|
| 1 |
|
| Τώρα όμως έχω γίνει ο περίγελως ανθρώπων που ’ναι νεότεροί μου και που οι πατεράδες τους ήταν πιο καταφρονεμένοι κι από του κοπαδιού μου τα σκυλιά. |
|
| 2 |
|
| Τι να τους έκανα άλλωστε, αφού στα χέρια δύναμη δεν είχαν; |
|
| 3 |
|
| Εξαντλημένοι απ’ τις στερήσεις κι απ’ την πείνα έφευγαν στην κατάξερη τη γη τη σκοτεινή, κατεστραμμένη κι έρημη. |
|
| 4 |
|
| Γύρω απ’ τους θάμνους αρμυρήθρες μάζευαν και τρώγανε τις ρίζες απ’ τα σπάρτα. |
|
| 5 |
|
| Τους διώχναν μέσ’ απ’ την κοινότητα και φώναζαν ξωπίσω τους, όπως στους κλέφτες. |
|
| 6 |
|
| Στ’ απόκρημνα φαράγγια κατοικούσαν, στης γης τις τρύπες και στων βράχων τις σπηλιές. |
|
| 7 |
|
| Σαν ζώα φώναζαν ανάμεσα στους θάμνους και συγκεντρώνονταν κάτω απ’ τις αγκαθιές. |
|
| 8 |
|
| Άνθρωποι ποταποί και κακοφημισμένοι, αποδιωγμένοι από τη χώρα μακριά. |
|
| 9 |
|
| Μα να που τώρα μ’ έκαναν τραγούδι περιπαιχτικό και θέμα για να συζητούν και να χλευάζουν. |
|
| 10 |
|
| Μ’ αποστροφή με βλέπουν, μ’ αποφεύγουν και δε διστάζουν να με φτύσουν κατά πρόσωπο. |
|
| 11 |
|
| Χαλάρωσε του τόξου μου τη χορδή ο Θεός, μ’ άφησε ανυπεράσπιστον· γι’ αυτό κι εκείνοι καταπάνω μου αχαλίνωτοι ορμήσαν. |
|
| 12 |
|
| Το φιδομάνι με χτυπάει κατακέφαλα, με αναγκάζουνε να υποχωρήσω· για να μ’ εξουθενώσουν προχώματα ετοιμάζουνε. |
|
| 13 |
|
| Όλες τις διεξόδους μου τις έκοψαν και προσπαθούνε να με καταστρέψουν χωρίς να ’χουν ανάγκη να τους βοηθά κανείς. |
|
| 14 |
|
| Χύνονται απ’ των οχυρών μου τις ρωγμές κι ορμούν απάνω μου μέσ’ από τα ερείπια. |
|
| 15 |
|
| Ο φόβος με κυρίεψε· έφυγε σαν ανέμου φύσημα η αξιοπρέπειά μου και πέρασε η ευτυχία μου σαν σύννεφο. |
|
| 16 |
|
| Και τώρα πλησιάζω να πεθάνω· της δυστυχίας οι μέρες με πολιορκούν. |
|
| 17 |
|
| Τη νύχτα οι πόνοι διαπερνούν τα κόκαλά μου που λες και θέλουν απ’ το σώμα μου να βγουν· τα νεύρα μου δεν βρίσκουν ησυχία. |
|
| 18 |
|
| Ο Θεός με άδραξε από το ρούχο μου, με σφίγγει καθώς το περιλαίμιο του χιτώνα μου. |
|
| 19 |
|
| Μέσα στη λάσπη μ’ έριξε κι έγινα σαν το χώμα και τη στάχτη. |
|
| 20 |
|
| Θεέ μου, σου φωνάζω, μα συ δεν μου αποκρίνεσαι· μπροστά σου στέκομαι, μα εσύ με τη ματιά σου με καρφώνεις. |
|
| 21 |
|
| Έγινες ανελέητος για μένα και με χτυπάς με της γροθιάς σου όλη τη δύναμη. |
|
| 22 |
|
| Μ’ αφήνεις να με πάρει στην ορμή του ο άνεμος, να με συντρίψει η μανιασμένη καταιγίδα. |
|
| 23 |
|
| Το ξέρω πως στο θάνατο με φέρνεις, στον τόπο της συνάντησης όλων των ζωντανών. |
|
| 24 |
|
| Έναν σωρό ερείπια δεν μπορεί πια κανείς να τον στηρίξει. Πριν καταρρεύσω εντελώς, ας έρθει βοηθός μου ο Θεός. |
|
| 25 |
|
| Μήπως δεν έκλαψα γι’ αυτούς, που ήτανε σκληρή η ζωή τους; και μήπως δεν λυπήθηκα για τους φτωχούς; |
|
| 26 |
|
| Την ευτυχία έλπιζα κι η δυστυχία ήρθε· με βρήκε το σκοτάδι, ενώ περίμενα το φως. |
|
| 27 |
|
| Αναταράζονται τα σπλάχνα μου, στιγμή δεν ησυχάζουν· δύστυχες μέρες μ’ ηύραν αναπάντεχα. |
|
| 28 |
|
| Θλιμμένος περπατώ χωρίς χαράς αχτίδα· μες στου λαού σηκώνομαι τη σύναξη βοήθεια να ζητήσω με κραυγές. |
|
| 29 |
|
| Των τσακαλιών έγινα αδερφός και των στρουθοκαμήλων σύντροφος. |
|
| 30 |
|
| Μαύρισε πια το δέρμα μου και ξεκολλά από πάνω μου· τα κόκαλά μου ο πυρετός τα καίει. |
|
| 31 |
|
| Έγινε θρήνος το τραγούδι της κιθάρας μου, και του αυλού μου ο ήχος κλάμα γοερό. |
|
|
|
|