|
| 1 |
|
| Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody. |
|
| 2 |
|
| Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość? |
|
| 3 |
|
| Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia. |
|
| 4 |
|
| Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca. |
|
| 5 |
|
| Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem. |
|
| 6 |
|
| Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach. |
|
| 7 |
|
| Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy. |
|
| 8 |
|
| Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi. |
|
| 9 |
|
| A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy. |
|
| 10 |
|
| Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny. |
|
| 11 |
|
| Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło. |
|
| 12 |
|
| Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi. |
|
| 13 |
|
| Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł. |
|
| 14 |
|
| Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru. |
|
| 15 |
|
| Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo. |
|
| 16 |
|
| Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli. |
|
| 17 |
|
| Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju. |
|
| 18 |
|
| Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki. |
|
| 19 |
|
| Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu. |
|
| 20 |
|
| Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz. |
|
| 21 |
|
| Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki. |
|
| 22 |
|
| Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek. |
|
| 23 |
|
| Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym. |
|
| 24 |
|
| Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku? |
|
| 25 |
|
| Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim? |
|
| 26 |
|
| Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność. |
|
| 27 |
|
| Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia. |
|
| 28 |
|
| Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc. |
|
| 29 |
|
| Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi. |
|
| 30 |
|
| Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru. |
|
| 31 |
|
| Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi. |
|
|
|
|