|
| 1 |
|
| Ο Ελιού συνέχισε την ομιλία του. |
|
| 2 |
|
| Κάνε, Ιώβ, λίγη ακόμα υπομονή μ’ αυτή τη διδαχή μου. Κάτι έχω ακόμη να προσθέσω, για να υποστηρίξω το Θεό. |
|
| 3 |
|
| Τις γνώσεις μου τις φέρνω από μακριά, για να δικαιώσω το δημιουργό μου. |
|
| 4 |
|
| Είναι η καθαρή αλήθεια ό,τι θα πω· έχεις μπροστά σου κάποιον που το θέμα του άριστα το κατέχει. |
|
| 5 |
|
| Ναι, ο Θεός είν’ ισχυρός κι αδιάφορος δεν μένει· στέκει στις αποφάσεις του αμετακίνητος. |
|
| 6 |
|
| Τον ασεβή δεν τον αφήνει στη ζωή· σ’ όσους καταπιέζονται το δίκιο τους το δίνει. |
|
| 7 |
|
| Τα μάτια του δεν τ’ αποστρέφει από τους δίκαιους· κι αν κυβερνούν μαζί με βασιλιάδες, παντοτινά στο θρόνο τούς αφήνει να δέχονται τιμές. |
|
| 8 |
|
| Αλλ’ αν φυλακιστούν και κάτω απ’ τα δεσμά τους υποφέρουν, |
|
| 9 |
|
| είναι για να τους δείξει ποια τα έργα τους, οι ανομίες τους και η αλαζονεία. |
|
| 10 |
|
| Τους κάνει να προσέχουν όταν τους προειδοποιεί και τους καλεί απ’ το κακό να επιστραφούνε. |
|
| 11 |
|
| Αν υπακούσουνε και τον υπηρετήσουν θα ζήσουν τη ζωή τους ως το τέλος μέσα στην ευτυχία και τη χαρά. |
|
| 12 |
|
| Αλλ’ αν δεν υπακούσουν το χαμό τους προκαλούν και θα πεθάνουν μες στην αφροσύνη τους. |
|
| 13 |
|
| Άνθρωποι με καρδιά ασεβή, συνέχεια με το Θεό τα βάζουν· δεν τον παρακαλούν να τους βοηθήσει όταν τους τιμωρεί. |
|
| 14 |
|
| Πεθαίνουν σε ηλικία νεανική κι είναι τα τέλη της ζωής τους ντροπιασμένα. |
|
| 15 |
|
| Μα ο Θεός μες απ’ τη θλίψη τελειοποιεί αυτούς που θλίβονται· με τις δοκιμασίες τούς διδάσκει. |
|
| 16 |
|
| Έτσι κι εσένα, Ιώβ, άλλοτε σ’ είχε γλιτώσει από τη θλίψη, δίνοντάς σου αντίθετα μεγάλη άνεση. Ήτανε το τραπέζι σου γεμάτο από τις πιο εκλεκτές τροφές. |
|
| 17 |
|
| Μα τώρα σου έχει αναγγελθεί η καταδίκη σου και της ασέβειας την πληρωμή λαβαίνεις. |
|
| 18 |
|
| Πρόσεξε μη σε φέρει ο θυμός σου σ’ εξέγερση ενάντια στο Θεό· και μη νομίσεις πως θ’ απαλλαγείς προσφέροντάς του πλούσια δώρα. |
|
| 19 |
|
| Δε θα σου έφτανε όλος σου ο πλούτος· δε θα σε βοηθούσε το χρυσάφι σου, ούτε της δύναμής σου όλα τα μέσα. |
|
| 20 |
|
| Μην την αποζητάς τη νύχτα εκείνη, που όλα τα έθνη θα καταστραφούν. |
|
| 21 |
|
| Φυλάξου! Μη στραφείς προς το κακό, ακόμη κι αν θαρρείς πως προτιμότερο είναι αυτό από τις θλίψεις σου. |
|
| 22 |
|
| Βλέπεις, Ιώβ, είναι μεγάλος ο Θεός· τόση πολλή έχει δύναμη. Ποιος μπορεί να διδάξει όπως αυτός; |
|
| 23 |
|
| Ποιος μπορεί να του υποδείξει τι να κάνει; ποιος μπορεί να του πει ότι αδίκησε; |
|
| 24 |
|
| Μη λησμονάς το έργο του να εγκωμιάζεις, που με ωδές το εξυμνούν οι άνθρωποι. |
|
| 25 |
|
| Όλοι μπορούν να το θαυμάσουν, έστω κι αν το κοιτάζει ο άνθρωπος μονάχα από μακριά. |
|
| 26 |
|
| Βλέπεις, Ιώβ, είναι μεγάλος ο Θεός κι άπιαστος για τη σκέψη μας. Αμέτρητος των χρόνων του ο αριθμός. |
|
| 27 |
|
| Αυτός συλλέγει του νερού τις στάλες, ατμό τις κάνει, ομίχλη ή φτιάχνει τη βροχή, |
|
| 28 |
|
| που ξεχειλίζει από τα σύννεφα και χύνεται πάνω στο πλήθος των ανθρώπων. |
|
| 29 |
|
| Μπορεί κανείς να καταλάβει πώς ξεδιπλώνονται τα σύννεφα, πώς η βροχή ξεσπάει στο θόλο τ’ ουρανού; |
|
| 30 |
|
| Φωτίζει μ’ αστραπές τα σύννεφα, ενώ της θάλασσας τα βάθη μένουν σκοτεινά. |
|
| 31 |
|
| Μ’ αυτόν τον τρόπο κυβερνάει τους λαούς, τους προμηθεύει άφθονη τροφή. |
|
| 32 |
|
| Παίρνει την αστραπή μες στις παλάμες του, την κατευθύνει σε ορισμένο στόχο. |
|
| 33 |
|
| Ο κεραυνός την καταιγίδα προμηνά· και τα κοπάδια ακόμα νιώθουν ότι πλησιάζει. |
|
|
|
|