|
| 1 |
|
| آنگاه ايوب پاسخ داد: |
|
| 2 |
|
| من از اين حرفها زياد شنيدهام. همۀ شما تسلیدهندگان مزاحم هستيد. |
|
| 3 |
|
| آيا اين سخنان بيهودۀ شما پايانی ندارد؟ چه كسی شما را مجبور كرده اينهمه بحث كنيد؟ |
|
| 4 |
|
| اگر بجای شما بودم من هم میتوانستم همين حرفها را بزنم و سرم را تكان داده، شما را به باد انتقاد و ريشخند بگيرم. |
|
| 5 |
|
| اما اين كار را نمیكردم، بلكه طوری صحبت میكردم كه حرفهايم به شما كمكی بكند. سعی میكردم شما را تسلی داده، غمتان را برطرف سازم. |
|
| 6 |
|
| هر چه سخن میگويم ناراحتی و غصهام كاهش نمیيابد. اگر هم سكوت كنم و هيچ حرف نزنم، اين نيز درد مرا دوا نخواهد كرد؛ |
|
| 7 |
|
| زيرا خدا مرا از زندگی خسته كرده و خانوادهام را از من گرفته است. |
|
| 8 |
|
| ای خدا، تو آنچنان مرا در سختيها قرار دادهای كه از من پوست و استخوانی بيش نمانده است و دوستانم اين را دليل گناهان من میدانند. |
|
| 9 |
|
| خدا مرا به چشم يک دشمن نگاه میكند و در خشم خود گوشت بدنم را میدرد. |
|
| 10 |
|
| مردم مرا مسخره میكنند و دور من جمع شده، به صورتم سيلی میزنند. |
|
| 11 |
|
| خدا مرا به دست گناهكاران سپرده است، به دست آنانی كه شرور و بدكارند. |
|
| 12 |
|
| من دركمال آرامش زندگی میكردم كه ناگاه خدا گلوی مرا گرفت و مرا پاره پاره كرد. اكنون نيز مرا هدف تيرهای خود قرار داده است. |
|
| 13 |
|
| با بیرحمی از هر سو تيرهای خود را بسوی من رها میكند و بدن مرا زخمی میسازد. |
|
| 14 |
|
| او مانند يک جنگجو پیدرپی به من حمله میكند. |
|
| 15 |
|
| لباس ماتم پوشيده، به خاک ذلت نشستهام. |
|
| 16 |
|
| از بس گريه كردهام چشمانم سرخ شده و تاريكی بر ديدگانم سايه افكنده است. |
|
| 17 |
|
| ولی من بیگناهم و دعايم بیرياست. |
|
| 18 |
|
| ای زمين، خون مرا پنهان نكن؛ بگذار خونم از جانب من بانگ اعتراض برآورد. |
|
| 19 |
|
| من شاهدی در آسمان دارم كه از من حمايت میكند. |
|
| 20 |
|
| دوستانم مرا مسخره میكنند، ولی من اشكهای خود را در حضور خدا میريزم |
|
| 21 |
|
| و به او التماس میكنم تا مثل شخصی كه به حرفهای دوستش گوش میدهد، به سخنانم توجه كند. |
|
| 22 |
|
| زيرا بزودی بايد به راهی بروم كه از آن بازگشتی نيست. |
|
|
|
|