|
| 1 |
|
| «اما اکنون آنها که از من جوانترند، بر من ریشخند میزنند؛ همانها که کراهت داشتم پدرانشان را با سگان گلۀ خود بگذارم. |
|
| 2 |
|
| نیروی بازوانشان مرا به چه کار میآمد، مردانی که توانی در ایشان باقی نبود؟ |
|
| 3 |
|
| شبانگاهان از فرط نیاز و گرسنگی، زمینِ خشک را در بیابان متروک میجَویدند؛ |
|
| 4 |
|
| در میان بوتهها علفشوره میچیدند، و ریشۀ شورگیاه خوراک ایشان بود. |
|
| 5 |
|
| از میان جامعه رانده میشدند، و مردم از عقبشان فریاد برمیکشیدند، چنانکه از عقب دزدان. |
|
| 6 |
|
| مجبور میشدند تَهِ درّهها سکنی گزینند، در حفرههای زمین و در دل صخرهها. |
|
| 7 |
|
| در میان بوتهها عَرعَر میکنند، و زیرِ گَزَنِهها با هم گرد میآیند. |
|
| 8 |
|
| مردمانی نادان و بینام و نشانند، که از سرزمین خویش طرد شدهاند. |
|
| 9 |
|
| «و حال من موضوع سرود تمسخرآمیز ایشان شدهام، و از برایشان ضربالمثل گردیدهام! |
|
| 10 |
|
| از من کراهت دارند و دوری میگزینند؛ از آب دهان به رویم افکندن، ابایی ندارند. |
|
| 11 |
|
| از آنجا که خدا زِهِ کمان مرا شُل کرده و مرا ذلیل ساخته است، ایشان در حضورم لجامگسیخته شدهاند. |
|
| 12 |
|
| به جانب راستم اراذل و اوباش بر من برخاستهاند؛ آنان سبب افتادن من میشوند، و راههای مُهلک خویش را بر ضد من مهیا میسازند. |
|
| 13 |
|
| راه مرا خراب میکنند، و از مصیبت من سود میبرند، بیآنکه به یاری کسی نیازمند باشند. |
|
| 14 |
|
| گویی از میان شکافی عریض میآیند، و از میان ویرانهها هجوم میآورند. |
|
| 15 |
|
| ترس و وحشت بر من مستولی میشود؛ شأن و منزلتِ مرا چون باد تعقیب میکنند، و سعادت من همچون ابر میگذرد. |
|
| 16 |
|
| «و حال جانم در اندرونم ریخته شده، و روزهای مصیبت، مرا گرفتار کرده است. |
|
| 17 |
|
| شب استخوانهایم را سوراخ میکند، و دردِ جانکاهم را استراحتی نیست. |
|
| 18 |
|
| به نیروی عظیم جامهام را سخت گرفته است، مرا همچون گریبانِ پیراهنم تنگ میگیرد. |
|
| 19 |
|
| مرا در گِل و لای افکنده است، و همچون خاک و خاکستر گردیدهام. |
|
| 20 |
|
| «نزد تو فریاد برمیآورم، اما اجابتم نمیکنی؛ بر پا میایستم، اما فقط نگاهم میکنی. |
|
| 21 |
|
| با بیرحمی رو به سویم میکنی، به نیروی دستت با من دشمنی میورزی. |
|
| 22 |
|
| مرا برگرفته بر باد مینشانی، و در غُرش توفان به هر سو پرتاب میکنی. |
|
| 23 |
|
| نیک میدانم که مرا به دیار مرگ خواهی آورد، به خانهای که برای همۀ زندگان مقرر است. |
|
| 24 |
|
| «بهیقین کسی بر مرد نیازمند دست خویش دراز نمیکند، آنگاه که او در فلاکتِ خویش فریاد برمیآورد. |
|
| 25 |
|
| آیا به حال آنان که درسختیاند، نمیگریستم، و جانم برای نیازمندان محزون نمیشد؟ |
|
| 26 |
|
| اما چون به امید نیکی بودم، بدی آمد، و آنگاه که برای نور انتظار کشیدم، تاریکی سر رسید! |
|
| 27 |
|
| در اندرونم غوغایی بر پاست و آرامی نمییابم؛ روزهای مصیبت به سراغم میآید. |
|
| 28 |
|
| در تاریکی ره میسپارم، بدون آفتاب؛ در جماعت به پا میایستم و فریاد برمیکشم. |
|
| 29 |
|
| برادرِ شغالان گشتهام، و رفیقِ شترمرغان. |
|
| 30 |
|
| پوستِ من بر تنم سیاه گشته است؛ استخوانهایم از تب میسوزد. |
|
| 31 |
|
| نوای بربطِ من به نوحهگری بدل شده، و صدای نای من به آواز گریهکنندگان. |
|
|
|
|