|
| 1 |
|
| Nad tym drży także moje serce i jakby wyskakuje ze swego miejsca. |
|
| 2 |
|
| O, słuchajcie, słuchajcie grzmienia Jego głosu oraz szumu, który wychodzi z Jego ust. |
|
| 3 |
|
| Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi. |
|
| 4 |
|
| Głos za nim huczy, grzmi głosem Swojego majestatu i nie powstrzymuje błyskawic, gdy Jego grom ma być słyszany. |
|
| 5 |
|
| Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy. |
|
| 6 |
|
| Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew. |
|
| 7 |
|
| Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła. |
|
| 8 |
|
| Zwierz cofa się do jaskini oraz wylega w swoich kniejach. |
|
| 9 |
|
| Ze składu wychodzi burza, a mróz od rozpędzonych wichrów. |
|
| 10 |
|
| Od Bożego tchnienia wytwarza się lód oraz tężnieje przestwór wód. |
|
| 11 |
|
| Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem, |
|
| 12 |
|
| więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał. |
|
| 13 |
|
| Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski. |
|
| 14 |
|
| Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda. |
|
| 15 |
|
| Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur? |
|
| 16 |
|
| Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności? |
|
| 17 |
|
| W jaki sposób ogrzewają się twoje szaty, kiedy ucisza ziemię powiewem od południa? |
|
| 18 |
|
| Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło? |
|
| 19 |
|
| Wskaż, co Mu mamy powiedzieć; bowiem nie potrafimy odpowiedzieć z powodu naszego mroku. |
|
| 20 |
|
| Czy należy Go powiadomić, że chcę mówić? Czy człowiek kiedyś żądał, aby został zgładzony? |
|
| 21 |
|
| Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza. |
|
| 22 |
|
| Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat. |
|
| 23 |
|
| Ale Wszechmocnego – Jego nie dościgniemy; On jest wzniosły potęgą, sądem i pełnią sprawiedliwości; nikogo nie gnębi. |
|
| 24 |
|
| Dlatego ludzie powinni się Go obawiać; bo On lekceważy wszystkich mądrych we własnym mniemaniu. |
|
|
|
|