|
| 1 |
|
| Τώρα λοιπόν, Ιώβ, άκου τα λόγια μου, πρόσεξε όλα όσα έχω να σου πω. |
|
| 2 |
|
| Έτοιμος είμαι και αρχίζω να μιλώ. |
|
| 3 |
|
| Μιλώ με ήσυχη συνείδηση, τα χείλη μου την καθαρή αλήθεια θα προφέρουν. |
|
| 4 |
|
| Με δημιούργησε το Πνεύμα του Θεού, του Παντοδύναμου η πνοή, ζωή μού δίνει. |
|
| 5 |
|
| Απάντησέ μου, αν μπορείς. Να μ’ αντιμετωπίσεις ετοιμάσου, πάρε τη θέση σου. |
|
| 6 |
|
| Εσύ κι εγώ είμαστε όμοιοι μπρος στο Θεό· κι οι δυο μας από χώμα καμωμένοι. |
|
| 7 |
|
| Λοιπόν, δεν έχεις λόγο ν’ αγωνιάς, δεν πρόκειται να σε κατατροπώσω! |
|
| 8 |
|
| Στ’ αυτιά μου αντηχεί ο ήχος της φωνής σου, όταν αυτά τα λόγια επαναλαμβάνεις: |
|
| 9 |
|
| «Εγώ είμαι καθαρός, δεν παρανόμησα· άμεμπτος είμαι, δίχως αμαρτία. |
|
| 10 |
|
| Μα ο Θεός βρίσκει προφάσεις εναντίον μου, με βλέπει σαν εχθρό του. |
|
| 11 |
|
| Με περιορίζει, όπου κι αν πάω με παρακολουθεί». |
|
| 12 |
|
| Όμως σ’ αυτό, Ιώβ, δεν έχεις δίκιο, πρέπει να σου το πω· με μέτρα ανθρώπινα δεν μπορείς το Θεό να τον μετρήσεις. |
|
| 13 |
|
| Τότε γιατί να τον κατηγορείς πως σ’ όλα αυτά τα λόγια σου δεν απαντάει; |
|
| 14 |
|
| Μ’ όλο που ο Θεός μιλάει πολλές φορές και με ποικίλους τρόπους, κανείς δεν δίνει προσοχή στα λόγια του. |
|
| 15 |
|
| Με όνειρο, με όραμα νυχτερινό, όταν σε ύπνο βαθύ πέφτουν οι άνθρωποι, όταν στην κλίνη ξαπλωμένοι αποκοιμιούνται, |
|
| 16 |
|
| τότε τους κάνει να καταλαβαίνουν όσα λέει, κι οριστικά τους προειδοποιεί. |
|
| 17 |
|
| Ν’ αποστραφούνε θέλει τις κακές τους πράξεις και ν’ απαλλάξει έτσι τον άνθρωπο απ’ την αλαζονεία του. |
|
| 18 |
|
| Έτσι θα τον γλιτώσει από τον τάφο και θα τον προστατέψει να μην πέσει απάνω στην αιχμή του κονταριού. |
|
| 19 |
|
| Ο Θεός προειδοποιεί τον άνθρωπο με μια αρρώστια που τον ρίχνει στο κρεβάτι, με πόνους σ’ όλα του τα κόκαλα, |
|
| 20 |
|
| ως το σημείο ν’ αηδιάζει το ψωμί, ακόμα και το πιο εκλεκτό του φαγητό. |
|
| 21 |
|
| Η σάρκα του λιώνει και χάνεται, μπορούν να μετρηθούν τα κόκαλά του· |
|
| 22 |
|
| κοντεύει να ’χει το ’να πόδι μες στον τάφο, λες κι η ζωή του παραδόθηκε στο θάνατο. |
|
| 23 |
|
| Ίσως τότε σταθεί στο πλάι του ένας άγγελος, ένας απ’ τους χιλιάδες του Θεού αγγέλους, που δείχνουνε στον άνθρωπο το χρέος του. |
|
| 24 |
|
| Κι ο άγγελος αυτός ίσως τον σπλαχνιστεί και πει: «Απάλλαξέ τον, μην τον αφήσεις να κατέβει μες στον τάφο· τα λύτρα του πληρώθηκαν». |
|
| 25 |
|
| Τότε από σφρίγος νεανικό η σάρκα του τονώνεται, ξαναγυρνάει στης νιότης του τις μέρες. |
|
| 26 |
|
| Στο Θεό προσεύχεται κι εκείνος του αποκρίνεται· με χαρά στο Θεό παρουσιάζεται, το Θεό, που τον έχει και πάλι δεχτεί. |
|
| 27 |
|
| Τότε αυτός ομολογεί δημόσια και λέει: «Αμάρτησα! Το σωστό δεν το ’πραξα, μα δεν μου το ανταπέδωσε ο Θεός. |
|
| 28 |
|
| Με φύλαξε απ’ του να κατεβώ στον τάφο και στης ζωής με κράτησε το φως». |
|
| 29 |
|
| Να, λοιπόν, όλα αυτά που κάνει ο Θεός πάλι και πάλι για τον κάθε άνθρωπο, |
|
| 30 |
|
| ώστε να τον γλιτώσει από το τάφο και να του ξαναδώσει τη ζωή. |
|
| 31 |
|
| Προσεκτικά άκουσέ με, Ιώβ, σώπασε κι άφησέ με να μιλήσω. |
|
| 32 |
|
| Αν έχεις τίποτε να πεις, απάντησέ μου· πολύ θα ’θελα να παραδεχτώ το δίκιο σου. |
|
| 33 |
|
| Αλλ’ άκου με, αν δεν έχεις τι να πεις· σώπαινε, και σοφία θα σε διδάξω. |
|
|
|
|