|
| 1 |
|
| Job odpowiedział: |
|
| 2 |
|
| Takich wypowiedzi słyszałem już wiele. Cóż, krzywdzicie mnie tylko swymi pociechami! |
|
| 3 |
|
| Czy już koniec tym niedorzecznym słowom? Co cię ubodło, że tak się do mnie zwracasz? |
|
| 4 |
|
| I ja mógłbym mówić jak wy, gdybyśmy się zamienili miejscami. Też umiałbym klecić zdania, kiwać nad wami głową, |
|
| 5 |
|
| wzmacniać wypowiedziami, nie szczędzić drżenia warg. |
|
| 6 |
|
| Kiedy mówię, mój ból nie ustaje, gdy przestaję, też nie jest mi lżej. |
|
| 7 |
|
| Tak, zmęczył mnie! Posłuchaj, proszę: Zniszczyłeś mą gromadę. |
|
| 8 |
|
| Schwytałeś mnie! A mój żałosny stan świadczy przeciwko mnie. |
|
| 9 |
|
| Jego gniew rozdziera mnie i niszczy, zgrzyta On na mnie zębami. Mój przeciwnik przenika mnie wzrokiem. |
|
| 10 |
|
| A inni? Na mój widok rozdziawiają usta, z pogardą biją mnie po twarzy, schodzą się we wrogich zamiarach. |
|
| 11 |
|
| Bóg wydał mnie niesprawiedliwym, wyżął mnie rękami bezbożnych. |
|
| 12 |
|
| Żyłem beztrosko, ale On mnie skruszył, schwytał za kark i zdruzgotał — obrał mnie sobie za cel. |
|
| 13 |
|
| Otaczają mnie Jego łucznicy, rozłupuje bez litości me nerki, wylewa na ziemię mą żółć. |
|
| 14 |
|
| Zadaje mi cios za ciosem, atakuje mnie niczym wojownik. |
|
| 15 |
|
| Uszyłem wór na moją skórę, ma godność rozsypała się w proch. |
|
| 16 |
|
| Twarz mam czerwoną od płaczu, a na moich powiekach — cień śmierci. |
|
| 17 |
|
| Stało się tak mimo tego, że na moich dłoniach nie ma gwałtu, a moja modlitwa pozostaje szczera. |
|
| 18 |
|
| O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie przebrzmi mój krzyk! |
|
| 19 |
|
| Już teraz mam świadka na niebie, składa świadectwo na wysokościach. |
|
| 20 |
|
| Moim orędownikiem jest mój przyjaciel; przed Bogiem wypłakuję oczy, |
|
| 21 |
|
| aby rozstrzygnął między człowiekiem a Bogiem, między synem człowieczym a jego bliźnim, |
|
| 22 |
|
| bo już za kilka lat wejdę na ścieżkę, z której nie ma powrotu. |
|
|
|
|