|
| 1 |
|
| Τότε μίλησε ο Ελιφάζ, ο Ταιμανίτης. |
|
| 2 |
|
| Μπορεί τάχα ο άνθρωπος χρήσιμος να ’ναι στο Θεό; Μονάχα τον εαυτό του μπορεί να ωφελήσει, αν έχει φρόνηση. |
|
| 3 |
|
| Τι έχει να ωφεληθεί ο Παντοδύναμος, αν είσαι δίκαιος εσύ; Κι αν έχεις άψογη ζωή εκείνος τι κερδίζει; |
|
| 4 |
|
| Μήπως θαρρείς πως επειδή είσαι ευσεβής γι’ αυτό σε τιμωρεί και σε δικάζει; |
|
| 5 |
|
| Όχι γι’ αυτό, αλλά επειδή μεγάλη είν’ η κακία σου κι οι ανομίες οι δικές σου δε μετριούνται. |
|
| 6 |
|
| Πήρες παράνομο ενέχυρο απ’ το φτωχό συμπατριώτη σου και το μοναδικό του στέρησες το ρούχο. |
|
| 7 |
|
| Δεν πότισες νερό τον διψασμένο κι αρνήθηκες στον πεινασμένο το ψωμί. |
|
| 8 |
|
| Επειδή είσαι ισχυρός κυρίεψες όλη τη χώρα. κι είχες το θράσος να εγκατασταθείς σ’ αυτήν. |
|
| 9 |
|
| Αρνήθηκες τις χήρες να βοηθήσεις κι εκμεταλλεύτηκες τα απροστάτευτα ορφανά. |
|
| 10 |
|
| Γι’ αυτό και σε κυκλώνουνε παγίδες και σε ταράζει φόβος ξαφνικός. |
|
| 11 |
|
| Τόσο πολύ σκοτείνιασε γύρω σου που δε βλέπεις· και σε σκεπάζουνε πλημμύρα τα νερά. |
|
| 12 |
|
| Δε βρίσκεται τάχα ο Θεός πάνω ψηλά στους ουρανούς; Και δες σε πόσο ύψος είναι τ’ άστρα! |
|
| 13 |
|
| Για τούτο κι εσύ λες: «Τάχα τι ξέρει ο Θεός; μπορεί μέσ’ απ’ τα σκοτεινά σύννεφα να μας κρίνει;» |
|
| 14 |
|
| Λες πως τα νέφη τα πυκνά δεν τον αφήνουνε να δει, καθώς τις άκρες τ’ ουρανού τις γυροφέρνει; |
|
| 15 |
|
| Θέλεις τους δρόμους τους παλιούς ν’ ακολουθήσεις, που βάδισαν οι άνομοι; |
|
| 16 |
|
| Αυτοί οι άνθρωποι χάθηκαν πριν την ώρα τους και τα θεμέλια τους ο χείμαρρος τα πήρε. |
|
| 17 |
|
| Λέγανε στο Θεό: «Φύγε μακριά μας!» και «τι μπορεί να κάνει για μας ο Παντοδύναμος;» |
|
| 18 |
|
| Κι όμως, αυτός γέμιζε μ’ αγαθά τα σπίτια τους. Αλλά μακριά επίσης κι από μένα τέτοιου είδους λογισμοί. |
|
| 19 |
|
| Οι δίκαιοι βλέπουνε την πτώση των κακών και χαίρονται. Τους ειρωνεύονται οι αθώοι: |
|
| 20 |
|
| «Να που χαθήκαν όσα απόκτησαν οι εχθροί μας κι ό,τι απόμεινε απ’ αυτούς το ’φαγε η φωτιά». |
|
| 21 |
|
| Λοιπόν σταμάτα σαν εχθρό να βλέπεις το Θεό! Κάνε μαζί του ειρήνη κι έτσι την ευτυχία θα βρεις. |
|
| 22 |
|
| Δέξου τη διδαχή απ’ το στόμα του και θρόνιασε τα λόγια του μες στην καρδιά σου. |
|
| 23 |
|
| Γύρισε πίσω στον Παντοδύναμο και θα σε ανορθώσει. Διώξε μακριά την αδικία από το σπίτι σου, |
|
| 24 |
|
| πέταξε το χρυσάφι σου στο χώμα και ρίξε στα χαλίκια των χειμάρρων το μάλαμα της Οφείρ. |
|
| 25 |
|
| Και θα ’ναι ο Παντοδύναμος χρυσάφι σου κι ασήμι σου σωρός. |
|
| 26 |
|
| Τότε στον Παντοδύναμο θα βρίσκεις αγαλλίαση και θα κοιτάς μ’ εμπιστοσύνη το Θεό. |
|
| 27 |
|
| Θα τον παρακαλείς κι αυτός θα σε ακούει· κι εσύ θα εκπληρώνεις ό,τι του έταξες. |
|
| 28 |
|
| Ό,τι αποφασίζεις θα το πετυχαίνεις και φως θα καταυγάζει τα μονοπάτια σου. |
|
| 29 |
|
| Σ’ αυτούς που ’χουν καταβληθεί θα μπορείς να τους λες να σηκωθούνε, γιατί τον συντριμμένο τον σώζει ο Θεός. |
|
| 30 |
|
| Θα ελευθερώσει ακόμα και τον ένοχο· για χάρη σου, αν η ζωή σου είν’ καθαρή, θα τον λυτρώσει. |
|
|
|
|