|
| 1 |
|
| Zawarłem przymierze z moimi oczami — i cóż? Czy mam patrzeć pożądliwie na dziewicę? |
|
| 2 |
|
| Jaki byłby wtedy mój dział od Boga z góry i dziedzictwo od Wszechmocnego z wysoka? |
|
| 3 |
|
| Czy zguba nie spada na złoczyńców, a nieszczęście na czyniących bezprawie? |
|
| 4 |
|
| Czy On nie widzi moich dróg i czy nie liczy wszystkich moich kroków? |
|
| 5 |
|
| Czy podążałem za marnością i czy moja noga śpieszyła do zdrady? |
|
| 6 |
|
| Niech mnie zważy na rzetelnych szalach, niech Bóg pozna moją niewinność! |
|
| 7 |
|
| Jeśli mój krok zboczył z właściwej drogi i moje serce poszło za tym, co pociąga oczy, a do moich dłoni przylgnęła jakaś zmaza, |
|
| 8 |
|
| to niech ja sieję, a inny niech spożywa, a moje latorośle niech będą wyrwane! |
|
| 9 |
|
| Jeśli moje serce dało się omamić przez inną kobietę, tak że czyhałem u drzwi mojego sąsiada, |
|
| 10 |
|
| to niech moja żona miele dla innego i niech pochylają się nad nią inni mężczyźni! |
|
| 11 |
|
| Byłaby to bowiem rzecz haniebna i nieprawość godna kary sędziego! |
|
| 12 |
|
| Tak, zasługiwałoby to na ogień — niechby palił aż do zniszczenia i niechby cały mój dorobek pochłonął do korzeni. |
|
| 13 |
|
| Jeślibym podeptał prawo mojego sługi lub służącej, gdy wystąpili przeciwko mnie ze skargą, |
|
| 14 |
|
| to co bym począł, gdyby Bóg powstał? Co bym Mu odpowiedział, gdyby zaczął mnie badać? |
|
| 15 |
|
| Czy Ten, który mnie stworzył we wnętrzu mojej matki, nie stworzył także moich sług? I czy On, nie kto inny, nie ukształtował nas w łonie? |
|
| 16 |
|
| Jeśli odmówiłem prośbie potrzebujących i oczy wdowy przeze mnie przygasły, |
|
| 17 |
|
| lub jeśli sam jadłem swoją kromkę, nie dzieląc się nią z sierotą — |
|
| 18 |
|
| a przecież od młodości wychowywałem ją jak ojciec i prowadziłem ją od łona jej matki — |
|
| 19 |
|
| jeśli widziałem ginącego z powodu braku ubrania i potrzebującego bez okrycia; |
|
| 20 |
|
| jeśli nie błogosławiły mnie ich nieodziane biodra lub jeśli nie ogrzali się wełną moich owiec; |
|
| 21 |
|
| jeśli podniosłem rękę przeciw sierocie, ponieważ zauważyłem, że ktoś poprze moją sprawę w sądzie, |
|
| 22 |
|
| to niech odpadnie mi łopatka od barku, a moje ramię niech wyrwą ze stawu! |
|
| 23 |
|
| Tak, kara Boża była mi postrachem i to, że przed Jego majestatem nie zdołałbym się ostać. |
|
| 24 |
|
| Jeśli uczyniłem złoto swoją ufnością i do kruszcu mówiłem: Ty, moje bezpieczeństwo, |
|
| 25 |
|
| jeśli cieszyłem się, że wielkie jest moje bogactwo i że ogromny stał się mój dorobek, |
|
| 26 |
|
| jeśli widziałem światło, że świeci, i księżyc sunący wspaniale — |
|
| 27 |
|
| i moje serce dało się skrycie uwieść, tak że rękami słałem im pocałunki, |
|
| 28 |
|
| również to byłaby nieprawość godna kary sędziego, bo w ten sposób sprzeniewierzyłbym się Bogu z wysoka. |
|
| 29 |
|
| Jeślibym się cieszył z upadku kogoś, kto mnie nienawidzi, i triumfował, że go dopadło nieszczęście, |
|
| 30 |
|
| [byłbym winny], jednak nie dopuściłem, by zgrzeszyły moje usta — nie przeklinałem go i nie prosiłem o odebranie mu duszy! |
|
| 31 |
|
| Czy mieszkańcy mego domu nie powtarzali, że u mnie każdy mógł nasycić się mięsem? |
|
| 32 |
|
| Cudzoziemiec nie nocował na dworze, a przed podróżnymi otwierałem drzwi. |
|
| 33 |
|
| Jeśli taiłem swe przestępstwa, jak to czyni człowiek, aby ukryć jak najgłębiej swą nieprawość, |
|
| 34 |
|
| dlatego że bałem się licznego tłumu i przerażała mnie pogarda innych rodów — stąd milczałem i nie opuszczałem swego domu — |
|
| 35 |
|
| to obym nie miał nikogo, kto by mnie wysłuchał! Oto mój podpis! Niech mi odpowie Wszechmocny! Oby mój przeciwnik napisał oskarżenie! |
|
| 36 |
|
| Chętnie wziąłbym je na swoje ramiona i uwieńczyłbym się nim jak koroną. |
|
| 37 |
|
| Przedstawiłbym mu liczbę moich kroków, zbliżyłbym się do niego niczym książę. |
|
| 38 |
|
| Jeśli przeciwko mnie krzyczała moja rola, a razem z nią płakały jej zagony; |
|
| 39 |
|
| jeśli spożywałem jej plony bez zapłaty, a jej właściciela pozbawiłem życia, |
|
| 40 |
|
| to zamiast pszenicy niech mi wzejdzie oset, a zamiast jęczmienia cuchnące chwasty! Na tym kończą się słowa Joba. |
|
|
|
|