|
| 1 |
|
| Ο Ιώβ πήρε πάλι το λόγο και είπε: |
|
| 2 |
|
| Μακάρι να ’μουνα όπως τους περασμένους μήνες, όπως τις μέρες που με φύλαγε ο Θεός! |
|
| 3 |
|
| Όταν η καλοσύνη του φώτιζε σαν λυχνάρι πάνω από το κεφάλι μου και με το φως του βάδιζα μες στο σκοτάδι. |
|
| 4 |
|
| Τότε ήμουν στις ημέρες της ακμής μου, και ο Θεός προστάτευε το σπίτι μου. |
|
| 5 |
|
| Ο Παντοδύναμος ήταν μαζί μου ακόμα και τα παιδιά μου όλα ήταν τριγύρω μου. |
|
| 6 |
|
| Τα ζωντανά μου έβγαζαν το γάλα ποταμούς και τα βραχώδη εδάφη μού ’διναν χειμάρρους από λάδι. |
|
| 7 |
|
| Πήγαινα τότε στην πλατεία, πλάι στης πόλης την πύλη, στων πρεσβυτέρων εκαθόμουν τη συνάθροιση, |
|
| 8 |
|
| κι οι νέοι μ’ εβλέπαν και μου κάναν’ τόπο· σηκώνονταν κι οι ηλικιωμένοι κι όρθιοι από σέβας στέκονταν. |
|
| 9 |
|
| Παύανε να μιλούν οι πρόκριτοι και πρόσταζε σιγή το δάχτυλο στα χείλη. |
|
| 10 |
|
| Χανόταν των αρχόντων η φωνή κι η γλώσσα τους στον ουρανίσκο τους κολλούσε. |
|
| 11 |
|
| Όποιος τα λόγια μου άκουγε, με μακάριζε· όποιος τα έργα μου έβλεπε, με επαινούσε. |
|
| 12 |
|
| Γιατί βοηθούσα τον φτωχό, που προστασία γύρευε, και τα ορφανά, που στήριγμα δεν είχαν. |
|
| 13 |
|
| Αυτοί που ήταν περίπου ετοιμοθάνατοι για τη βοήθειά μου μού δίναν’ την ευχή τους· κι έκανα χήρες να αισθάνονται ασφάλεια και χαρά. |
|
| 14 |
|
| Είχα στολή μου τη δικαιοσύνη, μανδύα και κάλυμμα της κεφαλής μου είχα το δίκαιο. |
|
| 15 |
|
| Ήμουν τα μάτια των τυφλών και των χωλών τα πόδια. |
|
| 16 |
|
| Πατέρας ήμουν των φτωχών και φρόντιζα να βρουν το δίκιο τους οι ξένοι. |
|
| 17 |
|
| Τσάκιζα τους κυνόδοντες του αδίκου κι από τα δόντια του τη λεία τού τραβούσα. |
|
| 18 |
|
| Σκεφτόμουν πως πολύχρονος θα ζήσω, όπως ο φοίνικας κι ότι όπως αυτός μες στη φωλιά μου θα πεθάνω. |
|
| 19 |
|
| Έλεγα πως ήμουν δεντρί, που στα νερά τις ρίζες του βυθίζει και που τη νύχτα κάθεται στα κλώνια του η δροσιά. |
|
| 20 |
|
| Πως θα ’χω, έλεγα, δόξα που διαρκώς θ’ ανανεώνεται και θα ’χω δύναμη να δρω σαν καλοτεντωμένο τόξο. |
|
| 21 |
|
| Όταν μιλούσα μ’ άκουγαν με προσμονή και σώπαιναν για να δεχτούν τη συμβουλή μου. |
|
| 22 |
|
| Κι όταν τελείωνα κανείς δεν είχε κάτι άλλο να πει· τα λόγια μου σαν τη δροσιά απάνω τους σταλάζαν. |
|
| 23 |
|
| Τα πρόσμεναν καθώς προσμένουν τη βροχή και μ’ ανοιχτό το στόμα τους καθώς σ’ όψιμη μπόρα. |
|
| 24 |
|
| Όταν τους χαμογέλαγα εμπιστοσύνη αποκτούσαν και φιλικά αν τους κοίταζα χαιρόντουσαν κι αυτοί. |
|
| 25 |
|
| Τους οδηγούσα και καθόριζα το δρόμο τους, καθώς ο βασιλιάς στην κεφαλή της στρατιάς του, καθώς εκείνος που τους λυπημένους παρηγορεί. |
|
|
|
|