|
| 1 |
|
| Następnie Job ciągnął swą wypowiedź dalej: |
|
| 2 |
|
| Obym był jak za dawnych miesięcy, jak za dni, gdy mnie jeszcze strzegł Bóg, |
|
| 3 |
|
| gdy Jego pochodnia świeciła mi nad głową i w Jego świetle pokonywałem mrok, |
|
| 4 |
|
| gdy wciąż cieszyłem się pełnią moich sił, a Bóg czuwał nad moim namiotem, |
|
| 5 |
|
| kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci, |
|
| 6 |
|
| kiedy we wszystkim miałem powodzenie i nawet skała pode mną toczyła potoki oliwy, |
|
| 7 |
|
| gdy wychodziłem z bramy do miasta i gdy na rynku zajmowałem swe miejsce. |
|
| 8 |
|
| Widzieli mnie wówczas młodzi i ustępowali mi miejsca, a sędziwi powstawali i stali, |
|
| 9 |
|
| dostojnicy przerywali swoje mowy i zasłaniali sobie dłonią usta. |
|
| 10 |
|
| Milkł również głos przywódców, język przywierał im do podniebienia. |
|
| 11 |
|
| Tak! Ucho, które mnie słuchało, uznawało, że jestem szczęśliwy, a oko, które mnie widziało, miało o mnie najlepsze zdanie, |
|
| 12 |
|
| bo też ratowałem ubogiego, który wołał o pomoc, sierotę oraz tego, który nie miał wsparcia. |
|
| 13 |
|
| Spotykało mnie błogosławieństwo ze strony tych, którym groziła zguba, i dzięki mnie weseliło się serce wdów. |
|
| 14 |
|
| Odziewałem się w sprawiedliwość — ona mnie okrywała, a moja prawość służyła mi za zawój i płaszcz. |
|
| 15 |
|
| Byłem oczami dla niewidomego, byłem nogami dla osób chromych. |
|
| 16 |
|
| Byłem ojcem dla potrzebującego, rzetelnie rozpatrywałem sprawy ludzi obcych. |
|
| 17 |
|
| Łamałem przy tym kły krzywdzicieli i wyrywałem zdobycz z ich paszczy. |
|
| 18 |
|
| Myślałem wówczas: Umrę we własnym gnieździe, a moich dni będzie tyle, co piasku. |
|
| 19 |
|
| Mój korzeń kieruje się ku wodzie, a w gałęziach zatrzymuje się nocą rosa. |
|
| 20 |
|
| Ciągle będę cieszył się szacunkiem i wciąż sprawnie władał swoim łukiem. |
|
| 21 |
|
| Słuchano mnie i czekano na mnie — i w milczeniu przyjmowano moją radę. |
|
| 22 |
|
| Po moich słowach już nikt się nie odzywał, moja mowa jak krople spadała na słuchaczy. |
|
| 23 |
|
| Czekali na mnie, jak czeka się na deszcz, i otwierali swe usta jak w czasie wiosennej ulewy. |
|
| 24 |
|
| Uśmiechałem się do nich, gdy tracili wiarę, i nie lekceważyli wyrazu mojej twarzy. |
|
| 25 |
|
| Wybierałem im drogę i byłem wśród nich wodzem, przebywałem jak król wśród swojego zastępu, pocieszałem ich też, kiedy byli w żałobie. |
|
|
|
|