|
| 1 |
|
| ေငြထြက္ေသာမိုင္းတြင္း ရွိ၏။ ေ႐ႊကို သန႔္စင္ေသာေနရာလည္း ရွိ၏။ |
|
| 2 |
|
| သံကို ေျမႀကီးထဲမွ တူးယူရ၏။ ေၾကးဝါကို သတၱဳ႐ိုင္းမွ သန႔္စင္ယူရ၏။ |
|
| 3 |
|
| မိုင္းတူးသမားသည္ အေမွာင္ကိုခြင္း၍ တြင္းနက္အဆုံးစြန္ထိ သတၱဳ႐ိုင္းမ်ားကို ေသမင္းအရိပ္လႊမ္းမိုးရာအေမွာင္ထုႀကီးထဲ၌ ရွာေဖြတတ္၏။ |
|
| 4 |
|
| လူသူမေရာက္မေပါက္ႏိုင္ေသာေနရာ၊ ေျခလ်င္သြားသူတို႔မမွတ္မိေသာေနရာတြင္ မိုင္းတြင္းမ်ားကို ထိုးေဖာက္ၿပီး လူသူေဝးရာတြင္ ႀကိဳးကို တြဲလြဲခို၍ အလုပ္လုပ္ၾက၏။ |
|
| 5 |
|
| ေျမႀကီးေပၚမွ စားစရာရ၏။ ေျမေအာက္တြင္မူ မီးႏွင့္အၿမိဳက္ခံရသကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ |
|
| 6 |
|
| ထိုေနရာရွိေက်ာက္တို႔မွ နီလာထြက္၏။ ေျမမႈန႔္တို႔မွ ေ႐ႊထြက္၏။ |
|
| 7 |
|
| ထိုေနရာသို႔သြားရာလမ္းကို သိမ္းငွက္တို႔မသိ။ လင္းတတို႔လည္း မျမင္ဖူးေပ။ |
|
| 8 |
|
| ထိုလမ္းကို သားရဲတို႔လည္း မနင္းဖူး၊ ျခေသၤ့တို႔လည္း မေရာက္ဖူးေပ။ |
|
| 9 |
|
| မိုင္းတူးသမားသည္ မီးခတ္ေက်ာက္ကို ေဖာက္ထြင္းၿပီး ေတာင္မ်ားကို ေအာက္ေျခမွ ေမွာက္လွန္ပစ္တတ္၏။ |
|
| 10 |
|
| ေက်ာက္ေဆာင္မ်ားကို အေျမာင္းေျမာင္းေဖာက္ၿပီး အဖိုးတန္ရတနာအားလုံးကို မေတြ႕ေတြ႕ေအာင္ ရွာ၏။ |
|
| 11 |
|
| စီးဆင္းေနေသာေခ်ာင္းမ်ားကို ဆည္ဖို႔၍ ဖုံးကြယ္ေနေသာအရာတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္၏။ |
|
| 12 |
|
| သို႔ေသာ္ ဉာဏ္ပညာကို အဘယ္မွာရွာေတြ႕ႏိုင္မည္နည္း။ အသိဉာဏ္၏တည္ရာကား အဘယ္မွာနည္း။ |
|
| 13 |
|
| လူသည္ ဉာဏ္ပညာ၏တန္ဖိုးကို မသိ။ ဉာဏ္ပညာကို သက္ရွိေလာကတြင္ ရွာေတြ႕ႏိုင္မည္မဟုတ္။ |
|
| 14 |
|
| သမုဒၵရာက ‘ငါ့မွာ မရွိ’ဟု ဆို၏။ ပင္လယ္ကလည္း ‘ငါႏွင့္အတူ မရွိ’ဟု ဆို၏။ |
|
| 15 |
|
| ဉာဏ္ပညာကို ေ႐ႊစင္ျဖင့္ ဝယ္၍မရႏိုင္။ ဉာဏ္ပညာ၏တန္ဖိုးကိုလည္း ေငြႏွင့္ခ်ိန္၍မရႏိုင္။ |
|
| 16 |
|
| ဩဖိရေ႐ႊ၊ အဖိုးတန္မဟူရာေၾကာင္ဝင္၊ နီလာတို႔ႏွင့္လည္း တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္။ |
|
| 17 |
|
| ေ႐ႊ၊ သလင္းေက်ာက္တို႔လည္း သူ႔ကို မယွဥ္ႏိုင္။ ေ႐ႊတန္ဆာမ်ားျဖင့္လည္း လဲလွယ္၍မရႏိုင္။ |
|
| 18 |
|
| သႏၲာေက်ာက္၊ ပုလဲတို႔မူကား ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ ဉာဏ္ပညာသည္ ပတၱျမားထက္ အဖိုးထိုက္တန္၏။ |
|
| 19 |
|
| အီသီယိုးပီးယားျပည္ထြက္ ဥႆဖရားလည္း ယွဥ္၍မရႏိုင္။ ေ႐ႊစင္ျဖင့္လည္း တန္ဖိုးျဖတ္၍ မရႏိုင္။ |
|
| 20 |
|
| သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဉာဏ္ပညာသည္ အဘယ္က လာသနည္း။ အသိဉာဏ္၏တည္ရာကား အဘယ္မွာနည္း။ |
|
| 21 |
|
| သက္ရွိသတၱဝါတိုင္းလည္း မျမင္ႏိုင္။ မိုးေကာင္းကင္ငွက္တို႔လည္း မေတြ႕ႏိုင္။ |
|
| 22 |
|
| ပ်က္စီးျခင္းႏိုင္ငံႏွင့္ ေသမင္းတို႔က ‘ဉာဏ္ပညာအေၾကာင္းကို ငါတို႔ နားျဖင့္ၾကားဖူး႐ုံမွ်သာရွိသည္’ဟု ဆိုၾက၏။ |
|
| 23 |
|
| ဘုရားသခင္မူကား ဉာဏ္ပညာလမ္းႏွင့္ ဉာဏ္ပညာတည္ရာကို သိေတာ္မူ၏။ |
|
| 24 |
|
| အေၾကာင္းမူကား ကိုယ္ေတာ္သည္ ေျမႀကီးစြန္းတိုင္ေအာင္ ၾကည့္ရႈေတာ္မူ၏။ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္ ရွိသမွ်တို႔ကို ျမင္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 25 |
|
| ေလကို အားျပင္းေစေတာ္မူ၏။ ေရကို ခ်ိန္ဆသတ္မွတ္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 26 |
|
| မိုးႏွင့္ဆိုင္ေသာစည္းမ်ဥ္း၊ လွ်ပ္စီးႏွင့္ဆိုင္ေသာလမ္းေၾကာင္းကို စီရင္ေတာ္မူ၏။ |
|
| 27 |
|
| ကိုယ္ေတာ္သည္ ဉာဏ္ပညာကို သိေတာ္မူ၏။ ေဖာ္ျပေပးေတာ္မူ၏။ ဉာဏ္ပညာကို စစ္ေၾကာ၍ တည္ၿမဲေစေတာ္မူ၏။ |
|
| 28 |
|
| ကိုယ္ေတာ္က လူအား ‘ၾကည့္ရႈေလာ့။ ဘုရားရွင္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းသည္ ဉာဏ္ပညာျဖစ္၏။ မေကာင္းမႈကိုေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းသည္ အသိဉာဏ္ျဖစ္၏’ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူၿပီ”ဟု ဆိုေလ၏။ |
|
|
|
|