|
| 1 |
|
| Wtedy Job odpowiedział tymi słowy: |
|
| 2 |
|
| Słuchajcie uważnie mego słowa i niech mi to zastąpi wasze pociechy! |
|
| 3 |
|
| Znieście mnie, gdy ja będę mówił, a potem możecie wyszydzić moją mowę. |
|
| 4 |
|
| Czy moja skarga dotyczy ludzi? A jeśli, to dlaczego mój duch nie miałby się zniecierpliwić? |
|
| 5 |
|
| Spójrzcie na mnie i przeraźcie się, i połóżcie rękę na usta! |
|
| 6 |
|
| Gdy o tym wspomnę, jestem niespokojny i dreszcz przenika moje ciało. |
|
| 7 |
|
| Dlaczego bezbożni żyją, starzeją się, a nawet nabierają siły? |
|
| 8 |
|
| Ich potomstwo jest przy nich bezpieczne, a ich dzieci [rosną] na ich oczach. |
|
| 9 |
|
| Ich domy mają pokój od strachu i nie ma nad nimi rózgi Boga. |
|
| 10 |
|
| Ich byk pokrywa i nie zawodzi, ich krowa się cieli i nie roni. |
|
| 11 |
|
| Wypuszczają jak stadko owiec swoich chłopców, a ich chłopcy [beztrosko] podskakują. |
|
| 12 |
|
| Wznoszą [głos] przy tamburynie i cytrze i cieszą się przy dźwięku fletu. |
|
| 13 |
|
| Dopełniają w dobrobycie swoich dni i w jednej chwili schodzą do Szeolu. |
|
| 14 |
|
| A mówili do Boga: Odstąp od nas, nie pragniemy poznania Twoich dróg! |
|
| 15 |
|
| Kim jest Wszechmocny, abyśmy Mu służyli? I co za korzyść ze spotykania się z Nim? |
|
| 16 |
|
| Oto czy ich powodzenie nie jest w ich ręku? Rada bezbożnych daleka jest ode mnie. |
|
| 17 |
|
| Czy często lampa bezbożnych gaśnie i dosięga ich zguba? [Lub] bóle zadaje im w swoim gniewie? |
|
| 18 |
|
| Czy są jak słoma na wietrze lub jak plewa, którą porywa wiatr? |
|
| 19 |
|
| Bóg gromadzi troski dla jego synów! Niechby jemu odpłacił tak, aby wiedział! |
|
| 20 |
|
| Niechby własnymi oczami oglądał swe nieszczęście i pił [z kielicha] gniewu Wszechmocnego! |
|
| 21 |
|
| Bo jakaż jego rozkosz w jego domu, gdy już po nim, i gdy liczba jego miesięcy w pół przecięta? |
|
| 22 |
|
| Lecz czy Boga może ktoś uczyć mądrości, skoro On i najwyższych sądzi? |
|
| 23 |
|
| Jeden umiera z nietkniętą kością, cały spokojny i beztroski – |
|
| 24 |
|
| jego wiadra pełne mleka, a szpik jego kości nasycony. |
|
| 25 |
|
| Drugi zaś umiera z goryczą w duszy i nie skosztował szczęścia. |
|
| 26 |
|
| Razem spoczywają w prochu i obu pokrywa robactwo. |
|
| 27 |
|
| Oto poznałem wasze myśli i plany, które przeciwko mnie knujecie. |
|
| 28 |
|
| Bo mówicie: Gdzie jest dom [tego] księcia? I gdzie [ten] namiot, mieszkanie bezbożnych? |
|
| 29 |
|
| Czy nie pytaliście przechodzących drogą? Nie zrozumieliście ich dowodów: |
|
| 30 |
|
| Że w dniu nieszczęścia zachowany bywa niegodziwy, w dniu gniewu potrafią sobie poradzić? |
|
| 31 |
|
| Kto wytyka mu w twarz jego drogę? Za to, co uczynił – kto mu odpłaca? |
|
| 32 |
|
| A gdy wyprowadzają go do grobu, to przy mogile stoją warty. |
|
| 33 |
|
| Słodkie są mu bryły doliny i ciągną za nim wszyscy ludzie, a i przed nim [idzie] niemało. |
|
| 34 |
|
| Jakże więc chcecie pocieszać mnie marnością, skoro wasze odpowiedzi pozostają fałszem? |
|
|
|
|