|
| 1 |
|
| Job svaraði og sagði: |
|
| 2 |
|
| Ég hef heyrt margt þessu líkt, þér eruð þreytandi huggarar, allir sem einn. |
|
| 3 |
|
| Er þessu orðagjálfri nú lokið eða hvað egnir þig til svara? |
|
| 4 |
|
| Ég gæti einnig talað eins og þér stæðuð þér í mínum sporum, gæti sett saman ræðu gegn yður og hrist höfuðið yfir yður. |
|
| 5 |
|
| Ég gæti stutt yður með munni mínum og ekki sparað samúð með vörum mínum. |
|
| 6 |
|
| Þótt ég tali deyfir það ekki kvöl mína, þótt ég þegi hverfa ekki þjáningar mínar. |
|
| 7 |
|
| Já, nú hefur hann þreytt mig. Þú eyddir öllu sem vitnaði gegn mér, þrengdir að mér. |
|
| 8 |
|
| Hrörnun mín varð vitni, reis gegn mér og talaði móti mér. |
|
| 9 |
|
| Heift hans reif mig og ofsótti, gnísti tönnum gegn mér. Fjandmenn mínir hvesstu á mig augun, |
|
| 10 |
|
| glenntu upp ginið á móti mér, gáfu mér utan undir til háðungar og flykktust gegn mér. |
|
| 11 |
|
| Guð ofurseldi mig illmenni og hratt mér í greipar guðleysingja. |
|
| 12 |
|
| Ég var áhyggjulaus en hann hristi mig óþyrmilega, tók í hnakkadrambið á mér og muldi mig. Hann hafði mig að skotspæni, |
|
| 13 |
|
| örvar hans dreif að mér úr öllum áttum, hann klauf nýru mín og eirði engu, lét gallið úr mér renna á jörðina. |
|
| 14 |
|
| Hann brýtur í mig skarð eftir skarð, gerir áhlaup á mig eins og hermaður. |
|
| 15 |
|
| Ég saumaði húð minni sorgarklæði, stakk horni mínu ofan í moldina. |
|
| 16 |
|
| Andlit mitt er þrútið af gráti og dökkir baugar undir augunum, |
|
| 17 |
|
| þótt hendur mínar hafi ekki flekkast af ofbeldi og bæn mín sé hrein. |
|
| 18 |
|
| Jörð, hyl eigi blóð mitt og neyðaróp mitt fái engan hvíldarstað. |
|
| 19 |
|
| En á himnum er vottur minn og vitni mitt á hæðum. |
|
| 20 |
|
| Vinir mínir hæða mig, auga mitt grætur frammi fyrir Guði, |
|
| 21 |
|
| hann skeri úr deilum milli manns og Guðs og manna á meðal |
|
| 22 |
|
| því að fá ár munu líða uns ég fer þá för sem enginn á afturkvæmt úr. |
|
|
|
|