|
| 1 |
|
| Τα ορυχεία είναι γνωστά όπου το ασήμι βγαίνει, τα μέρη όπου το χρυσάφι καθαρίζεται. |
|
| 2 |
|
| Βγάζει ο άνθρωπος τον σίδηρο απ’ το χώμα και λιώνει από την πέτρα το χαλκό. |
|
| 3 |
|
| Στις σκοτεινές στοές των ορυχείων φέρνει φως κι αναζητάει μέσα στης γης τα έγκατα το πέτρωμα, στην αφεγγιά και στο βαθύ σκοτάδι. |
|
| 4 |
|
| Ανοίγει σήραγγες από τον κόσμο μακριά, σ’ άγνωστα για τους ταξιδιώτες μέρη και με σκοινιά κρέμεται στο κενό. |
|
| 5 |
|
| Η γη απ’ όπου βγαίνει το ψωμί ανασκαλεύεται μέσα στα βάθη της, λες και την πέρασε φωτιά. |
|
| 6 |
|
| Ζαφείρια έχουν οι πέτρες της και σκόνη από χρυσάφι. |
|
| 7 |
|
| Τα μονοπάτια της αυτά δεν τα γνωρίζουνε τ’ αρπαχτικά πουλιά· και μάτι γερακιού δεν τα ’δε. |
|
| 8 |
|
| Περήφανα θηρία δεν τα πάτησαν, δεν τα περπάτησε λιοντάρι. |
|
| 9 |
|
| Μονάχα ο άνθρωπος χτυπάει το γρανιτένιο βράχο κι αναποδογυρίζει απ’ τα συθέμελά τους τα βουνά. |
|
| 10 |
|
| Στοές ανοίγει μες στους βράχους κι ανακαλύπτει κάθε τι πολύτιμο το μάτι του. |
|
| 11 |
|
| Φράζει τις διαρροές στα υπόγεια ρεύματα και ό,τι κρύβεται εκεί στο φως το φέρνει. |
|
| 12 |
|
| Μα, τη σοφία πού μπορεί κανένας να τη βρει; και πού να βρίσκεται η πηγή της φρόνησης; |
|
| 13 |
|
| Ο άνθρωπος δεν ξέρει την αξία της· δε βρίσκεται στων ζωντανών τη χώρα. |
|
| 14 |
|
| Λέει ο απύθμενος ωκεανός: «Δεν την έχω εγώ». Κι η θάλασσα κι εκείνη λέει: «Δε βρίσκεται σ’ εμένα». |
|
| 15 |
|
| Δε γίνεται ν’ αγοραστεί με καθαρό χρυσάφι ούτε και με καντάρια ασήμι να αποκτηθεί. |
|
| 16 |
|
| Δεν μπορεί σε αξία να συγκριθεί με το χρυσάφι της Οφείρ, ούτε με τον πολύτιμο τον όνυχα και το ζαφείρι. |
|
| 17 |
|
| Ούτε χρυσάφι ούτε γυαλί μπορεί σε αξία να τη φτάσει· με χρυσαφένιο τάσι δεν μπορεί ν’ ανταλλαχθεί. |
|
| 18 |
|
| Κοράλλια, αν πεις, και κρύσταλλα δε λογαριάζονται. Πιότερο αξίζει η σοφία, παρά πολύτιμα μαργαριτάρια. |
|
| 19 |
|
| Δε φτάνει την αξία της το αιθιοπικό τοπάζι και με το καθαρό χρυσάφι δε συγκρίνεται. |
|
| 20 |
|
| Λοιπόν, από πού έρχεται η σοφία; πού βρίσκεται η φρόνηση; |
|
| 21 |
|
| Κρύβεται απ’ τα βλέμματα όλων των ζωντανών, ακόμα κι από τ’ ουρανού τα πετεινά ξεφεύγει. |
|
| 22 |
|
| Ο θάνατος κι ο άδης λένε: «Μονάχα η φήμη της στ’ αυτιά μας έχει φτάσει». |
|
| 23 |
|
| Μόνο ο Θεός το δρόμο της γνωρίζει και ξέρει αυτός πού η σοφία βρίσκεται. |
|
| 24 |
|
| Γιατί εκείνος βλέπει ως και τα πέρατα της γης κι όλα κάτω απ’ τον ουρανό τα διακρίνει. |
|
| 25 |
|
| Όταν έδινε αυτός στον άνεμο το βάρος του και των νερών καθόριζε τον όγκο, |
|
| 26 |
|
| όταν τους νόμους όριζε για τη βροχή και για τον κεραυνό χάραζε δρόμο, |
|
| 27 |
|
| τότε είδε τη σοφία και την αξιολόγησε, την αναγνώρισε για θησαυρό και να μείνει τη δέχτηκε μαζί του. |
|
| 28 |
|
| Κατόπιν ο Θεός είπε στον άνθρωπο: «Ο σεβασμός στον Κύριο αυτό είν’ η σοφία και του κακού η αποφυγή είναι η φρόνηση». |
|
|
|
|