|
| 1 |
|
| ငါ့အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းပြီ။ ငါနေရမည့်နေ့ရက်တို့ ကုန်ဆုံးပြီ။ သင်္ချိုင်းလည်း ငါ့ကို စောင့်ကြိုနေပြီ။ |
|
| 2 |
|
| အကယ်စင်စစ် လှောင်ပြောင်သူတို့သည် ငါ့ကို ဝိုင်းရံလျက်ရှိ၏။ သူတို့လှောင်ပြောင်ထေ့ငေါ့သည်ကို ငါကြည့်နေရပါ၏။ |
|
| 3 |
|
| ကိုယ်တော်တိုင် အကျွန်ုပ်အတွက် အာမခံပေးတော်မူပါ။ မည်သူသည် အကျွန်ုပ်အတွက် အာမခံပေးမည်နည်း။ |
|
| 4 |
|
| ကိုယ်တော်သည် သူတို့စိတ်ကို အသိဉာဏ်နှင့်ကင်းစေတော်မူပြီ။ သူတို့ကို ချီးမြှောက်တော်မူမည်မဟုတ်။ |
|
| 5 |
|
| ဝေစုရရှိရန် ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သောသူ၏သားသမီးတို့သည်လည်း မျက်စိကွယ်ရလိမ့်မည်။ |
|
| 6 |
|
| ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို လူတို့ပုံခိုင်းစရာဖြစ်စေပြီ။ ငါ့မျက်နှာကို တံတွေးထွေးစရာဖြစ်စေပြီ။ |
|
| 7 |
|
| ပူဆွေးသောကများကြောင့် ငါ့မျက်စိများလည်း မှုန်လေပြီ။ ငါ့ကိုယ်အင်္ဂါရှိသမျှလည်း အရိပ်သဖွယ် ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ |
|
| 8 |
|
| ဤအဖြစ်ကြောင့် ဖြောင့်မှန်သောသူတို့သည် အံ့ဩထိတ်လန့်ကြပြီ။ အပြစ်မဲ့သောသူတို့သည်လည်း ဘုရားတရားမဲ့သောသူတို့အပေါ် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကြပြီ။ |
|
| 9 |
|
| ဖြောင့်မတ်သောသူမူကား မိမိလမ်းအတိုင်း တည်ကြည်စွာလျှောက်လှမ်း၍ လက်စင်ကြယ်သောသူသည်လည်း ပို၍ပို၍အားကြီးလာလိမ့်မည်။ |
|
| 10 |
|
| သင်တို့အားလုံး ထပ်လာ၍ ငြင်းခုံကြ။ သင်တို့တွင် ပညာရှိဟူ၍တစ်ယောက်မျှ ငါတွေ့ရမည်မဟုတ်။ |
|
| 11 |
|
| ငါနေရမည့်နေ့ရက်များ ကုန်လွန်သွားပြီ။ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်၊ ငါ့စိတ်အလိုဆန္ဒများလည်း ပျက်လွင့်ကုန်ပြီ။ |
|
| 12 |
|
| သူတို့သည် ညကိုပင် နေ့ဟုဆိုလျက် မှောင်နေသည်ကိုပင် ‘မိုးလင်းတော့မည်’ဟု ဆိုတတ်ကြ၏။ |
|
| 13 |
|
| မရဏာနိုင်ငံသည် ငါမျှော်လင့်ရာအိမ်ဖြစ်၍ ငါ့အိပ်ရာကို မှောင်မိုက်၌ ခင်းထားရလျှင် |
|
| 14 |
|
| သေတွင်းကို အဖေ၊ လောက်ကောင်ကို အမေ၊ နှမ ဟူ၍ ငါခေါ်ရတော့မည်။ |
|
| 15 |
|
| ငါ၏မျှော်လင့်ခြင်းကား အဘယ်မှာနည်း။ ငါ၏မျှော်လင့်ခြင်းကို အဘယ်သူမြင်ရမည်နည်း။ |
|
| 16 |
|
| ထိုအရာတို့သည် မရဏာတံခါးပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားမည်လော။ ငါနှင့်အတူ မြေမှုန့်ထဲတွင် ဆင်းနေမည်လော”ဟု ဆိုလေ၏။ |
|
|
|
|