|
| 1 |
|
| Wtedy odezwał się Elifaz z Temanu: |
|
| 2 |
|
| Czy mędrzec mówi to, co mu wicher przyniesie, a swoją pierś nadyma wschodnim wiatrem? |
|
| 3 |
|
| Czy podaje dowody, które nie mają pożytku, lub wypowiada słowa, które niczemu nie służą? |
|
| 4 |
|
| Przecież ty przekreślasz bojaźń Bożą i podważasz sens rozmowy z Bogiem! |
|
| 5 |
|
| Tak, twój grzech podsuwa ustom słowa, odwołujesz się do języka przebiegłych! |
|
| 6 |
|
| Własne usta potępiają cię — nie ja; własne wargi świadczą przeciw tobie! |
|
| 7 |
|
| Czy urodziłeś się jako pierwszy z ludzi? Czy przyszedłeś na świat, zanim pojawiły się wzgórza? |
|
| 8 |
|
| Czy jesteś uczestnikiem tajnych narad Bożych, więc, poza tobą, już nikt nie jest mądry? |
|
| 9 |
|
| Czy jest coś, co ty wiesz, a my nie? Albo czy rozumiesz coś, o czym nie mamy pojęcia? |
|
| 10 |
|
| Przecież i wśród nas są ludzie sędziwi, starsi nawet niż twój ojciec! |
|
| 11 |
|
| Czy masz za nic to, że Bóg cię pociesza i przemawia do ciebie łagodnie? |
|
| 12 |
|
| Dlaczego ponosi cię serce? I skąd ten błysk w twoich oczach, |
|
| 13 |
|
| że zwracasz przeciw Bogu wzburzenie i wyrzucasz z siebie takie słowa? |
|
| 14 |
|
| Bo dlaczego śmiertelnik miałby być czysty, a zrodzony przez kobietę, sprawiedliwy? |
|
| 15 |
|
| Skoro On nawet swym poświęconym nie dowierza, a niebiosa nie są czyste w Jego oczach, |
|
| 16 |
|
| to cóż dopiero człowiek brudny i zepsuty, który pije nieprawość jak wodę. |
|
| 17 |
|
| Coś ci powiem — posłuchaj mnie uważnie. Przedstawię ci coś, czemu się przyjrzałem. |
|
| 18 |
|
| Zwrócili mi na to uwagę mędrcy; im z kolei wyjawili to ojcowie, |
|
| 19 |
|
| którzy sami mieszkali w swojej ziemi, zanim przemierzył ją ktokolwiek obcy. |
|
| 20 |
|
| Otóż bezbożny cierpi całe życie i niedługo żyją ludzie okrutni. |
|
| 21 |
|
| W uszach dźwięczą im odgłosy okropności, w czasie pokoju nachodzi ich niszczyciel. |
|
| 22 |
|
| Brak im wiary, że kiedyś minie ciemność, żyją po to, by spadł na nich miecz. |
|
| 23 |
|
| Skazani są, by być żerem sępów, wiedzą, że nadciąga na nich mroczny dzień. |
|
| 24 |
|
| Przerażają ich udręka i trwoga, przemagają niczym król w czasie ataku. |
|
| 25 |
|
| Bo podnieśli rękę przeciw Bogu i oparli się samemu Wszechmocnemu, |
|
| 26 |
|
| wyruszyli przeciw Niemu z hardym karkiem, osłonięci grzbietami swoich tarcz. |
|
| 27 |
|
| Ale chociaż są tłuści na twarzach i brzuchy mają opasłe, |
|
| 28 |
|
| to ich miasta opustoszeją, domy zostaną bez mieszkańca, gotowe, aby stać się kupą gruzów. |
|
| 29 |
|
| Nie będą bogaci, utracą majątek, nie okryją ziemi swoimi dobrami. |
|
| 30 |
|
| Nie ujdą przed ciemnością, płomień wysuszy ich pędy, upadną, zanim zdążą wydać tchnienie. |
|
| 31 |
|
| Ufają marności i doznają zawodu, gdyż marność będzie ich odpłatą. |
|
| 32 |
|
| Przed czasem będzie im odpłacone, a ich liść się nie zazieleni. |
|
| 33 |
|
| Spadną jak niedojrzałe grona z winorośli, jak z drzew oliwnych opadnie ich kwiat. |
|
| 34 |
|
| Gdyż plany niegodziwych są daremne, namioty postawione za łapówki strawi ogień. |
|
| 35 |
|
| Poczęli krzywdę i porodzili nieprawość, a w ich łonie rozwija się fałsz. |
|
|
|
|