego z kobiety są krótkie i pełne niepokoju. |
|
| 2 |
|
| Zakwita on jak kwiat — i więdnie, umyka jak cień — nie trwa długo. |
|
| 3 |
|
| Właśnie na takiego kierujesz spojrzenie i takiego pozywasz na sąd. |
|
| 4 |
|
| A czy nieczysty może stać się czysty? Nie ma takich! |
|
| 5 |
|
| Tak, określasz, ile człowiek ma żyć, ustalasz liczbę jego miesięcy, stawiasz granicę, której nie przekroczy. |
|
| 6 |
|
| Skoro tak, to nie wpatruj się w niego, daj mu spokój, niech jak najemnik pocieszy się końcem dnia. |
|
| 7 |
|
| Dla drzewa jest przynajmniej nadzieja. Gdy je zetną, odrasta, znowu wypuszcza pęd. |
|
| 8 |
|
| Jego korzeń starzeje się w ziemi, w prochu obumiera jego pień, |
|
| 9 |
|
| lecz gdy poczuje wilgoć, kiełkuje, strzela gałązką niczym świeża sadzonka. |
|
| 10 |
|
| Tymczasem człowiek, gdy umiera, to na dobre; kiedy zgaśnie, to gdzie się podziewa? |
|
| 11 |
|
| Jak wód ubywa w jeziorze, jak rzeka opada i wysycha, |
|
| 12 |
|
| tak człowiek, gdy legnie, nie wstanie, nie obudzi się, póki trwać będą niebiosa — nie powstanie ze snu. |
|
| 13 |
|
| Obyś tak mnie skrył w świecie zmarłych, schował mnie, aż ustanie Twój gniew, wyznaczył mi granicę — lecz potem wspomniał o mnie! |
|
| 14 |
|
| Bo człowiek, gdy umrze, czy ożyje? Będę czekał po wszystkie dni mego znoju, aż przyjdzie kolej na mnie. |
|
| 15 |
|
| Będziesz wołał, a ja ci odpowiem, zatęsknisz za tworem swych rąk. |
|
| 16 |
|
| Tak! Teraz liczysz moje kroki, pilnujesz mojego grzechu. |
|
| 17 |
|
| Moja nieprawość zapieczętowana w sakiewce, zabezpieczyłeś moją winę. |
|
| 18 |
|
| Oto jak góra pada i kruszeje, jak skała przesuwana jest z miejsca, |
|
| 19 |
|
| jak woda gładzi kamienie, a ulewa spłukuje proch ziemi, tak Ty, Panie, niweczysz nadzieję człowieka. |
|
| 20 |
|
| Pokonujesz go na zawsze — i odchodzi; odmieniasz jego oblicze — i odprawiasz. |
|
| 21 |
|
| Jego dzieci doznają szacunku, a on już o tym nie wie. Jego dzieci tracą znaczenie, a do niego to nie dociera. |
|
| 22 |
|
| Czuje ból, dopóki ma ciało, i dopóki ma duszę — płacze. |
|
|
|
|