|
| 1 |
|
| آنگاه ایوب در پاسخ گفت: |
|
| 2 |
|
| «تا به کِی عذابم میدهید، و با سخنان خود مرا خُرد میکنید؟ |
|
| 3 |
|
| دهمین بار است که مرا سرزنش میکنید؛ آیا از بدرفتاری با من شرم ندارید؟ |
|
| 4 |
|
| حتی اگر براستی گمراه شده باشم، خطایم به زیان خودم تمام خواهد شد. |
|
| 5 |
|
| اگر بهواقع خود را برتر از من میپندارید، و رسوایی مرا بر ضدم به کار میگیرید، |
|
| 6 |
|
| بدانید که خدا بر من بدی روا داشته، و مرا به دام خویش احاطه کرده است. |
|
| 7 |
|
| هرچند فریاد سر میدهم: ”خشونت!“ پاسخی نیست. هرچند فریادِ کمک بلند میکنم، فریادرسی نیست. |
|
| 8 |
|
| راهِ مرا مسدود کرده که عبور نتوانم کرد، و تاریکی را بر طریقهایم مستولی گردانیده است. |
|
| 9 |
|
| آبرویم را از من گرفته، و تاج از سرم برداشته است. |
|
| 10 |
|
| مرا از هر سو در هم میشکند، و نیست گردیدهام؛ امیدم را چون درختی ریشهکن کرده است. |
|
| 11 |
|
| خشم خود را بر ضد من افروخته است، و مرا دشمن خود میشمارد. |
|
| 12 |
|
| لشکریانش با هم پیش میآیند؛ بر ضد من سنگر میسازند، و گرداگردِ خیمهام اردو میزنند. |
|
| 13 |
|
| «برادرانم را از من دور کرده است، و آشنایانم بهکلی با من بیگانهاند. |
|
| 14 |
|
| خویشانم از من کناره جستهاند، و دوستانم مرا به فراموشی سپردهاند. |
|
| 15 |
|
| میهمانانِ خانه و کنیزانم مرا غریبه میشمارند، و در نظرشان بیگانهای بیش نیستم. |
|
| 16 |
|
| غلام خود را فرا میخوانم، اما پاسخم نمیدهد؛ باید به دهان خویش از او التماس کنم. |
|
| 17 |
|
| نَفَسم برای زنم مشمئزکننده است، و وجودم برای فرزندانِ مادرم چندشآور. |
|
| 18 |
|
| کودکان نیز مرا خوار میشمرند، و چون برمیخیزم بر ضد من سخن میگویند. |
|
| 19 |
|
| محرمانِ رازم جملگی از من بیزارند، آنان که دوستشان میدارم بر ضد من برخاستهاند. |
|
| 20 |
|
| پوستی بر استخوان بیش نیستم؛ به تارِ مویی بندم و بس. |
|
| 21 |
|
| بر من ترحم کنید! بر من ترحم کنید، ای دوستان من! زیرا که دست خدا مرا زده است. |
|
| 22 |
|
| چرا همچون خدا بر من جفا میکنید؟ آیا از خوردن گوشت تنم سیر نشدهاید؟ |
|
| 23 |
|
| «کاش سخنانم نوشته میشد! کاش در کتابی ثبت میگردید! |
|
| 24 |
|
| کاش با قلم آهنین و سُرب، بر صخرهای تا به ابد حَک میشد! |
|
| 25 |
|
| اما من میدانم که ولیّ من زنده است، و در آخر بر زمین خواهد ایستاد. |
|
| 26 |
|
| پس از آنکه پوست تنم اینچنین بگندد، با این همه، در جسم خویش خدا را خواهم دید! |
|
| 27 |
|
| آری، من خودْ او را خواهم دید، و چشمان خودم بر او خواهد نگریست، نه دیگری. و دلم در اندرونم چه بیتاب است! |
|
| 28 |
|
| «اگر گویید: ”چگونه شکارش کنیم، زیرا که ریشۀ مشکل در خودِ اوست؟“ |
|
| 29 |
|
| خود باید از شمشیر بترسید، زیرا که غضب، مجازاتِ شمشیر در پی دارد، تا بدانید که داوری هست.» |
|
|
|
|